Συμβολισμός τελείας

Για όλα τα τέλη που μας πλήγωσαν υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα να καταλαβαίνει τους κόσμους των νοσταλγιών μας. Υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα με άπειρα χρώματα να συνοδεύουν ως επίμετρο τον επίλογο μιας συγκεκριμένης ημέρας λίγο πριν την αρχή της επόμενης. Λίγο πριν την ανατολή.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
you
you

Η ζωή είναι γεμάτη ηλιοβασιλέματα. Συμβολισμοί κάθε τελείας που επιλέγουμε ή δεν επιλέγουμε εμείς να βάλουμε. Συμβολισμοί των ερώτων και του ρομαντισμού. Συμβολισμοί του λυρισμού και της μελαγχολίας. Πίσω από κάθε ηλιοβασίλεμα ένας έρωτας γεννιέται και κάποιος άλλους πεθαίνει. Μια αγκαλιά μοιράζεται συναίσθημα και κάποιος κάπου μόνος νοσταλγεί μια άλλη αγκαλιά που κάποτε σήμαινε κάτι ή τα πάντα.

Πέφτει ο ήλιος. Βουτάει στο πορτοκαλοκόκκινο, κολυμπάει στο μωβ, μπερδεύει μέρα με νύχτα, βάφει τον ουρανό μπορντό, σκεπάζει το μπλε, πετάει αλλοπρόσαλλες πινελιές από σύννεφα εδώ κι εκεί, σου καίει τα μάτια ύπουλα μέσα από την παράξενη φωτιά του επικείμενου σκοταδιού. Και γίνεται έτσι ο ήλιος καλλιτέχνης κι εραστής. Εραστής που σου τάζει εφήμερο πάθος δηλώνοντάς το ως αιώνιο. Εραστής που σε χωρίζει προφέροντας το "ποτέ ξανά" σαν κάτι που ούτε ο ίδιος πιστεύει. Πότε όντως το εννοεί, πότε επιστρέφει σχεδόν απαράλλαχτος σε ένα επόμενο ηλιοβασίλεμα σαρώνοντας ό,τι είχε μείνει όρθιο πριν την πρώτη του φυγή.

you
you

Ηλιοβασιλεύουν οι μοναχικοί και παραδίπλα χαζεύουν τη δύση τα ζευγάρια λίγη ώρα πριν πάνε να χωθούν κάπου ανάμεσα σε γωνιές, στενά, σεντόνια ή όπου. Δεν είναι για τους συμβατικούς τα ηλιοβασιλέματα. Δε φαίνεται το μεγαλείο τους από μάτι ντυμένο με συμβάσεις. Ξεχνάνε οι άνθρωποι τις εφηβικές στιγμές που ισορροπούν μεταξύ ρομαντισμού, παρορμητικότητας, ζωντάνιας, καφρίλας –γιατί όχι εξάλλου- και πάθους.

Ένα μόνο ηλιοβασίλεμα σηματοδοτεί πάμπολλες παράλληλες αντιφατικές δράσεις πάνω στη σκηνή του κόσμου. Άλλοι το συνοδεύουν με θέες, άλλοι το ψάχνουν ανάμεσα σε πολυκατοικίες, άλλοι το θολώνουν μέσα σε καπνούς τσιγάρων καταπίνοντας γουλιά-γουλιά ντέρτια, καημούς κι εξομολογήσεις κάπου ψηλά με παρέα ή μόνοι. Ταράτσες, αεροπλάνα, μπαλκόνια, βράχια, κάστρα, λόφοι, βουνά, θάλασσες, αυτοκίνητα και φυγές το διεκδικούν. Άλλοι το προτιμούν ξεροσφύρι ονομάζοντάς το μοναξιά, άλλοι το συνοδεύουν με αναμνήσεις, άλλοι εμπνέονται και χάνονται σε πυρετώδεις σκέψεις. Που γίνονται εικόνες, πίνακες, γραπτά, φωτογραφίες, πλάνα, ιστορίες.

you
you

Καλλιτέχνης, λοιπόν, ο ήλιος κι εραστής. Πονάει, πληγώνει, παίζει κρυφτό μέσα από την έμφυτη στρατηγική του, ξέρει πότε να εξαφανίζεται πότε να σκάει μύτη και πάει λέγοντας σε ένα ατέρμονο προβλέψιμο αλλά πάντα γοητευτικό σκωτσέζικο ντους. Χάνεται το μάτι, χαώνεται το μυαλό, μπερδεύονται τα συναισθήματα, πελαγώνει η καρδιά, θεριεύει η ψυχή, η λογική πλανάται. Με ένα βλέμμα του δύοντος ηλίου που καθώς κρύβεται πίσω από τον ορίζονται σου κλείνει το μάτι στάζοντας λίγο ακόμη κόκκινο προτού εξαφανιστεί.



Κι εγώ είμαι εδώ. Κι εσύ εδώ, εκεί, παντού και όπου. Ηλιοβασίλεμα πάλι. Το βλέπεις;



κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης