...και άλλοι τόσοι για να ανακαλύψεις

paris Arive from arivegr on Vimeo.


Από ψηλά

Ένα, δύο, τρία... εικοσιπέντε, εικοσιέξι,... τριακόσια πενήντα δύο, τριακόσια πενήντα τρία, ... εξακόσια σαράντα εφτά. Με κομμένη την ανάσα -από τα σκαλοπάτια και το θαυμασμό- προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις το θέαμα που απλώνεται στα πόδια σου. Μέσα σε ένα χαώδες τοπίο αναγνωρίζεις τον Πύργο του Άιφελ και νιώθεις περήφανος σαν μαθητής που διάβασε το μάθημά του. Είσαι στην κορυφή του τρούλου, στην κορυφή της Sacre-Coeur, στην κορυφή του λόφου της Μονμάρτης, στην κορυφή του Παρισιού. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται στην Παναγία των Παρισίων, στην Αψίδα του Θριάμβου, στον ίδιο τον Πύργο του Άιφελ. Από την πόλη αυτή θα φύγεις με τα πόδια γυμνασμένα, τα πνευμόνια γεμάτα αέρα, το μυαλό γεμάτο εικόνες.

Από το ποτάμι

Μετέωρα

Αλλάζεις οπτική γωνία και προσγειώνεσαι στην καρδιά του Παρισιού. Όπως κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της και τον επισκέπτη της, το Παρίσι διάλεξε να εγκατασταθεί δίπλα στο υγρό στοιχείο, από όταν ακόμα ήταν ένα χωριουδάκι πάνω σε ένα νησάκι στη μέση του Σηκουάνα. Εκεί χτυπά η καρδιά της ιστορίας και της ζωής της πόλης. Δύο επιλογές έχεις εδώ: η πρώτη, sight-seeing εν πλω σε ένα από τα περίφημα bateaux-mouches με τα αμέτρητα τσαμπιά τουριστών να τους βαραίνουν την πλάτη. Καθώς προσπαθείς να φωτογραφήσεις αποφεύγοντας τα χέρια και τα κεφάλια των διπλανών σου, μια και σου απαγορεύουν να σηκωθείς, σε χαιρετούν από τις όχθες χαρούμενες παρέες ανέμελων νεαρών που απολαμβάνουν τον ήλιο. Να η δεύτερη επιλογή, σκέφτεσαι!

Ακολουθώντας την τέχνη...

…σε μια πόλη που την αγάπησε όσο καμία άλλη και αποτέλεσε σημείο αναφοράς καλλιτεχνών και διανοούμενων για πολλούς αιώνες. Πήγαινε να βρεις την Ελλάδα μέσα στο Λούβρο και να μείνεις έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Νίκης της Σαμοθράκης που στέκει περήφανη και έτοιμη να δραπετεύσει. Θαύμασε το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα και ακόμα περισσότερο το πλήθος που συνωστίζεται για να την πλησιάσει. Δεύτερη στάση στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό - Musee d'Orsay για την τέχνη του 19ου και 20ου αιώνα και τρίτη στο Κέντρο Georges Pompidou για μια σύγχρονη ματιά. Στο Παρίσι όμως η τέχνη δε μένει μόνο στα μουσεία. Ακολούθησέ την στις πλατείες, δες την να γίνεται ένα με τους περαστικούς και να λιάζεται στο σπίτι της, στην πολύχρωμη πλατεία της Μονμάρτης.

Με κατάνυξη

Μετέωρα

Αν πίσω στην πατρίδα επισκέπτεσαι την εκκλησία δέκα λεπτά πριν την Ανάσταση και σε 2-3 γάμους και βαφτίσια ετησίως, εδώ ετοιμάσου για συστηματικό καθημερινό εκκλησιασμό. Η νέο-κλασική Madeleine, με τα κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα, το εντυπωσιακό Ιερό Παρεκκλήσι - Sainte Chapelle όπου το φως παίζει μοναδικά με τα σχέδια και τα χρώματα στα πανύψηλα βιτρό, και ασφαλώς η επιβλητική γοτθική Παναγία των Παρισίων. Εκεί αν είσαι τυχερός ή καλά πληροφορημένος και παρακολουθήσεις μια λειτουργία, δε θα θέλεις να φύγεις. Τελετουργικό, πράσινα και μπλε ράσα, εκκλησιαστικό όργανο που σε καθηλώνει, όπως και όταν ανάμεσα στα λατινικά φτάνουν στα αυτιά σου ολόκληρες ψαλμωδίες σε άπταιστα ελληνικά...

Ερωτευμένος

Με το "mon amour" αγκαλιά κάνεις ατέλειωτους περιπάτους σε ανθισμένους κήπους και καταπράσινα πάρκα, απολαμβάνεις ρομαντικό δείπνο σε κρουαζιέρα στο Σηκουάνα, βραδινά ποτήρια αρωματικού γαλλικού κρασιού και πρωινές κούπες αχνιστού γαλλικού καφέ, ενώ πολύ δημοφιλής είναι και η πρόταση γάμου πάνω ή κάτω από τον Πύργο του Άιφελ. Αποτυπώνεις τον έρωτά σου με ανεξίτηλο μαρκαδόρο σε λουκετάκι βαλίτσας, το κλειδώνεις στα κάγκελα της γέφυρας και πετάς στο Σηκουάνα το κλειδί. Ναι, το Παρίσι είναι η πόλη των ερωτευμένων -αρκεί να μην προσπαθήσεις να το συνδυάσεις με πλήρες και επιμελές sightseeing... Αν το κάνεις, η μόνη αγκαλιά στην οποία θα πέσεις στο τέλος της ημέρας θα είναι αυτή του Μορφέα.

Paris by night

Μετέωρα

Σε πείσμα της κούρασης, θέλεις να διαπιστώσεις γιατί λένε το Παρίσι “Πόλη του Φωτός”. Αν και η ονομασία αυτή δόθηκε σχεδόν δυο αιώνες πριν, όταν το 1828 φωτίστηκαν οι κύριες λεωφόροι του με φανούς γκαζιού, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να το επιβεβαιώνει βάζοντας κι αυτό τη συμβολή του στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Αν βέβαια πας στο μέσον του καλοκαιριού θα αργήσεις αρκετά να δεις τα φώτα – εντάξει, δεν είναι και Βόρειος Πόλος, αλλά όσο να ‘ναι σε παραξενεύει να κοντεύει 11 το βράδυ και να έχει ακόμη φως. Όσο για τη νυχτερινή ζωή, τα περίφημα καμπαρέ (με τα μάτια σου να ψάχνουν κρυφά μια Nicole Kidman ανάμεσα στις χορεύτριες), ξακουστά club, χαλαρά bistrot και ένα πολύβουο Quartier Latin γεμάτο μαγαζιά με σουβενίρ και γύρο. Υπάρχουν και τα άλλα, τα μη τουριστικά και επιτηδευμένα, αρκεί να ψάξεις.

... Με στυλ

Μετά από λίγες ημέρες περιφοράς στο κέντρο “κατακτάς” το παριζιάνικο στυλ. Παίρνεις σικ ρούχα από τις galleries Lafayette, καπελάκι, ύφος ελαφρώς μπλαζέ και σιγουριά στις κινήσεις σου. Αποφεύγεις το λουκ του τουρίστα –πέδιλο_βερμούδα_φωτογραφική μηχανή- και είσαι πεπεισμένος πως θα πάρεις τη γαλλική φινέτσα στις αποσκευές σου για Ελλάδα. Μέχρι να πιάσει η βροχή με τον αέρα και να τη χάσεις οριστικά. Τότε που εσύ θα αγωνίζεσαι να κρατήσεις την ομπρέλα με τα δυο σου χέρια και λίγη βοήθεια από το διπλανό σου και θα καταλήγεις να γίνεσαι μούσκεμα και να χάνεις τσάντες, κλειδιά και κινητά. Αντιθέτως ο Γάλλος δίπλα σου θα προχωρά άνετος, στυλάτος, παρφουμαρισμένος και στεγνός, κρατώντας την ομπρέλα με το ένα χέρι ενώ ταυτόχρονα οδηγεί μηχανάκι, στρίβει τσιγάρο, μιλάει στο κινητό, τρώει ωμή μπριζόλα με μαχαιροπίρουνο και φλερτάρει ένα τετράγωνο πιο πέρα.


κείμενο | εύη μούρνου
φωτογραφίες | εύη μούρνου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου