Ταξιδιώτες χωρίς χάρτη στο νησί των ιπποτών

«Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά για τα φαντάσματα». Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που ακούσαμε μπαίνοντας στην Παλιά Πόλη. Σύντομα καταλάβαμε ποια ήταν αυτά τα φαντάσματα, όταν είδαμε έναν κύριο με καουμπόικο καπέλο, λειψή οδοντοστοιχία, μπλουζάκι διαφημιστικό κάποιας ντόπιας επιχείρησης σιδερικών και έναν αλήτη σκύλο με πράσινη μπαντάνα. Τα «φαντάσματα» στοιχειώνουν την Παλιά Πόλη. Είναι οι παλαιοροδίτες. Αυτοί που μένουν και φυλούν τα αιματοβαμμένα τείχη. Αυτοί που ζουν χαμένοι στον Μεσαίωνα. Μας προειδοποίησαν: Η Παλιά Πόλη είναι γι’ αυτούς που αντέχουν τις φωνές των τειχών. Των ιπποτών, των μαγίστρων, των γυναικών που περιμένουν, των φυλακισμένων στις κατακόμβες.

Μετέωρα

Έτσι ζήσαμε κι εμείς εκεί μέσα. Σ’ ένα βέβαια αρκετά διαφορετικό πλαίσιο: Με ζαλισμένους τουρίστες, πειναλέους καταστηματάρχες, πλανόδιους μουσικούς-ζωγράφους-κομμωτές κι άλλα πολλά. Ζήσαμε πολλές σκηνές κλασικού φτηνού τουρισμού, όμως ζήσαμε και τη μαγευτική πλευρά της Ρόδου που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο: Την τροφαντή μαμά του μικρού Πανορμήτη με τους φρεσκοζυμωμένους και φρεσκοψημένους λουκουμάδες με ζάχαρη του διπλανού σπιτιού, και τα καραμελωμένα μήλα που έλιωναν απ τη ζέστη. Την Καρπάθεια νοικοκυρά με τις πίτες κουρού και τα ψιλοκούλουρα, τον μπαρμπέρη που καλωσόριζε και περιποιόνταν όλους τους Παλιοροδίτες πάντα με χαμόγελο, την γιαγιά που σου έφτιαχνε τη μέρα με την ευχή της «Καλή σου μέρα κόρη μου» και άλλες τόσες αυθεντικές σκηνές της μοναδικής Παλιάς Πόλης.

Έξω απ’ την Παλιά Πόλη, λες και βγήκες σ’ έναν άλλο κόσμο, το αστικό περιβάλλον της Νέας Πόλης, θυμίζει περισσότερο σύγχρονη μεγαλούπολη. Σπίτια. μαγαζιά, τράπεζες, σχολεία, εργαζόμενοι. Εδώ μένουν οι νεοροδίτες, μέτοικοι και ντόπιοι, και ζουν την κλασική αστική ζωή που όλοι ξέρουμε και προσπαθούμε να αγαπήσουμε.

Μετέωρα

Οι αντιθέσεις όμως συνεχίζονται μιας και έξω από την Νέα Πόλη υπάρχουν τα αμέτρητα χωριά της Ρόδου: Καλλιθέα, Φαληράκι, Λίνδος, Λαχανιά, Μονόλιθος, Γλυφάδα και τόσα ακόμη παραλιακά χωριά, το καθένα με τη δική του ξεχωριστή ομορφιά. Και στη μέση τα βουνά… Το περιβάλλον εκεί θυμίζει περισσότερο Χαλκιδική, με τα πεύκα, τα τζιτζίκια και τις παραδοσιακές ταβερνούλες με τις ψητές σπαλομπριζόλες και την σπιτική σούμα –το παραδοσιακό ποτό της Ρόδου-.

Αυτό λοιπόν είναι το νησί των πολλών αντιθέσεων και της μεγάλης σχετικότητας: Η θεωρία της σχετικότητας, όπως είπε και μια φίλη, βρίσκει την πλήρη εφαρμογή της για τον ταξιδιώτη του νησιού. Φεύγαμε από το σπίτι σχετικά νωρίς το πρωί -κατά τις δυο- μιας και είχαμε κοιμηθεί σχετικά λίγο – πέντε ώρες- και λόγω της σχετικά αργοπορημένης επιστροφής μας το βράδυ –κατά τις εφτά-. Τα πάντα στην Παλιά Πόλη ήταν σχετικά κοντά αλλά και σχετικά μακριά, καθώς για να φτάσουμε στον προορισμό μας χανόμασταν τουλάχιστον πέντε φορές μέσα στα στενά πέτρινα δρομάκια. Τρώγαμε σχετικά καλά –μέχρι σκασμού- αλλά σχετικά λίγο μιας και μέχρι να βρούμε το δρόμο της επιστροφής είχαμε χωνέψει.

Μετέωρα

Στην Ρόδο κάναμε επίσης μια μάταια καταμέτρηση προκειμένου να βρούμε ποιοι υπερτερούν: Οι γιαγιάδες; Οι μαλλιάδες; Οι γάτες; Ή μήπως οι κιθάρες; Η καρδιά της Ρόδου πάλλεται σε ροκ ρυθμούς επαναστατικούς κι όλα τ’ άλλα είναι για τους ξενόφερτους τουρίστες. Γιαγιάδες ξεφυτρώνουν από παντού -αληθινά «φαντάσματα!»- ενώ το πρωτοφανές είναι ότι οι γάτες είναι όχι απλά εκατομμύρια και περισσότερες από τους σκύλους –πιθανόν κι απ’ τους κατοίκους- αλλά είναι και φιλικές με τους ανθρώπους. Απολαμβάνουν φαγητό, χάδια, φωτογραφίσεις και φιλοξενία και αντιμετωπίζονται όπως οι αγελάδες στην Ινδία: Σαν ιερό ζώο.

Διάχυτη μουσική, καλό φαγητό και διασκέδαση γι’ αυτούς που ενδιαφέρονται για κάτι παραπάνω από φτηνό τουρισμό, και ξεχωριστή παρέα γι’ όσους την αναζητήσουν.

Μετέωρα

Το καλοκαίρι στην Ρόδο σίγουρα θα μείνει αξέχαστο στον ταξιδιώτη που ενδιαφέρεται να περάσει καλά και να ζήσει κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό και φρέσκο. Η πραγματική επιτυχία των διακοπών θα φανεί -δυστυχώς- στην πικρή απελπισία της επιστροφής.

Το καλοκαίρι στη Ρόδο είναι ερωτεύσιμο. Ο έρωτας είναι ό,τι χρειαζόμαστε. Κι ας μας γυρνά η καθημερινότητα σε ένα λιγότερο αξιέραστο περιβάλλον. «Πάντα θα έχουμε τη Ρόδο».

Μετέωρα

Καλή διαμονή λοιπόν, μελλοντικέ ταξιδιώτη.
Μην πάρεις χάρτη. Αν δε χαθείς δε θα το ζήσεις.


κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | νίκη ζερβού
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος