R

e

j

e

c

t

e

d

T

r

a

v

e

l

s

image

Ένα το Κριαρίτσι...

κι η ανάμνηση ακριβή

«Ρε τι ήρθατε να κάνετε εδώ, μωρά παιδιά;»,_

_μας είχε πει ο μπάρμπα-Τάσος ο βοσκός καθώς έπλενε τα αχαμνά του στο βάλτο του Κριαριτσίου. Ω ναι, εκεί στα 80s υπήρχε ένας βάλτος τόσος να! κάποιες δεκάδες μέτρα πριν τη θάλασσα. Τώρα έγινε χωμάτινο δρομάκι και πάρκινγκ για να χωράνε τ’ αμάξια μας. Λογικά κι ο μπάρμπα-Τάσος θα έγινε κάτι άλλο μάλλον, αφού πάνε τόσα χρόνια πια κι ήταν ήδη κοντά στα 70. Αλλά το Κριαρίτσι κρατεί όσο μπορεί τον ημιεκπολιτισμένο χαρακτήρα του.

Κριαρίτσι
Κριαρίτσι
Κατσίκια, αλεπούδες, αγριόσκυλα, σκαντζόχοιροι, φίδια, προβατάκια, σαύρες όλων των ειδών, βατράχια, κουνούπια (του βάλτου που δεν υπάρχει) και τόσα άλλα... είναι ακόμα εδώ. Φάτσα από τη μύτη του Άθω, κρυστάλλινο νερό, μιλάμε για την ίσως πιο ιδιαίτερη παραλία της Σιθωνίας κι ένα τοπίο σχεδόν σεληνιακό. Ό,τι πρέπει λοιπόν για να το μαγαρίσει ανθρώπινο χέρι και πόδι, αλλά είπαμε, το Κριαρίτσι περήφανο και δοξασμένο αντιστέκεται αγκομαχώντας και βρίζοντας κάτι περίεργες Συκιώτικες λέξεις.

Είναι μακριά από τον κεντρικό δρόμο του ποδιού κι αυτό ίσως να είναι η βασική σωτήρια συνθήκη που το κρατά ζωντανό. Καθώς πάρεις τη στροφή στην πινακίδα «Κριαρίτσι-Κληματαριά», κακοτράχαλοι χωματόδρομοι φανερώνονται μπροστά σου και μια παραλία χιλιόμετρα μακριά, σα να λέει «μόνο για όσους το λέει η καρδιά τους». Κι έτσι είναι. Βέβαια, μετά από κάποιες εκατοντάδες μέτρων, εμφανίζεται μια τεράστια λεωφόρος που παρόμοιά της δεν έχει κανένα χαλκιδικιώτικο μέρος. Ναι, στη μέση του πουθενά μπορείς να το παίξεις ραλίστας για λίγο, αλλά ο τόπος φροντίζει να σε μπερδεύει με τις φιδίσιες διαδρομές, μη ξεχνώντας λεπτό την αρχική του πρόκληση.

Κριαρίτσι

Παλιότερα βέβαια η διαδρομή ήταν πραγματικά δύσκολη. Χώμα παντού, αυτόνομες λακκούβες κι αυτοδημιούργητες γέφυρες ξεπρόβαλλαν μπροστά σου κατά βούληση (δική τους). Σα να παίζεις κάποιο παιχνίδι ATARI της εποχής. Με κάποιο chiptune για soundtrack, ελληνικό καφέ, Fofico και βουτιά στη θάλασσα για bonus.

Κριαρίτσι
Κριαρίτσι

Το καλό είναι πως σε ένα μεγάλο βαθμό και τηρουμένης μιας σχετικότητας, το τελείωμα του δρόμου έχει μείνει ίδιο με τότε. Η παραλία έχει την ίδια ιδιαίτερη κλίση κι ακόμα μπορούμε να σταθούμε στην άκρη της και να κυλήσουμε σαν βαρελάκια στη θάλασσα. Ή να τρέξουμε πάνω στη χοντρή άμμο για βουτιά σα να μην υπάρχει αύριο. Βουτιά με τέτοια φόρα μόνο εδώ μπορείς να κάνεις, να το ξέρεις. Δεν έχει χάσει το χαρακτήρα της παραλίας γυμνιστών, αν και αυτοί λιγόστεψαν ή τραβήχτηκαν στις άκρες της ή μαζεύτηκαν στις δύο μικρές παραλίες που βρίσκονται στα δεξιά, εκεί λίγο πριν την «Γοργόνα». Όμως μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα ώρα μπροστά σου και καλά θα κάνουν, γιατί το οφείλουν στην παράδοση της περιοχής. Αν σοκάρεσαι, το μέρος δεν είναι για σένα. Ίσα ίσα, αν μιλάμε για οποιουδήποτε είδους μεγαλόψυχη ανοχή, αυτή αφορά στα μαγιό και καλά θα κάνεις να το σεβαστείς.

Κριαρίτσι

Μεγάλη παραλία, βαθιά θάλασσα, νερό πιο καθαρό κι από το «Ζαγόρι». Ένα δυο μπιτσόμπαρα για τα βασικά και κατά τα άλλα, η απόλυτη ελευθερία, κίνησης, σκέψης και συμπεριφοράς. Ακόμα και τώρα. Λες και το ίδιο το μέρος τελικά επιβάλλει μια διαφορετική κοινωνική συνθήκη, μια αλλιώτικη νοοτροπία και τους δικούς του πρωτόγονους κανόνες. Όσο μπορεί κι όσο το αφήνουμε. Μακάρι οι δραστικές και δήθεν αλλαγές της ζωής να μην καταφέρουν να το αλλάξουν περισσότερο. Να παραμείνει μια αυθεντική ζωντανή ανάμνηση εποχών, ανθρώπων και φιλοσοφιών.

Γιατί όσο έχουμε κάπου ν’ ακουμπήσουμε όταν όλα μας πιέζουν, λες ότι υπάρχει ακόμα μια μικρή έστω ελπίδα. Και το Κριαρίτσι έχει αποδειχθεί βράχος σ’ αυτό, παρόλα τα μπουρλότα.

κείμενο | τάσος θώμογλου
φωτογραφίες | νίκος κούλης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + μιχάλης χασιώτης