R

e

j

e

c

t

e

d

T

r

a

v

e

l

s

image

Μια μέρα στο Νταχάου

Άνθρωπε, ποτέ ξανά...

Αν έγραφα πως ήταν όνειρο ζωής να επισκεφτώ το Νταχάου, δε θα έμοιαζε μόνο, ίσως και να ήταν προκλητικά άρρωστο.

Τα κατάφερα σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τη γέννηση της επιθυμίας αυτής. Βυθισμένη τυραννικά σε έναν ακατανόμαστο πάτο -σαν σε κατακάθι ενός καφέ, από χρόνια αφημένο - μου γαργαλούσε νευρικά σώμα και νου. Στομάχι, καρδιά, ψυχή. Η αναφορά επί του θέματος στους γύρω μου, άφηνε μετέωρα επιφωνήματα απορίας, αποδοκιμασίας ή τρόμου και αποτροπιασμού.

Νταχάου
Νταχάου

ΝΤΑΧΑΟΥ

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μόναχο. Μια πόλη καταδικασμένη να φέρει βαρέως το όνομα του στρατοπέδου συγκεντρώσεως, των βασανιστηρίων, την εξόντωση.
Έτος ιδρύσεως 1933
Έτος διάλυσης 1945…ή ποτέ
Είχα την "έμπνευση" να καταγράψω βήμα βήμα την ξενάγηση - εμπειρία.. Ιδρωμένες οι λέξεις ξεπήδησαν από τους πόρους του σώματος. Του στόματος. Έτσι ακριβώς ανέγγιχτες και μούσκεμα ιδρωμένες…πολλές φορές και ασύντακτες, τις καταθέτω.

Νταχάου

"Δεν δυσκολεύτηκα να βρω το χώρο. Πόδια και σώμα, σα να μην ήθελαν όμως. Έξω από τη γνωστή πόρτα… λεπτά περνούν. Μαχαίρια. Πέτρες. Φόβοι. Μίσος. Κενά. Συρματόπλεγμα η ψυχή μου.
Φυλακίζεται το σύννεφο; Ορίζεται η πορεία του;
Μόνος περνώ την πύλη. Τρίζει. Βαριά όλα πάνω της. Και ήχοι από περπατησιές στο χώμα. Μόνος περνώ την πύλη. Ακούς φωνές, ακούς το κρύο, την υγρασία. Αντίλαλοι.
Συνεχίζεται να με τρομάζετε, ελεεινοί.
Ξεφλουδισμένη η καρδιά μου, σαν τους τοίχους στους χώρους.
Άβαφος. Πολυκαιρισμένος. Ασπρόμαυρος και γκρι.
Κάποιος έσβησε τα φώτα…Τα φώτα. ΤΑ ΦΩΤΑ!!!!
Ακόμη κάποιος φωνάζει βοήθεια
Δώστου νερό. Δώστου φαί. Δώστου χέρια. Άπλωσε χέρια…χέρια. Τράβα τον. Χέρια.
Γυρνώ μακάβρια στους ατέρμωνους διαδρόμους. Μακάβρια βλέμματα συναντώ. Και από την άλλη…υπερόπτες. Σωροί κορμιά η νίκη σας…καμπάνες θα χτυπάνε στις καρδιές σας.
Άγγιξα τα κρεβάτια σας. Είδα αυτά που βλέπατε. Μύρισα το ξύλο. Ξύλο γευόσασταν και ξερατά ψυχής.
Θάλαμοι. Θάλαμοι, θάλαμοι κοιτώνες. Ατέλειωτοι. Δεν μπορεί θα αστειεύονται. Τόσοι;
Διψώ και δε διψώ. Μικρός ο ήλιος στον παραλογισμό τους….και στο σχέδιο!!
Ρώτα τους τυραννισμένους. Δε θα επιστρέψουν τόση χολή. Δε χωρά!
Αναρωτιέμαι πώς φυτρώνουν ακόμη μαργαρίτες και αγριολούλουδα σ’ αυτά τα χώματα. Ξεχνούν τα χώματα άραγε; Ξεχνούν;
Γη δηλητήρια ποτισμένη… Δηλητήρια οι ψυχές"

Νταχάου

...μια μέρα σαν τις άλλες
Ζήτησε κι αυτή να ξημερώσει. Τα κατάφερε.
Της κλέψαν όμως τον ήλιο. Κι έτσι γδυμένη από χρώμα, παρέμεινε ώρες να κρέμεται ντροπιασμένη από δυο ξύλινα μανταλάκια, πάνω σ’ ένα φθαρμένο σχοινί, από τη μια του ουρανού…ως την άλλη.

Μια μέρα στο Νταχάου…που ξημέρωσε γδυτή…αλλά ΞΗΜΕΡΩΣΕ!

κείμενο | γιώργος κασαπίδης
φωτογραφίες | γιώργος κασαπίδης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας