R

e

j

e

c

t

e

d

T

r

a

v

e

l

s

image

Μια ξενάγηση στο Αχίλλειο…

Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν, αλλά εμείς καθορίζουμε την αξία τους

Στεκόμαστε έξω από το Αχίλλειο, είναι μεσημεράκι και μια τεράστια μαύρη καγκελόπορτα, μου προοικονομεί το μεγαλείο που επρόκειτο να συναντήσω.

Βαδίζουμε εκστασιασμένοι προς τα πλάγια, γιατί έτσι είναι χτισμένα τα σωστά παλάτια και διασχίζουμε τους πριγκηπικούς κήπους και τα ολάνθιστα περβόλια. Οι βηματισμοί μας αργοί και προσεκτικοί, γιατί έτσι το απαιτεί η περίσταση! «Ετοιμάσου να εκπλαγείς…», μου ψιθυρίζει το αγόρι μου. Αντικρίζω ένα τεράστιο ανάκτορο με κίονες διάφορων ρυθμών, με περίσσια ελληνική ομορφιά και αρχοντιά. Μουδιάζω για λίγο, του χαμογελάω και του πιάνω το χέρι. Το παλάτι της πριγκίπισσας Ελισάβετ (Σίσσυς, όπως τη ξέρουν οι πιο πολλοί), κορδώνεται μπροστά μας, παίρνει ύψος, ανοίγει την καρδιά του και μας καλεί να το εξερευνήσουμε.

single photo Ήδη έχω μεταβεί σε μια άλλη εποχή, σε άλλους αυστριακοκερκυραϊκούς καιρούς. Βλέπω τους υπηρέτες να με ξεναγούν στις σάλες με τα χρυσοκέντητα υφάσματα και παρατηρώ τους ποικιλόχρωμους ουρανούς. Ζωγραφιές με έντονες παραστάσεις κοσμούν τα ψηλά ταβάνια και άγγελοι ψάλλουν από εκεί μαζί με τους μουσικούς, τα Θεία. Γραφεία μυστικών συζητήσεων και συνεδριάσεων ξεκλειδώνουν μπροστά μου και έπιπλα καρυδιάς μου μηνύουν να τα αγγίξω. Τα πάντα που με περικλείουν είναι στο υπέρ, στο πολύ, στο ζενίθ. Ογκώδεις κίονες ερωτοτροπούν με τον ουρανό, τεράστιοι ιστορικοί πίνακες και καθρέφτες από χρυσό αγκαλιάζουν στοργικά τους τοίχους. Τα γύρω αγάλματα και αγαλματίδια μου κρατούν συντροφιά και μου κλείνουν το μάτι. Ένα πράμα μου έκανε εντύπωση και ξέρετε ποιο ήταν; Ελληνική ιστορία, ελληνικά αγάλματα και ελληνικές τοιχογραφίες περιέβαλλαν το καθετί γύρω μου. Η αγάπη και η λατρεία της Σίσσυς για την Ελλάδα δεν κρύβεται και αυτό με συγκινεί. Φιλόσοφοι με σταματούν και μου μιλούν στους διαδρόμους. Ακούω αρχαία ελληνικά και το ένστικτο του φιλολόγου ξυπνά μέσα μου.

Είναι ζωντανά, είναι εκεί για να σου υπενθυμίζουν πως οι Έλληνες έχουν ιστορία και πολιτισμό. Στο χέρι μας είναι να εκτιμούμε τη δική μας πολιτιστική κληρονομιά. Ένιωσα ντροπή, όταν τα βλέμματα των ξένων αντιλαλούσαν το «μπράβο σας» και εμείς από την άλλη στεκόμαστε ανίδεοι στα παραθυρόφυλλα του πλούτου μας. Ανάγλυφα και αγγεία, χρυσές ντουλάπες και χρυσά ανάκλιντρα με ταξίδεψαν πολύ πίσω. Φανταζόμουν πρίγκιπες και βασίλισσες να ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια με τις φορεσιές τους, να βαδίζουν στα κόκκινα χαλιά, να διοργανώνουν εσπερίδες και χορούς. Ένα χέρι με τράβηξε στους επάνω ορόφους, προς τις μεγάλες μπαλκονόπορτες. Πείτε η θέα, πείτε η θάλασσα, οι κήποι, όλα τούτα με μεταμφίεσαν και μένα σε μια πριγκίπισσα.

Προχώρησα προς τον τελευταίο όροφο και πήγα να συναντήσω τον Αχιλλέα. Ένας τεράστιος πίνακας απεικονίζει τον Αχιλλέα πάνω στο άρμα του να σέρνει στο πτώμα του Έκτορα. Ανατρίχιασα και αναρίγησα. Έπιασα τον Αχιλλέα να με θωρεί με την άκρη του ματιού του και πανικοβλήθηκα. Έσυρα τις μπαλκονόπορτες και βγήκα προς τα έξω, εκεί που οι βασιλικοί κήποι ζεσταίνουν τα μαρμαρένια δάπεδα. Οι εννιά μούσες με παρασέρνουν για χορό και διασκέδαση και οι σοφοί από την άλλη με φωνάζουν για φιλοσοφικές συζητήσεις. Τινάζω το φόρεμα μου, πιάνω το ομπρελίνο μου και προχωρώ προς το μνημείο του θνήσκοντα Αχιλλέα. Πιάνει την πτέρνα του, στέκει μελαγχολικός και ατενίζει τον Παντοκράτορα. Προσπαθώ να τον παρηγορήσω, μα δεν μπορώ, στέκει βουβός και αμίλητος. Κόβω βόλτες μέσα στα θερμοκήπια και στους ολάνθιστους κήπους και τελευταίος προορισμός μου, είναι το γιγάντιο άγαλμα του Αχιλλέα. Εδώ είναι τελείως διαφορετικός. Αντικρίζω το μαύρο άγαλμα, πιάνει την ασπίδα και το δόρυ του. Με κοιτά από ψηλά! Είναι άρχοντας, είναι όμορφος, θυμωμένος και άγριος. Είναι Έλληνας. Έτσι ήταν ο ήρωας Αχιλλέας, είχε ρώμη και το βλέμμα του απεικόνιζε το ψυχικό του μεγαλείο.

single photo

«Πρέπει να επιστρέψεις», ήταν τα λόγια του. Απλά και λακωνικά. Υποκλίνομαι με σεβασμό και παίρνω το δρόμο της επιστροφής. Το τώρα αναδιπλώνεται μπροστά μου, σε κάθε μου βήμα και κάθε κίνησή μου. Το μυαλό μου αδειάζει από φιγούρες, παλάτια και εικόνες. Όλα έχουν αποτυπωθεί ήδη στην μνήμη μου και στη φωτογραφική μου. Οι πόρτες του ανακτόρου κλείνουν πίσω μου και ακούω το δυνατό αντίο.

Ήθελα να γράψω και άλλα πολλά, αλλά θα σας κούραζα. Έτσι περιορίστηκα σε λίγες αράδες… Το να γνωρίζεις την ιστορία του τόπου σου, είναι το μεγαλύτερο εφόδιο για να επιβιώσεις στη σημερινή εποχή. Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη.

κείμενο | αθηνά μπουζίνη
φωτογραφίες | μάκης κοραΐδης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης