Ένας δρόμος με ξεχωριστή ατμόσφαιρα

Τι το ξεχωριστό μπορεί να έχει άραγε η οδός Γεωργίου Βαφοπούλου –πρώην Νικολαΐδου- και θεωρείται από πολλούς η πιο ωραία ίσως οδός του Ντεπώ; Μπορεί ως δρόμος να είναι σχετικά μικρή όμως αν παρατηρήσεις λίγο καλύτερα γύρω σου κρύβει διαμαντάκια.

Πρώτο και αρκετά σημαντικό στοιχείο όμως, μη χειροπιαστό και δύσκολα προσδιορίσιμο ομολογουμένως, που στα δικά μου τουλάχιστον μάτια την κάνει να μοιάζει ξεχωριστή είναι η ατμόσφαιρά της. Ο χαρακτήρας της για τον οποίο ευθύνεται ένας συνδυασμός πραγμάτων.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Ροτόντα
Ροτόντα

Αν ο Monet επιχειρούσε να ζωγραφίσει αστικό τοπίο τότε μία από της επιλογές του θα μπορούσε άνετα να είναι η οδός αυτή. Τα δέντρα της που δεσπόζουν κι από τις δύο πλευρές του δρόμου σε κάνουν να αισθάνεσαι κι εσύ μέρος ενός πλάνου καλλιτεχνικού, βγαλμένου από ταινία που σίγουρα βραβεύτηκε έστω για την φωτογραφία της. Κάποτε από εκείνη την περιοχή περνούσαν ρέματα και λόγω αυτού η σημερινή Βαφοπούλου παραμένει καταπράσινη.

Τα πλατάνια της αγκαλιάζονται δημιουργώντας έναν θόλο που σε πλήρη άνθιση σκεπάζει την οδό δίνοντας μια αντιθετική χροιά στην όλη εικόνα. Βλέπεις πίσω από κάθε συστάδα δέντρων βρίσκεται μια πολυκατοικία τα μπαλκόνια της οποίας αχνοφαίνονται ανάμεσα στις φυλλωσιές. Έτσι παντρεύεται η αίσθησή σου πως βρίσκεσαι κάπου στην εξοχή με την πραγματικότητα μιας πόλης γεμάτης εκπλήξεις κι αντιφάσεις.


Ροτόντα

Η Βαφοπούλου καταλήγει στο παλιό εργοστάσιο Αλλατίνη ή τουλάχιστον αυτό είναι που αποτελεί βασικό φόντο της καθώς την κατηφορίζεις. Εγκαταλειμμένο εδώ και περίπου 30 χρόνια το συγκρότημα Αλλατίνη, κομμάτι της ιστορίας αυτής της πόλης, αποτελεί πλέον ένα επικίνδυνο ωστόσο γοητευτικό «απαγορευμένο» σημείο της περιοχής. Όσοι αποφασίζουν να παραβιάσουν τις κλειστές εισόδους του –μέσα σε όλους τους υπόλοιπους συχνά και φωτογράφοι- ρισκάρουν σίγουρα τη σωματική τους ακεραιότητα ωστόσο καλώς ή κακώς οι περισσότεροι δεν πτοούνται.

Φυσικά χαρακτηριστικό κτίριο της οδού είναι το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ζεύγους Γεωργίου και Αναστασίας Βαφοπούλου. Ολοκληρώθηκε πλήρως το 1989 οπότε και έλαβαν χώρα τα εγκαίνια του β’ κτιρίου του. Μεταξύ άλλων φιλοξενεί θέατρο χωρητικότητας 180 ατόμων, 3 εκθεσιακούς χώρους, βιβλιοθήκες και μεγάλη ποικιλία έργων τέχνης.


Ροτόντα
Ροτόντα

Η Βαφοπούλου έχει πληθώρα μεζεδοπωλείων όπως το «Ωραίον Ντεπώ» το οποίο μετράει γύρω στα δύο χρόνια ζωής και αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για έξοδο. Στους καταλόγους του μπορείς να διαβάσεις τόσο την ιστορία όσο και τη φιλοσοφία του χώρου. Μιλώντας για ιστορία παρ’ όλα αυτά, ο «Κρόνος» είναι ίσως το πιο ιστορικό μαγαζί του είδους μιας και άνοιξε το 1961 και πήρε το όνομά του από το θρυλικό «Σινέ Κρόνος» (1939-1978) που στεγαζόταν στη διπλανή οικοδομή αλλά και από τα «Λουτρά Κρόνος» τα οποία βρισκόντουσαν στο ισόγειο της ταβέρνας. Το όνομα «Κρόνος» εξάλλου όπως μάθαμε είναι διαδεδομένο γενικότερα στην περιοχή και το χρησιμοποιήσαν κατά καιρούς διάφορα μαγαζιά κάποια από τα οποία υπάρχουν μέχρι σήμερα. Όσον αφορά την ταβέρνα πρόκειται για έναν ζεστό φιλόξενο χώρο, παραδοσιακό, οικογενειακό αλλά όχι μόνο, που φημίζεται για τα σουτζουκάκια του.

Παράδεισο για τα δικά μου δεδομένα θα μπορούσαν να αποτελέσουν όμως και δυο άλλα μαγαζιά της περιοχής. Το καλαίσθητο βιβλιοπωλείο «Μυθιστορία» κι ένα ξεχωριστό παραμυθένιο μαγαζί γεμάτο ξύλινες δημιουργίες, το «Rocking Wood». Φυσικά μου τράβηξαν την προσοχή τα ξύλινα παιχνίδια που έκαναν το ακοίμητο παιδί μέσα μου να υπερενθουσιατεί και να μην ξεκολλάει.
Αν θέλετε τη γνώμη μου σε τέτοια δυσεύρετα πια μαγαζιά είναι που αναπνέει η πιο αθώα πλευρά μας. Καλώς να πάτε και να το χαρείτε λοιπόν.


Ροτόντα
Ροτόντα

Ανεβαίνοντας τον δρόμο κάπου στο αριστερό μας χέρι είδαμε και το εγκαταλειμμένο νεοκλασικό της περιοχής. Δε θα μπορούσε να μου περάσει απαρατήρητο δεδομένης της αδυναμίας μου στα νεοκλασικά αλλά και τους εγκαταλειμμένους χώρους εν γένει. Αυτό που προλάβαμε να μάθουμε είναι πως κάποια στιγμή προοριζόταν για αστυνομικό τμήμα κι οι κάτοικοι της οδού μετά από διαμαρτυρίες εμπόδισαν να συμβεί κάτι τέτοιο. Προσωπική μου άποψη είναι πως έκαναν πολύ καλά. Δυστυχώς το ότι το κτίριο ρημάζει δεν είναι παρήγορο όμως το θεωρώ αδιανόητο τέτοια όμορφα ατμοσφαιρικά σπίτια ή κτίσματα να χαραμίζονται μετατρεπόμενα σε δημόσιες και άλλες υπηρεσίες όπως αστυνομικά τμήματα, νομαρχίες κλπ.

Ροτόντα
Ροτόντα

Προτάσεις στο κεφάλι μου σχετικά με τέτοιου είδους νεοκλασικά όπως αυτό υπάρχουν ένα σωρό που όμως ίσως δεν είναι της παρούσης να αναπτύξω. Εξάλλου αγαπώ όσα οι άλλοι ονομάζουν ουτοπία και με βάση αυτά πορεύομαι. Χίλιες δυο ουτοπίες καλλιτεχνικής ή ανθρωπιστικής κυρίως φύσεως μου ξυπνάν τέτοια μέρη κι ίσως οι αρμόδιοι να θεωρούσαν παρόμοιες ιδέες πολυτέλεια ή κάτι το ανέφικτο.

Πάμε παρακάτω. Κάμποσοι οι λόγοι για να αγαπήσεις τη Βαφοπούλου τελικά. Ακόμη κι οι περιποιημένες πολυκατοικίες της, τα φώτα της ανάμεσα στα δέντρα της το βράδυ, τα επίσης ολόφωτα μαγαζιά της κι ο κόσμος τους, ακόμη και το γεγονός ότι αν είσαι αλλεργικός όπως του λόγου μου περιπλανιέσαι με ένα χαρτομάντηλο στο χέρι τούτη την εποχή. Όμως το πράσινο, η γύρη, τα φυτά είναι φίλοι μας κι αξίζει η τόσο χαριτωμένη ταλαιπωρία για χάρη τους. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος εξισορρόπησης του τσιμέντου που δεν μπορείς να αποφύγεις εξάλλου. Αν με ρωτούσες, λοιπόν, θα σου έλεγα καθώς θα φτερνιζόμουν να πάμε καμιά βόλτα από ‘κει όποια ώρα της ημέρας θέλεις και θα με θυμηθείς.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης