R

e

j

e

c

t

e

d

w

o

r

k

s

image

Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το... λιμάνι

Εκεί που η πόλη σωπαίνει για να σε ακούσει

Share:

Το φεγγάρι βγήκε και η υγρασία έπεσε. Το κρύο γίνεται πιο έντονο και σου τρυπάει το λαιμό.

Αλλά το λιμάνι γεμίζει με παρέες. Παρέες που τις βλέπεις και γελάς από χαρά. Δεν είναι «εναλλακτικοί», απλά τους αρέσει η ζωή. Η Θεσσαλονίκη βλέπεις, είναι γεμάτη με νέους φοιτητές, που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι θα πέσουν θύματα της θεσσαλονικιώτικης ομορφιάς.

Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Φταίνε αυτές οι βόλτες που θα κάνεις μόνος σου στο λιμάνι, όταν οι κοινωνικές επαφές σε έχουν κουράσει, και θα κοιτάς τον Λευκό Πύργο και θα σκέφτεσαι πόσο μικρός δείχνει από μακριά. Οι νύχτες που θα μαζεύεται όλη η πόλη στο λιμάνι και θα πίνει μπίρα από το κουτάκι και θα παίζει μουσική με τις φωνές της ή με μουσικά όργανα που δεν έχεις ξανακούσει. Κάθε φορά θα γκρινιάζεις για το πόση υγρασία έχει ή για τη «Θερμαϊκίλα» που βρίσκεται στο background των οσφρητικών σου ερεθισμάτων, αλλά που μετά από κάποια ώρα θα παύει να υπάρχει γιατί θα τη συνηθίσεις και θα κάνεις αστεία περί πυρηνικών αποβλήτων και βέβαιου θανάτου σε περίπτωση που πέσεις εκεί μέσα.
Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Θα θυμάσαι τα καλοκαίρια, που έψαχνες ένα τετραγωνικό ελεύθερο με την παρέα σου για να «αράξετε» και πάντα καθόσασταν με κάποια άλλη παρέα και παίζατε χαρτιά ή μιλούσατε ή τραγουδούσατε στο ρυθμό του Πολυτεχνίτη τζιβάτου με την κιθάρα. Το λιμάνι είναι το πιο φιλικό μέρος της πόλης. Εκεί θα κάνεις φίλους -και όχι εραστές- (για κάτι που ενδείκνυται η Νέα Παραλία, απ' όσα ξέρω), θα αγαπήσεις φίλους που εμπνέονται από το χώρο και ανοίγουν την καρδιά τους, θα διατηρήσεις φίλους παλιούς και θα βρίσκετε αστείο το οτιδήποτε όταν έχει πανσέληνο και «σεληνιάζεστε». Αφορμή για γέλιο και όλα τα άλλα… «από Δευτέρα».

Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Την έμπνευση που είχες χάσει, θα τη βρεις εκεί. Σε όποια γωνία και να κοιτάξεις. Και το πιο προφανές είναι ότι όλο το χρόνο θα βρεις εκθέσεις, τέχνη, δρώμενα και μουσική να σε κρατάνε σε δημιουργική εγρήγορση. Και όταν παιχτούν οι ψαγμένες ταινίες που τόσο περιμένεις, θα είσαι όλη μέρα εκεί και θα τρέχεις από αποθήκη σε αποθήκη σαν τοξικομανής που ψάχνει τη δόση-ταινία του. Ο μποέμικος αέρας θα σε βαρέσει κατακούτελα. Θα αρχίσεις να φιλοσοφείς και να αμφισβητείς ακόμα και τα «δεδομένα».

Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Μέσα στη μέρα, θα κάνεις break από τη δουλειά και τα τρεξίματα με έναν ζεστό καφέ στο χέρι και τα ακουστικά στην διαπασών...η παρέα είναι περιττή. Πάντα η θέα θα σου κρατάει συντροφιά. Θα αγκαλιάσει ακόμα και τον πιο μοναχικό, τον πιο παράξενο, τον πιο αληθινό, τον πιο ερωτευμένο, σαν μια Ιθάκη που της λείπει ο Οδυσσέας της. Θα κοιτάς τη θάλασσα και ξαφνικά όλοι αυτοί που είναι μακριά θα έρχονται δίπλα σου. Τόσο κοντά που θα αισθάνεσαι στο Βαρδάρη την ανάσα τους.

Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Το λιμάνι είναι ο μεγαλύτερός μου έρωτας σε αυτή την πόλη. Είναι το μέρος με το οποίο θα σχετίζονται όλες οι μελλοντικές αναμνήσεις μου. Θα επιπλέουν στη θάλασσα και θα με ταξιδεύουν στις πατρίδες που νόμιζα πως ξέχασα.

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος + χαρά κίκα + λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας