40 φωτογραφίες του... κινηματογραφικού πλατό που μας φιλοξενεί

Μια γλυκόπικρη μελωδία εικόνων

Ασπρόμαυρο… Ένα χρώμα που μυρίζει παρελθόν…ένα χρώμα που βγαίνει από τις ταινίες του παλιού κινηματογράφου και «βάφει» την καθημερινότητά μας στις αποχρώσεις του. Ένα χρώμα που μας ταξιδεύει στην εποχή του ’50 και νιώθουμε σαν να αντκρύζουμε μπροστά μας σκηνές του γαλλικού κινηματογράφου. Νιώθουμε σαν να μπορούμε να μπούμε κι εμείς μέσα στη σκηνή ανά πάσα στιγμή και να γίνουμε πρωταγωνιστές, αλλάζοντας τη ροή της ιστορίας. Γράφοντας το δικό μας τέλος.

Share:

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας

Κοιτώντας την ασπρόμαυρη Θεσσαλονίκη, με τα μουντά, ομιχλώδη τοπία, αισθανόμαστε το απαλό άγγιγμα της ομίχλης που μας τυλίγει και μας στέλνει πίσω στο χρόνο. Το ατέλειωτο φιλμ παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια μας, καθώς βυθίζεται στη θάλασσα του Θερμαϊκού κι εμφανίζει μια ακολουθία εικόνων του παλιού γαλλικού σινεμά.

Βλέποντας τη θέα από ψηλά, με τα γκρίζα κτίρια να υψώνονται το ένα δίπλα από το άλλο, μας πλημμυρίζει μια γλυκιά μελαγχολία. Ακούγοντας τους μακρινούς ήχους της ζωής της πόλης, αναρωτιόμαστε τι μπορεί να συμβαίνει μέσα σε κάθε κτίριο, πίσω από κάθε γωνιά του δρόμου που είναι αθέατη από μας. Η μουσική των ταινιών του γαλλικού σινεμά αγγίζει τα αυτιά μας κι απλώνεται στην ατμόσφαιρα ενώ οι γλυκόπικρες νότες της χορεύουν μπροστά στα μάτια μας. Αν μπορούσαμε, θα αρπάζαμε ένα ποδήλατο, όπως ο ταχυδρόμος στην ταινία μικρού μήκους «L'École des facteurs», του Jacques Tati, και θα κάναμε απέραντες διαδρομές, θα γυρνούσαμε κάθε σοκάκι, μόνο με ένα σακίδιο στον ώμο… Θα περιπλανιόμασταν στους δρόμους και τις πλατείες, θα ταξιδεύαμε στο χρόνο όπως ο ποιητής στην ταινία «Orphee» του Jean Cocteau γράφοντας τους δικούς μας στίχους, τα δικά μας τραγούδια που θα χαραχτούν στους αιώνες…

Περπατώντας στους πολύβουους δρόμους και τις πλατείες, με τα αυτοκίνητα να καίγονται μέσα στον πυρετό της πόλης, νιώθουμε σαν την Patricia από την ταινία «À bout de souffle» του Jean – Luc Godard, που περιπλανιόταν στους δρόμους του Παρισιού μοιράζοντας εφημερίδες. Ο κόσμος την προσπερνούσε, χαμένος στις δικές του σκέψεις, γράφοντας καθένας τη δική του ιστορία. Άλλωστε η Θεσσαλονίκη, είναι η πόλη που μπορεί να δημιουργήσει αναμνήσεις που θυμίζουν σκηνές από ταινία. Είναι η πόλη που μπορεί πάντα να προσφέρει μια ήσυχη γωνιά για απολογισμό ζωής, για συζητήσεις…. σαν αυτήν που έκαναν η Γαλλίδα ηθοποιός και ο Ιάπωνας αρχιτέκτονας στην ταινία «Hiroshima mon amour», του Alain Resnais.

Αγναντεύοντας την παραλία και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, με την πόλη να αχνοφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα και τα πουλιά να πετούν ελεύθερα, χωρίς σύνορα να τα περιορίζουν, αισθανόμαστε την ανάγκη να γίνουμε ένα με την απέραντη γαλήνη του ωκεανού που απλώνεται μπροστά στα πόδια μας. Αισθανόμαστε την ανάγκη, να ξαπλώσουμε στα κύματα και να αιωρηθούμε ανάμεσα από τον ουρανό και τη θάλασσα, όπως ο Antoine στην ταινία «Les Quatre Cents Coups», του François Truffaut.

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
φωτογραφίες | silenced eyes
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας