15 φωτογραφίες του... πίνακα ζωγραφικής που μας φιλοξενεί

Θεσσαλονίκη… μια πανδαισία χρωμάτων και ονείρων. Ένα ταξίδι στη μαγεία, ένας χορός ανάμεσα στα πουπουλένια σύννεφα του ηλιοβασιλέματος. Πάντα μου άρεσε να περπατώ στην παραλία, εκεί όπου τα αγάλματα στέκονται σαν ακοίμητοι φρουροί. Εκεί όπου όταν όλοι ησυχάζουν, καλπάζουν με τα άλογά τους ανάμεσα από αέρινες οπτασίες που χορεύουν κρατώντας το πέπλο του ουρανού και καλωσορίζοντας τη νύχτα. Λίγο πριν έρθει το ξημέρωμα, κρύβονται στις σκιές. Και τότε η πόλη αναγεννιέται από τις στάχτες της, σαν ένας ακόμα φοίνικας και βάφει τον ορίζοντα με τα χρώματά του. Και καθώς η μέρα περνά, γινόμαστε σιλουέτες που κάνουν βόλτα με φόντο τα χρώματα του δειλινού. Στέλνουμε τις ευχές μας στον άνεμο, κι αυτές μεταμορφώνονται σε στάχυα που ριζώνουν στο έδαφος. Και καθώς ο αέρας τα διαπερνά, σιγοψιθυρίζουν τις πιο βαθιές επιθυμίες μας…

Share:

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας

Ένα τραγούδι λέει πως «όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά». Όταν λοιπόν κοιτάς την Θεσσαλονίκη από ψηλά, είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα ζωγραφικής, που απλώνεται κάτω από τα πόδια σου. Σαν ένας κόσμος αλλιώτικος, σαν μια ταινία εποχής παλιάς, που δεν την έχουν αγγίξει τα χρόνια. Οι άνθρωποι μοιάζουν μινιατούρες και τα αυτοκίνητα παιχνίδια παιδικά. Αντικρίζοντας αυτές τις εικόνες, θυμόμαστε την απλότητα της ζωής, θυμόμαστε την ομορφιά που μπορούμε να συναντήσουμε στα πιο καθημερινά πράγματα.

Τα καράβια στην άκρη του ορίζοντα μοιάζουν να ξεθωριάζουν σαν ένα όνειρο που κοντεύει να τελειώσει. Ο ουρανός αντανακλάται στη θάλασσα με όλο του το μεγαλείο. Τα σύννεφα δημιουργούν επίγεια μονοπάτια καθώς η ουράνια ζωή, καθρεφτίζεται στη γη. Οι γέφυρες και οι βάρκες μοιάζουν να αιωρούνται στο άπειρο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Δημιουργούν την αίσθηση ότι υπάρχει ένας δεύτερος κόσμος μέσα στον δικό μας. Η πραγματικότητα γίνεται εύθραυστη καθώς και ο παραμικρός κυματισμός θα μπορούσε να την διαλύσει, θα μπορούσε να ταράξει αυτή την υπέροχη αρμονία.

Ακόμα κι αν τα σύννεφα θυμώσουν, γίνουν απειλητικά κι αποφασίσουν να φέρουν καταιγίδα, το τοπίο γίνεται απόκοσμο και μοιάζει με σκηνικό από κάποιο σκοτεινό παραμύθι. Οι φάροι αναβοσβήνουν, ρίχνοντας ακτίνες φωτός μέχρι να περάσει η μπόρα. Άλλωστε… η Θεσσαλονίκη, είναι η πόλη που μπορεί πάντα να μας προσφέρει μια ομπρέλα για να προστατευτούμε από τη βροχή, και γιατί όχι, να πετάξουμε μαζί της σαν μια άλλη Μαίρη Πόπινς και να γράψουμε τη δική μας ιστορία. Είναι η πόλη που μπορεί να μας δώσει απλόχερα το φεγγάρι. Που μας επιτρέπει να το αγγίξουμε σιγοτραγουδώντας το «Fly me to the moon” παρέα με τον Frank Sinatra.

...μια πανδαισία χρωμάτων και ονείρων. Ένα ταξίδι στη μαγεία, ένας χορός ανάμεσα στα πουπουλένια σύννεφα του ηλιοβασιλέματος.

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας