Στο κέντρο... και στο επίκεντρο

«H Ροτόντα είναι θολωτό στρογγυλό κτίσμα του 4ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όμοιο με το Πάνθεον της Ρώμης, και προοριζόταν για ναός του Διός. Λόγω της μη χρήσης του, μετατράπηκε επί Βυζαντίου σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων και μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο.», κάποτε έγινε και μιναρές. Αυτά θα σου πει η Wikipedia αν πληκτρολογήσεις τη λέξη Ροτόντα στο google. Αυτά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία που ανά πάσα στιγμή έχεις τη δυνατότητα να ψάξεις και μόνος σου αν θέλεις να μάθεις κάτι από την ιστορία του κτίσματος αυτού.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Ρίξε μια ματιά στις φωτογραφίες του εσωτερικού της αν θέλεις να πάρεις μία γεύση κι από αυτό της το πρόσωπο. Αν θέλεις να γευτείς και την πιο ιστορική ατμόσφαιρά της. Έχει αρχοντική ομορφιά, θα το διαπιστώσεις, δε διαφωνώ. Πολλές φορές μάλιστα είναι κρίμα που θεωρώντας τη δεδομένη περνάμε αδιάφορα από μπροστά της αντί να αφιερώσουμε λίγα λεπτά, ώστε να βολτάρουμε και στον εσωτερικό χώρο της. Κάποιων το μυαλό δεν πάει καν να μπούνε μέσα ακόμη κι αν δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ. Ας το κάνουν και δε θα χάσουν.

Ροτόντα
Ροτόντα

Εγώ όμως θέλω να σου πω δυο λόγια για την περιοχή. Γι’ αυτό που η Ροτόντα συμβολίζει, τι κρύβει όχι μόνο μέσα αλλά και έξω της, ποιους φιλοξενεί γύρω της και τι θα συναντήσεις περπατώντας εκεί νύχτα ή μέρα. Πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό, είτε γίνει λόγος για τη Ροτόντα είτε για την Καμάρα, είναι «φοιτητές». Διότι εδώ χτυπάει η καρδιά τους, εδώ μένουν, εδώ βγαίνουν, εδώ τρώνε, πίνουν, μεθάνε και παραφέρονται. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει.


Ροτόντα

Η Ροτόντα χωρίζεται σε μέρη με βάση τις θέες. Όσοι μένουν γύρω της, κυρίως οι τυχεροί των πάνω ορόφων, έχουν τη δυνατότητα να αγναντεύουν απ’ τα μπαλκόνια τους τα Κάστρα, τον Θερμαϊκό ή –γιατί όχι;- και τα δύο ταυτόχρονα. Όρεξη να ‘χει το μάτι να χάνεται. Ίσως βέβαια αυτό να είναι και λίγο θέμα τύχης. Υπάρχουν, βλέπεις κι εκείνοι που ανοίγοντας τα παράθυρά τους αντικρίζουν μονάχα το άλλο της πρόσωπο. Αυτό της παρακμής. Μιας παρακμής τόσο των ανθρώπων της που ξεμένουν παραπαίοντας στα γύρω παγκάκια μέχρι το άλλο πρωί, όσο και των δρόμων της που γεμίζουν πολλές φορές με τα σκουπίδια των ξενύχτηδων κάθε ηλικίας.

Η Ροτόντα δεν κοιμάται ποτέ. Ειδικά όταν ανοίγει ο καιρός, ο παλμός της μπορεί να ξεσηκώσει ακόμη και τον πιο αδιάφορο ένοικο ή περαστικό. Είναι περιοχή για γερά νεύρα, μόνο για έφηβους ή αιώνιους έφηβους που έχουν μάθει να ζούνε φοιτητικά έστω κι αν έχουν πατήσει τα –άντα. Αν αυτό που θέλεις είναι μια νορμάλ περιοχή που θα σου επιτρέπει να κοιμάσαι τα βράδια για να ξυπνάς φρέσκος τα πρωινά, ξέχνα τη Ροτόντα και ψάξου κάπου αλλού.


Ροτόντα
Ροτόντα

Εδώ, σε αυτήν τη γειτονιά, παίζει να σου χτυπήσουν το κουδούνι –το δικό σου κι άλλων δέκα την ίδια στιγμή- 4.00 το ξημέρωμα φωνάζοντας κάτω από το μπαλκόνι σου «πουτάνα άνοιξέ μου» λες και πρωταγωνιστείς σε παλιά δραματική καλτ ελληνική ταινία. Μπορεί να γίνεις μάρτυρας σουρωμένων τσακωμών, θρασύτατων γέλιων, ακόμη και μαστουρωμένων διαφωνιών. Κάτω απ’ όποια πολυκατοικία κι αν μένεις έχεις σχεδόν σίγουρα ένα μαγαζί να δίνει ξέφρενο τέμπο στα βράδια σου.

Αν μένεις Αρμενοπούλου το πιθανότερο είναι πως το σπίτι σου έχει από κάτω του μια πιτσαρία ανοιχτή ως αργά. Πάρε για παράδειγμα τον θρυλικό πλέον Κρις με τα μιλιούνια κόσμου που μαζεύει γύρω του. Άλλοι περιμένουν σε τεράστιες ουρές κλείνοντας το πεζοδρόμιο ανέμελοι, άλλοι τρώνε στα όρθια κάπου παραδίπλα, μικρή σημασία έχει. Το θέμα είναι πως όλοι έχουν κάτι να πουν και θα το πουν ό,τι ώρα κι αν είναι ενώνοντας τις φωνές τους σε μια χαρωπή βαβούρα όλο ζωντάνια. Και να ήταν μόνο ο Κρις…!

Τα βράδια που ο καιρός το επιτρέπει θα δεις κόσμο στα πεζούλια με κάτι συνήθως στο χέρι, η πολλοστή μπίρα ή το δεύτερο ποτό από το Drinkgo της περιοχής. Τα πρωινομεσήμερα καφές στο χέρι και τα βράδια οινοπνευματώδη take away για να μη βαριόμαστε ποτέ. Προσφάτως άνοιξε και το Salumeria εκεί που λίγο καιρό πριν ήταν ο Μέρμηγκας. Ενδιαφέρουσα πρόταση που εγώ προσωπικά σύντομα θα τσεκάρω σε κάποια έξοδό μου.


Ροτόντα
Ροτόντα

Αν τώρα μένεις στην πίσω πλευρά της Ροτόντας έχεις θέα την ανοιχτωσιά με τα παγκάκια, τα φανάρια, τα πανεπιστήμια λίγο πιο μακριά και μαγαζιά όπως ο Ιπποπόταμος, η Ναυτιλιακή και η Σπείρα στα πόδια σου. Αυτό το κομμάτι της μοιάζει κάπως πιο ήσυχο μα μη γελιέσαι. Ανάλογα την ώρα πολλά μπορούν να δουν τα μάτια σου κι εδώ.

Μπορεί βέβαια να μένεις στην πλατεία Αγ. Γεωργίου όπου οι γαστρονομικές σου επιλογές έχουν να κάνουν με γύρους, σουβλάκια αλλά κι ένα υγιεινό εναλλακτικό μανάβικο το οποίο μέχρι τώρα έμενε ανοιχτό μέρα-νύχτα και κάπως έτσι έγινε γνωστό στους γύρω ως διανυκτερεύον. Κάτι καλοκαιρινά μεσημέρια καθώς ανεβοκατέβαινα πέρσι από μπροστά του, χαλάρωνε το μάτι μου παρέα με τα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Αιώρα στο πεζοδρόμιο, καφές στο χέρι κι ένας σκύλος να παίζει πιο δίπλα με το παιχνίδι του. Τι άλλο να θέλεις ενώ γύρω βράζει ο τόπος;

Ροτόντα
Ροτόντα

Στα γρασίδια της παίζουν σκυλιά, γατιά, εσύ, εγώ, ο διπλανός, όλοι μια μεγάλη παρέα ν’ ανταλλάζουμε χώματα και σκέψεις. Από την πρώτη μαλακία που θα μας κατέβει στο κεφάλι κι απλώς θέλαμε να την πούμε καπνίζοντας στοχαστικά, μέχρι ιδέες για την κοινωνία και το μέλλον. Προβολές γίνονται τα καλοκαίρια, μαζώξεις αναρχικών ενίοτε, όπως και διάφορες παρείστικες εκδηλώσεις πάσης φύσεως. Τις μέρες αιχμής, όταν το κέντρο παραλύει από πορείες και φωνές, η θέα των κάδων που καίγονται και τα κυνηγητά μεταξύ αντιεξουσιαστών και ματατζήδων μας βάζουν στο επίκεντρο των γεγονότων με τον πιο δυναμικό τρόπο.

Άλλοτε δίπλα μας περνάει τα βράδια κάποιος, μας κλείνει το μάτι, κάτι μουρμουρίζει, κουνάει το κεφάλι με νόημα και φεύγει παίρνοντας το μήνυμα της μη ανταπόκρισης. Η ατμόσφαιρα σε μαστουρώνει τώρα πια. Κάνεις κεφάλι σου λέω αναπνέοντας πλέον στη Ροτόντα. Μα είναι μια περιοχή εμπειρία από μόνη της, γεμάτη ως επάνω με αντιθέσεις όπως οι ψυχές των ανήσυχων που την απαρτίζουν.

Ροτόντα
Ροτόντα

Θέλει αντοχές, όρεξη για ζωή κι αισιόδοξη ματιά για να μείνεις, φίλε μου, σε αυτήν την περιοχή. Πρέπει να είσαι από αυτούς που θεωρούν τα πάντα εμπειρίες προς εξερεύνηση ώστε να επικεντρώνεσαι στις ομορφιές της και να εμπνέεσαι από τις ασχήμιες της. Πρέπει να έχεις ματιά συγγραφέα, να γουστάρεις τα ψυχογραφήματα, να είσαι τόσο παρατηρητής όσο και δράστης. Αλλιώς μπορεί να φοβηθείς, να μαυρίσεις, να εκνευριστείς πολλές φορές. Και να σταθείς μόνο στο μαύρο της ξεχνώντας τις χρωματιστές λιακάδες μιας γειτονιάς που αρνείται να συμμορφωθεί, θαρρείς και επαναστατεί με ή χωρίς αιτία.


κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης