R

e

j

e

c

t

e

d

w

o

r

k

s

image

Κούκλες

Αγέλαστες, μοδάτες, ματαιόδοξες

«Πέντε κιλά ακόμη και θα είμαι τέλεια».

«Πενήντα ευρώ ακόμη και θα είμαι μοδάτη»
«Πεντακόσιες πίπες ακόμη και θα γίνω διάσημη»
«Πέντε χιλιάδες δάκρυα ακόμη και θα είμαι ευτυχισμένη»
«Είμαι γυναίκα. Είμαι το πλάσμα που λένε πως δημιουργήθηκε από ένα πλευρό, το οποίο όμως δε θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει χωρίς εμένα.»

Κούκλες
Κούκλες
Είμαι Η γυναίκα. Είμαι το πλάσμα το οποίο για μια ζωή μαθαίνει να είναι όμορφο, να προσέχει τον εαυτό του, να είναι όσο έξυπνο πρέπει –αλλά όχι πάρα πολύ-, να είναι πρόστυχο εκεί που πρέπει –σεμνό οπουδήποτε αλλού-, να πρέπει να θέλει να είναι όλα αυτά και να στέκεται χαμογελαστό στη βιτρίνα της ζωής της.
Γιατί; Γιατί έτσι έμαθε. Από τη μάνα της, τη γιαγιά της, τη θεία της.
Γιατί κι αυτές έτσι ήταν. Για να «αρέσουν» στα αρσενικά. Για να τις προτιμούν.
Για να τους γεννούν τα παιδιά κι έπειτα, μόλις αυτό το μεγαλοπρεπές πλαστικό περιτύλιγμα της «τελειότητας» σπάσει, να τις παρατούν για άλλες, των οποίων το περιτύλιγμα ακόμη καλά κρατεί.
Κούκλες
Κούκλες

Οι περισσότερες έχουν συνηθίσει τόσο πολύ το περιτύλιγμα, που τελικά γίνονται ένα με αυτό. Παραμένουν, έτσι, για πάντα ένα πλαστικό λαμπερό περιτύλιγμα.
Είμαι Η ΜΙΑ γυναίκα. Η μια και μοναδική. Είμαι τόσο χαζή, που ξεχνώ πόσο ανάγκη με έχουν οι άντρες και σπαταλώ τη ζωή, προσπαθώντας να τους το αποδείξω . Εν τέλει, το μόνο που καταφέρνω είναι όχι μόνο να κρέμομαι από τα «τέτοια» τους αλλά να ανταγωνίζομαι τις υπόλοιπες μοναδικές γυναίκες στη μάταιη αυτή προσπάθειά μου.
Είμαι πια ένα ομοίωμα. Μια ανάμνηση. Ενός γέλιου, ενός κοριτσιού, ενός περασμένου μεγαλείου, μιας ζωής που δε μου ανήκει.
Ξυρίζω τα μαλλιά μου στο πλάι, κάνω τατουάζ με θέμα την αιωνιότητα, φοράω πρόστυχα ρούχα, σοβά για μέικ-απ, χάνω κι άλλα κιλά, βάζω βυζιά, βγάζω ό, τι μπορώ στη φόρα κι είμαι έτοιμη.

Κούκλες

Δεν έχω προσωπικότητα.
Δεν ξέρω ποια είμαι.
Δεν έχω στόχους.
Δεν ξέρω να ζω.
Είμαι μια πλαστική κούκλα σαν κι αυτές που θαύμαζα όταν πήγαινα με τη μαμά για ψώνια.
Όμως στάσου…
Γιατί δεν χαμογελώ; Τι μου συμβαίνει; Αυτό δεν ήθελα;
Αυτό ήθελα. Να γίνω τέλεια. Να γίνω τόσο τέλεια, ώστε να με βάζουν στη βιτρίνα ως το απόλυτο πρότυπο ομορφιάς.
Γιατί κλαίω;
Γιατί απογοητεύομαι;

Κούκλες
Κούκλες

Εεε!!! Γυναίκα! Θα έπρεπε να χαίρεσαι.
Είσαι τέλεια.
Είσαι τέλεια;
Είμαι Η ΜΙΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ γυναίκα, η οποία ξόδεψε και πάλι τη ζωή της.
Άσκοπα.
Γιατί έτσι της είπαν. Γιατί αυτό έμαθε να κάνει. Να ξοδεύει τη ζωή της.
Άκου να σου πω ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ γυναικούλα.
Τα παραμύθια τέρμα.
Όσο περισσότερο κυνηγάς την τελειότητα, τόσο περισσότερο θα απογοητεύεσαι και θα γελοιοποιείσαι.
Παρ’ το απόφαση. Ή θα γίνεις το περιτύλιγμα και μια ζωή θα είσαι αυτό ή θα το σπάσεις μια και καλή, όσο είναι ακόμη καιρός.

Κούκλες
Κούκλες

Αν θέλεις να ακούσεις πως είσαι όμορφη θα σου πω πως είσαι, αλλά όση ομορφιά έχεις άλλη τόση χαζαμάρα κουβαλάς.
Οι πλαστικές κούκλες στη βιτρίνα στέκονται εκεί και ποζάρουν, ακούνητες κι αγέλαστες, γυμνές ή ντυμένες για να σου θυμίζουν πώς δε θα πρέπει ποτέ να καταλήξεις. Όχι το αντίθετο.
Γυναίκα, αν θέλεις να χάσεις τα πέντε κιλά, κάνε έρωτα, παίξε, χαμογέλα.
Αν θέλεις να ξοδέψεις τα πενήντα ευρώ, αγόρασε κανένα βιβλίο για να ξεστραβωθείς ή κάποιο ρούχο, το οποίο θα σε κάνει να αισθάνεσαι ελεύθερη και όμορφή, όχι απλά μοδάτη.
Αν θέλεις να γίνεις διάσημη, να γίνεις με το έργο σου και άσε τις πεντακόσιες πίπες για τον άντρα που ξέρει να σε εκτιμάει και δεν είναι ένας ακόμη Αδάμ .
Αν θέλεις να χύσεις πέντε χιλιάδες δάκρυα, χύσ’ τα στις πέντε χιλιάδες χαρές σου. Όχι επειδή πιστεύεις πως αν τα χύσεις ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ευτυχισμένη, αλλά επειδή θα είσαι πραγματικά.

Και να θυμάσαι: ποτέ δε θα γίνεις μια κούκλα αν επιδιώκεις να γίνεις μια κούκλα

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας