R

e

j

e

c

t

e

d

w

o

r

k

s

image

Μια βραδιά στο EL PASO

..μένοντας για πάντα νέοι

Και όχι… δεν αναφέρομαι στους μύθους, που κάποιοι έκαναν συμβόλαιο πουλώντας την ψυχή τους για να κρατήσουν το σφριγηλό τους δέρμα ως έχει,_

_ούτε αναφέρομαι στους πίνακες με πορτραίτα που αιχμαλωτίζουν τη γήρανση. Ούτε στις πλαστικές επεμβάσεις που σε ξανανιώνουν μέχρι φυσικά την επόμενη επέμβαση που θα πρέπει να κάνεις αν θες να κρατηθείς σε κατάσταση μη αποσύνθεσης, ούτε καν στα «μαγικά» ελιξίρια που παρασκευάζουν κάθε μέρα μεγάλες εταιρείες καλλυντικών.

Ελ Πάσο
Αναφέρομαι σε όλους εκείνους που θέλουν και καταφέρνουν να είναι και ενήλικες και παιδιά ταυτόχρονα. Που δεν αφήνουν τα χρόνια που περνάνε να καθορίσουν την ψυχή τους και το πνεύμα τους. Δε σπιλώνουν την παιδικότητά τους με τον τρομακτικό κόσμο των ενηλίκων και της σοβαροφάνειας. Σε όλους εκείνους που δεν ακούν κανέναν από όλους όσοι έχουν βυθιστεί τόσο πολύ στο ματαιόδοξο γκρι κόσμο των ενηλίκων και θέλουν να παρασύρουν όποιον διαφέρει μαζί τους. Κανέναν που να χαρακτηρίζει αυτήν τη διαφορετικότητα ως παλιμπαιδισμό.
Ελ Πάσο

Πού πήγε και καταχωνιάστηκε όλη αυτή η αφέλεια; Ποιες σκοτούρες ξεπήδησαν από το πουθενά και μας τη στέρησαν; Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά η επιστροφή στα παιδικά μας χρόνια, σε περιοχές τόσο εκθαμβωτικά φωτισμένες και τόσο άγρια στοιχειωμένες.

Ευτυχώς όμως, υπάρχει ένας χώρος που ενδείκνυται γι’ αυτό το ταξίδι πίσω σ’ εκείνα τα χρόνια. Ίσως γνωρίζεις το όνομα του και όχι την ιστορία πίσω από αυτό. Ίσως το προσπερνάς με δρασκελιές χωρίς δεύτερο βλέμμα, όπως συμβαίνει και με τους επαίτες στους δρόμους.

Ελ Πάσο

Πίσω από μία μικροσκοπική πόρτα πάνω στην Αγίου Δημητρίου, αν προσέξεις καλά θα δεις μια σκάλα. Μια σκάλα που σε κατεβάζει σε ένα τεράστιο, καλτ υπόγειο. Το «El Paso». Καθώς κατεβαίνεις ένα ένα τα σκαλοπάτια, ξεδιπλώνεται μπροστά σου ένας χώρος αναλλοίωτος από το πέρασμα του χρόνου. Αντιστέκεται στην πρόκληση της εξέλιξης και της υπερπροσπάθειας για ωραιοποίηση. Έχει αποδεσμευτεί από τις αλυσίδες του μοντερνισμού και της καπιταλιστικής μανίας. Είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις να είναι, χωρίς προσθήκες, αλλαγές ή απόπειρες καλλωπισμού.

Θα σε υποδεχτεί ο κύριος Χρήστος (με ή χωρίς την παρέα του) με ένα ουισκάκι στο χέρι, πάντα με ένα φιλικό χαμόγελο να σχηματίζεται κάτω από το τσιγκελωτό του μουστάκι. Οι ροκ μουσικές να γεμίζουν με νότες τον αέρα και παρέες να γελούν πάνω από τα τραπέζια του μπιλιάρδου. Παραδίπλα θα δεις δυο να τσακώνονται στο ποδοσφαιράκι για ένα γκολ που στην επόμενη μπύρα θα έχει κιόλας ξεχαστεί. Μια παρέα κοριτσιών να προσπαθούν να πετύχουν τον ηλεκτρονικό στόχο με τα βελάκια τους για να κάνουν το επόμενο ρεκόρ. Τα τραπέζια του πινγκ – πονγκ να γεμίζουν με γρήγορες μπαλιές και αποκρούσεις βγαλμένες από τα καλύτερα πρωταθλήματα. Λίγο πιο κάτω, στο μπαρ, θα προσέξεις ένα σκονισμένο jukebox, αιώνιο παρατηρητή τόσων ανθρώπων που ήρθαν και έπαιξαν μέσα στο «El Paso» , τόσων στοιχημάτων που παίχτηκαν για κάθε παιχνίδι και τόσων φλερτ που άνθησαν μέσα στα χαμηλά του φώτα.

Ελ Πάσο
Φεύγοντας θα το αφήσεις πίσω σου, αλλά με την ελπίδα πως θα ξαναπάς σύντομα για να χαθείς σε αυτόν τον κόσμο των αθώων αναμνήσεων.
Στην τελική, ας γίνουμε πάλι παιδιά έστω και για λίγο, τι έχουμε να χάσουμε;

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας