Μια αστική ματζόρε συγχορδία

Αν είσαι κι εσύ από αυτούς που τους αρκεί μία βόλτα στο κέντρο της πόλης για να ενθουσιαστούν με κάποιους από τους ακόμη ατμοσφαιρικούς της δρόμους, έστω κι αν τους έχουν περπατήσει άπειρες φορές ως τώρα, τότε θα με καταλάβεις. Είμαστε εμείς που κάνουμε λιγάκι σαν παιδιά όταν βγαίνουμε για περπάτημα και μας αρέσει κάθε φορά να παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας με διαφορετικά μάτια. Βγες για λίγο από τον εαυτό σου λοιπόν και γίνε τουρίστας σε αυτήν την πόλη που ξέρει να κρύβει καλά κάποιες από τις ομορφιές της.

Υποθέτω, για παράδειγμα, πως έχεις διαβάσει ήδη κάποια πράγματα για την οδό Αλ. Σβώλου κι όχι άδικα. Πρόκειται για έναν από αυτούς τους δρόμους που διατηρούν αναλλοίωτη την ατμοσφαιρικότητά τους. Για έναν από τους δρόμους που συνδυάζουν την κίνηση και την καθημερινότητα μιας πόλης με μια ιδιαίτερη δική τους γραφικότητα, τον πραγματικό κόσμο και τους ρυθμούς ενός άλλου παράλληλου, τα σταθερά παλιά κλασικά στέκια με τους σημερινούς φοιτητές κι ένα κράμα ηλικιών και στιλ που δεν μπορεί παρά να καλύψει μεγάλο φάσμα προτιμήσεων τόσο σε διασκέδαση όσο και σε διάθεση ή ψυχολογία.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Αλ. Σβώλου
Αλ. Σβώλου
Αλ. Σβώλου

Όποια εποχή του χρόνου κι αν περπατήσεις στη Σβώλου, όποια ώρα της ημέρας κι αν κάνεις την εξόρμησή σου προς τα εκεί, νιώθεις μια θετική ενέργεια να ξεχειλίζει από παντού και σε κάποιες γωνιές της ίσως θα μπορούσες να διαισθανθείς ακόμη κι έναν περίεργο ανεξήγητο φοιτητικό ερωτισμό. Όταν τα δέντρα στα πεζοδρόμιά της είναι σε πλήρη άνθιση ακόμη κι ο πιο αδιάφορος άνθρωπος διαπιστώνει ότι το τοπίο θα μπορούσε να αποτελεί θέμα ενός πίνακα κάποιου σύγχρονου ζωγράφου ή το τέλειο κάδρο για ένα urban φωτογραφικό αποτέλεσμα χωρίς ωστόσο να επικρατεί το βαρετό καταθλιπτικό γκρίζο που συνηθίζουμε να συναντάμε στις πόλεις. Η Σβώλου είναι από μόνη της μία διαφορετική πολύχρωμη πινελιά, μια νότα ματζόρε ακόμη κι αν σε σημεία τα άσχημα κομμάτια μιας αστικής εικόνας είναι εμφανή.

Νέα μαγαζιά άνοιξαν, κάποια παλιά παρέμειναν κι ακόμη γεμίζουν μέρα και νύχτα από παρέες, γέλια και φωνές. Είναι ο δρόμος που κάποτε άκμαζε ο Έσπερος ως θρυλικός κινηματογράφος και σημείο συνάντησης των κινηματογραφόφιλων. Το τελευταίο από τα δέκα σινεμά της περιοχής που έκλεισε τελικά για να δώσει τη θέση του στο ομώνυμο πια πάρκινγκ. Θα συναντήσεις περπατώντας και τις Ακυβέρνητες Πολιτείες. Έναν χώρο συνεργατικό/αυτοδιαχειριζόμενο που συνδυάζει τη μαγεία των βιβλίων με τη ζεστασιά ενός μικρού ατμοσφαιρικού καφέ. Διαφέρει από τα περισσότερα που έχεις επισκεφτεί ως τώρα. Αξίζει να δώσεις το παρόν κάποια στιγμή κι αν θέλεις να ρωτήσεις τους ανθρώπους του πώς σκέφτονται και δρουν ως ισότιμοι συνεργάτες, ακολουθώντας ένα μοντέλο κάπως ασυνήθιστο προς το παρόν για τους πολλούς μα ευτυχώς όχι άγνωστο. Συνταιριάζει ιδεολογίες, ουτοπίες και ρεαλισμό όσο καλύτερα μπορεί και του επιτρέπεται.


Αλ. Σβώλου
Αλ. Σβώλου

Θυμάσαι επίσης το Pulp που πλημμυρίζει τα βράδια ως και το πεζοδρόμιο με την κατακόκκινη αύρα του; Το έχω ονομάσει το κόκκινο μαγαζί και ταξιδεύω μόνη μου νοερά στις δικές μου άλικες σκέψεις κάθε φορά που με βγάζει ο δρόμος προς τα εκεί μιας και ο χώρος συμβάλλει τα μέγιστα στο να χτίσεις ιστορίες underground από το πουθενά. Κόκκινα φώτα, ρετρό διακόσμηση, μεγάλη ποικιλία από μπίρες αλλά και από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Κλασσικό στέκι σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους και πολυδιάστατους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Συνέχισε λίγο ακόμη και το μάτι σου θα πέσει στο Χέμινγουει στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Κάτι σαν υπόγειο μπαρ αλλά και εστιατόριο με cozy ατμόσφαιρα, μια τζαζ αντισυμβατική νότα ό,τι πρέπει για καλλιτεχνικές φύσεις κι όχι μόνο. Ωστόσο δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και σε μια από τις φοιτητικές μου επιλογές, την Ανεμόεσσα η οποία μπορεί να ανακαινίστηκε από τότε που εγώ ακόμη δήλωνα φοιτήτρια αλλά παραμένει το ίδιο όμορφα «σκοτεινή» να θυμίζει μποέμ pub για όλα τα γούστα.


Αλ. Σβώλου
Αλ. Σβώλου

Παρατήρησε τον δρόμο απ’ άκρη σ’ άκρη, δες την Αγία Σοφία να δεσπόζει στη μία του πλευρά και προχώρα από την αντίθετη κατεύθυνση για να συναντήσεις τα υπόλοιπα διαμαντάκια που κρύβει ως το τέλος του. Προσωπική μου ανεξήγητη ίσως αδυναμία εκείνο το νεοκλασικό απέναντι από την κεντρική βιβλιοθήκη. Κάθε φορά που περνάω από ‘κει δε σταματάω να κάνω εικόνες και να φαντάζομαι τον εαυτό μου να μένει σε αυτό, παντρεύοντας την αγάπη μου για τα νεοκλάσικά με μια ενδιαφέρουσα θέα σε μια από τις αγαπημένες μου οδούς. Κάπου εκεί απέναντι είναι και το γνωστό σε όλους μας seven film gallery για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι μέσα από μια μεγάλη γκάμα ταινιών κάθε εποχής και είδους. Μια σταθερή σινεφίλ αξία που ακόμη καλά κρατεί.

Αν πάλι τραβάει η ψυχή σου βιβλίο, τσάι και συμπάθεια, χαλάρωση και chill διάθεση είναι κι η Ζώγια κομμάτι αυτού του δρόμου. Σίγουρα την ξέρεις. Ιστορικό καφέ της Θεσσαλονίκης μετράει περίπου 30 χρόνια ζωής αν δεν κάνω λάθος και παραμένει πάντα ενεργό να στηρίζει και τα καλλιτεχνικά μας δρώμενα όπως εκθέσεις φωτογραφίας.

Απ’ όλα έχει η γειτονιά, λοιπόν. Από νόστιμα φαλάφελ αν πεινάς αλλά δε θέλεις άλλο κρέας μέχρι το Γιοκ Μπαλίκ αν παραμένεις λάτρης του. Εξάλλου αν θυμάμαι καλά Γιοκ Μπαλίκ σημαίνει όχι ψάρι. Και μαντέψτε σε τι λέει ναι το γνωστό «πσητοπωλείο». Ή μήπως θέλεις μαγειρευτά με τον αέρα του παλιού καλού μαγειρειού να θυμηθείς την κουζίνα της μαμάς ή της γιαγιάς σου; Το χρυσό παγώνι παραμένει χρόνια τώρα εκεί για σένα αν είσαι οπαδός της παραδοσιακής κουζίνας. Μεγάλη προϋπηρεσία στο μαγειρευτό φαγητό, το ήξεραν μέχρι και θείοι μου που κάποτε σπούδαζαν εδώ μιας και όταν άνοιξε η οδός ονομαζόταν ακόμη Πρίγκηπος Νικολάου.

Αλ. Σβώλου
Αλ. Σβώλου

Όσα και να πει κανείς για τη Σβώλου δε θα καταφέρει να καλύψει κάθε της σπιθαμή. Μπορείς απλώς να δώσεις μια γεύση και το έναυσμα ώστε οι Σαλονικείς να την παρατηρήσουν με άλλο μάτι κι οι επισκέπτες να την αξιολογήσουν και να την αξιοποιήσουν αναλόγως. Δεν είναι τυχαίο που πολλά από τα events της πόλης λαμβάνουν χώρα εκεί. Μπορείς να δεις από το δείπνο της Άνοιξης μέχρι χιονοπόλεμους όταν ο καιρός ενδείκνυται -όπως ο χειμώνας που μας άφησε- και όλα αυτά στη γειτονιά της Αλ. Σβώλου με πρωτοβουλία της.

Πιαστείτε χέρι-χέρι τα ζευγαράκια, βολτάρετε χαλαρά οι παρέες, βάλτε ακουστικά αν είστε μόνοι και περπατήστε την, παρατηρήστε την, φωτογραφίστε την, ζήστε την. Έχει δικό της παλμό, θα με θυμηθείτε.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης