Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Το μαγευτικό για όσους ασχολούνται με την μαγειρική είναι ότι σίγουρα δεν φτάνει μια ζωή για να προλάβουν να κάνουν όσα έχουν στο μυαλό τους. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο θεωρώ τυχερούς όσους ασχολούνται με το συγκεκριμένο επάγγελμα. Όταν κάποια στιγμή μπήκε η μαγειρική στην ζωή μου επαγγελματικά, σταμάτησα να θεωρώ τους μάγειρες τυχερούς αλλά ευλογημένους. Ναι ναι, σωστά διάβασες. Είναι ευλογία να γεμίζεις τις δεξαμενές σου με τόσες εμπειρίες, γνώσεις, τεχνικές, αλλά πάνω απ' όλα με τόσους φίλους, με τους οποίους για κάποιον μαγικό λόγο δένεσαι από τις πρώτες ώρες τόσο δυνατά, σαν να τους γνωρίζεις από τα γεννοφάσκια σου. Βασικότατο ρόλο σε αυτό το δέσιμο παίζει φυσικά το αντικείμενο της κοινής ενασχόλησης, αλλά και η αγάπη για ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά της ζωής… το φαγητό. Μην απορείς καθόλου μ' αυτό το τελευταίο, γιατί όταν γεννήθηκες, πριν μαλώσεις με τα υπόλοιπα βρέφη του θαλάμου, πριν σε βγάλουν αναμνηστική φωτογραφία, πριν καν βάλεις την πρώτη σου πάνα, πριν αρχίσει να σου σκάει οποιοδήποτε πρωτόγνωρο συναίσθημα, έψαχνες το στήθος της μητέρας για να φας… Και από εκείνη την στιγμή ξεκινάει μέσα σου ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τον εκάστοτε άνθρωπο που σε ταΐζει. Ξέρεις με τι στοργή έβλεπα τον κατάκοπο κύριο που μου τύλιγε το πιτόγυρο μετά από αβυσσαλέο ξενύχτι; Εκεί να δεις αγάπη…

κείμενο | σίμος παράσχος */* φωτογραφίες | χρήστος τραντάς */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

Σίγουρα η επαγγελματική ενασχόληση με την μαγειρική είναι μια μοναδική εμπειρία για πολλούς λόγους. Ίσως είναι δύσκολο να περιγράψω το πόσο γεμάτος ένιωθα, όταν έβλεπα τα 800 άτομα που περίμεναν στην ουρά για να κατασπαράξουν τα φαγητά, να φεύγουν στο τέλος χαμογελαστοί. Όσο κουραστική κι αν ήταν η μέρα, τα ξεχνούσες όλα την στιγμή που έβλεπες ότι η εικόνα του μπουφέ είχε την μορφή τοπίου, από το οποίο είχε περάσει τυφώνας και είχε σαρώσει τα πάντα στο διάβα του. Και φυσικά η ιεροτελεστία ξεκινούσε από νωρίς το πρωί με την προετοιμασία, την συνεχή συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, με τις «μπουνιές», τις στιγμές της έντασης και αν μην τι άλλο με την κορύφωση: τις πινελιές της τελευταίας στιγμής, λίγο πριν την έναρξη της μάχης. Φυσικά και δεν είναι όλα πλασμένα με αγγελικό τρόπο, εννοείται πως το επάγγελμα έχει τις δυσκολίες του…

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, αποφάσισα να συζητήσω το θέμα με τον καταλληλότερο άνθρωπο. Πήγα στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ - όπου είχα περάσει δύο ομολογουμένως αξέχαστα χρόνια ως σπουδαστής - και βρήκα τον Γιάννη Παναγιωτίδη, head chef του ΙΕΚ. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι το βιογραφικό του είναι πλουσιότερο κι από παραγωγή του Hollywood, τον «ανάγκασα» να μας λύσει κάποιες απορίες σχετικά με την επαγγελματική μαγειρική, αλλά και να ρίξει λίγο φως στα χρόνια που χρειάζεται ένας σπουδαστής για να προετοιμαστεί κατάλληλα πριν βαφτιστεί επαγγελματίας. Στο παρεάκι μας βρέθηκαν και δύο τελειόφοιτοι και πολύ καλοί φίλοι από παλαιότερες κοινές δραστηριότητες στη σχολή, ο Παναγιώτης και η Κατερίνα και φυσικά ο αεικίνητος, Σταμάτης Χριστοδούλου. Ο Σταμάτης είναι ο τομεάρχης μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής του ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Το ΙΕΚ διαθέτει μια «πατρική» ή «μητρική» φιγούρα για κάθε τομέα σπουδών, την οποία φιγούρα έχει «βαφτίσει» ως τομεάρχη, έναν άνθρωπο που φροντίζει να είναι εκεί, παρόν, να οργανώνει τις σπουδές των εκατοντάδων μαθητών, να τους αφουγκράζεται και να λειτουργεί ως κρίκος εμπιστοσύνης και εξέλιξης μεταξύ της σπουδαστικής ζωής σήμερα και της επαγγελματικής ζωής αύριο. Αυτό κάνει και ο Σταμάτης για τους σπουδαστές του τομέα επισιτισμού, οι οποίοι έχουν εμπιστευτεί τη συγκεκριμένη σχολή για να ρίξουν το πρώτο τσιμέντο στα θεμέλια της καριέρας τους…

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ


Γιάννης Παναγιωτίδης

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

“Η μαγειρική είναι συναγωνισμός και όχι ανταγωνισμός”, λέει ο Σεφ καρφώνοντας την πρώτη ατάκα στο τραπέζι.
“Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι πολύ ωραίες οι βραβεύσεις, είναι ελκυστικά τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά για να φτάσει κάποιος εκεί, πρέπει πρώτα να βάλει σωστές βάσεις. Δεν είναι μόνο οι συνταγές. Χρειάζεται μια προσέγγιση αγάπης για τη μαγειρική, όπως και για το κάθε τι στο οποίο κάποιος προσπαθεί να γίνει καλός, πρώτος. Γι’ αυτό και καθοδηγούμε τους σπουδαστές, από τα πρώτα τους βήματα, με φιλοσοφία έντονου συναγωνισμού και όχι ανταγωνισμού. Η ομάδα για να λειτουργήσει οφείλει να είναι μια γροθιά και ο ρόλος ενός έξυπνου διοικητή μέσα στην κουζίνα είναι να βγάλει από την ομάδα του τον καλύτερο της εαυτό. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει έντονο το κομμάτι του ανταγωνισμού μέσα στις κουζίνες, αλλά δεν θα πρέπει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και να γνωρίζεις ότι δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο αλλά Παγκόσμιο. Πρέπει να έχουμε στόχο να βελτιώνουμε πρώτα τον εαυτό μας κι αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που προσπαθούμε να μάθουμε στους σπουδαστές μας. Δηλαδή, τον τρόπο να συνεργάζονται κι όχι να είναι αντίπαλοι. Η κουζίνα, όπως και κάθε άλλη δημιουργική διαδικασία, είναι σύνθεση και η σύνθεση απαιτεί συνεργασία, συμμετοχή.”

“Και αυτό ισχύει για όλους” μου εξηγεί. “Ακόμα και για κάποιον που όταν ήρθε στην σχολή, μπορεί να μην ήξερε να κρατάει ένα τηγάνι. Στα 5 εξάμηνα που διαρκεί η φοίτηση στην σχολή, αλλάζουν πολλά.”

“Η φιλοσοφία μου είναι πολύ συγκεκριμένη. Πρέπει να μπουν οι σωστές βάσεις πριν ανοίξεις τα φτερά σου. Εμείς είμαστε εδώ ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Η μετέπειτα εξέλιξη του κάθε σπουδαστή είναι μείγμα πολλών παραγόντων. Πρέπει όμως αρχικά να μάθει να κάνει σωστά τα βασικά, να καταφέρει να εσωτερικεύσει κάθε τεχνική, μέθοδο και διαδικασία, στο βαθμό που να μη χρειάζεται να σκεφθεί για την εκτέλεση απλών κινήσεων. Να γίνει ένα με το αντικείμενο. Να ελέγχει το μαχαίρι όπως ελέγχει το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων του. Αυτόματα, χωρίς σκέψη. Να κάνει σάλτσες και ζωμούς, να χειρίζεται με κατάλληλο τρόπο τα υλικά, να κατέχει τις βασικές τεχνικές, να γνωρίζει τους τρόπους κοπής, να φιλετάρει ένα ψάρι, να ξεκοκαλίζει και να τεμαχίζει το κρέας, να μάθει πως γίνεται η σύνθεση ενός μενού, να ανέβει δηλαδή τα σκαλοπάτια ένα ένα. Δεν είναι εύκολη υπόθεση όπως πολλοί νομίζουν. Είναι μια διαδρομή με δυσκολίες, τις οποίες όμως αντιμετωπίζουμε μαζί, στωικά και αποτελεσματικά. Γνωρίζουμε το δρόμο στον οποίο μαζί θα βαδίσουμε και γι’ αυτό ζητούμε από τον σπουδαστή να μας εμπιστευθεί από την πρώτη στιγμή που θα έρθει στο ΙΕΚ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μαθητής που έχει αγάπη και υπομονή γι’ αυτό που κάνει, θα εξελιχθεί σωστά, θα φροντίσουμε εμείς να εξελιχθεί σωστά.“

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Και κάπου εδώ έρχεται ο ρόλος του καθοδηγητή:
“Θεωρώ ότι ο Σεφ δεν πρέπει να έχει έπαρση αλλά αντιθέτως να έχει τον δρόμο της μεθόδου μέσα του. Να έχει όρεξη και να δείχνει τα μυστικά του στους σπουδαστές. Εκεί είναι όλη η ουσία. Ακολουθώντας όμως τον σωστό δρόμο. Τι να το κάνω αν ένας μαθητής μαγειρεύει και στήνει τέλεια μια γαριδομακαρονάδα, όταν παράλληλα δεν έχει καθαρό πάσο ή όταν δεν φροντίζει για τους απαραίτητους κανόνες υγιεινής στην κουζίνα;; Η τάξη είναι ένας καθρέφτης μιας επαγγελματικής κουζίνας και με αυτή τη φιλοσοφία στήνουμε τους χώρους μας στο ΙΕΚ και το μάθημά μας και ο Σεφ, που εκ των πραγμάτων είναι δάσκαλος των σπουδαστών, των μαθημάτων μας, πρέπει εξ’ αρχής να τους μάθει να λειτουργούν ως επαγγελματίες, οι οποίοι και θα πρέπει να συνεργάζονται άψογα για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.”

Και κάπου εκεί, με θυμάμαι στην πρακτική μου, να παρατηρώ τον Σεφ να κάθεται σε μια γωνία και να παραμιλάει από τα τόσα που είχε μαζεμένα στο κεφάλι του. Και ήταν τότε που σκέφτηκα πρώτη φορά πως είναι άδικο ένας καλός Σεφ να κρίνεται μόνο από τα πιάτα του.

“Όντως, θα ήταν άδικο κάτι τέτοιο. Φυσικά αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα, αλλά πάντοτε αυτό είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Τα στοιχεία επαγγελματισμού ενός καλού Σεφ είναι αυτά που τον κάνουν ξακουστό. Και αυτό προσπαθούμε όλοι οι καθηγητές να μεταφέρουμε στους σπουδαστές. Πρέπει οι σπουδαστές να γνωρίζουν ότι η τέχνη μας, το επάγγελμά μας έχει πολλές διαστάσεις. Η άρτια διαχείριση του προσωπικού, η σωστή οικονομική διαχείριση ενός τμήματος, η καθαριότητα, η άριστη γνώση των υλικών, είναι–μεταξύ άλλων–βασικοί παράγοντες επιτυχίας. Αναμφίβολα, το βασικότερο στοιχείο που πρέπει να έχει ένας Σεφ είναι η μέθοδος. Εκεί επικεντρωνόμαστε και αυτό προσπαθούμε να περάσουμε στους μαθητές μας. Ότι το πολυτιμότερο συστατικό της δομής ενός καλού επαγγελματία είναι η μέθοδος.”

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Καλή είναι και η μέθοδος, αλλά μόνο με αυτήν, δεν την βγάζεις καθαρή:
“Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής και θα σου πω ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και η ταχύτητα. Προσπαθώ να το περάσω με πολύ χαλαρό τρόπο στους μαθητές μας, αλλά αναμφίβολα η ταχύτητα είναι αναγκαίο κακό. Εννοείται ότι στην αρχή των σπουδών δεν είμαι πολύ απαιτητικός στο θέμα της ταχύτητας. όμως, από την στιγμή που ο μαθητής θα απελευθερώσει τα χέρια του, πρέπει να ανεβάσει στροφές, γιατί αυτό θα πρέπει να το αντιμετωπίσει όταν βγει στις επαγγελματικές κουζίνες. Έτσι κι εμείς εδώ φροντίζουμε οι τάξεις να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά σ αυτό που θα συναντήσουν οι σπουδαστές από την πρώτη τους πρακτική. Αν προσέξεις γύρω σου, στα ψυγεία υπάρχει υπεραφθονία υλικών. Από μαγειρικά σκεύη και εξοπλισμό δε λείπει τίποτα. Αυτό γίνεται για να νιώθουν όλοι, εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενοι, ότι βρίσκονται μέσα σε πραγματική επαγγελματική κουζίνα, ότι μαθαίνουν υπό πραγματικές επαγγελματικές συνθήκες. Προσπαθούμε να επιτύχουμε την όσο το δυνατόν αρτιότερη επαγγελματική ζύμωση των αυριανών Σεφ μέσα σε συνθήκες εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Γι’ αυτό και αποτελεί θετικό στοιχείο το ότι στις τάξεις έχουμε πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτό ακριβώς είναι που θα αντιμετωπίσουν αργότερα και στις κουζίνες τα παιδιά, άρα μαθαίνουν από νωρίς με τον καλύτερο τρόπο να συνεργάζονται και να συνυπάρχουν με όλη την ομάδα συνολικά.”



Σταμάτης Χριστοδούλου

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

“Ως σχολή, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε το πλέον κατάλληλο περιβάλλον ώστε η φοίτηση των σπουδαστών να είναι μια προσομοίωση της αυριανής επαγγελματικής τους πραγματικότητας. Προσπαθούμε να φτιάξουμε μια κουζίνα, η οποία θα λειτουργεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό με συνθήκες πραγματικής κουζίνας ενός ξενοδοχείου ή ενός εστιατορίου. Λέω σε μεγάλο ποσοστό, γιατί εκτός από το μαγειρικό κομμάτι, υπάρχει και η παράμετρος της εκπαίδευσης, οπότε πρέπει να ακολουθούμε κι ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για να είναι ολοκληρωμένη η κατάρτισή τους. Συνεπώς, προσπαθούμε να προσομοιάσουμε τις συνθήκες των σπουδών με μια πραγματική κουζίνα, αρχικά στο κομμάτι του εξοπλισμού αλλά και ως νοοτροπία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εισάγουμε τους σπουδαστές στην συγκεκριμένη επαγγελματική κουλτούρα, την κουλτούρα του επαγγελματικού τους χώρου. Αυτό είναι και το πρώτο σκαλοπάτι των σπουδαστών, να μάθουν δηλαδή και το περιεχόμενο του όρου «εργάζομαι» και μόνο του όρου «εκπαιδεύομαι».”

Το μυαλό μου πήγε στο πόσο μεγάλη αφοσίωση απαιτεί το συγκεκριμένο επάγγελμα, αλλά και πόσες στερήσεις και χρόνο απαιτεί... Πραγματικά θέλει μεγάλη αγάπη γι’ αυτό που κάνεις για να έρχεται το καλοκαίρι κι εσύ αντί να χαίρεσαι που θα πλατσουρίζεις, να περιμένεις με αγωνία το πότε επιτέλους θα αρχίσεις να μαγειρεύεις...

“Θέλουμε να πείσουμε τους σπουδαστές ότι βρίσκονται σε πραγματικές συνθήκες εργασίας, ότι είναι δηλαδή επαγγελματίες από την πρώτη στιγμή που πατούν το πόδι τους στο ΙΕΚ και γι’ αυτό όλοι οι κανόνες φοίτησης στοχεύουν στην εξοικείωσή τους με τους αυριανούς κανόνες εργασίας. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, η μαγειρική είναι ένα επάγγελμα που ζητάει αγάπη και προσήλωση, και αυτοί οι οποίοι πραγματικά μπορούν και εξελίσσονται, είναι αυτοί που από την πρώτη μέρα, αλλά και στην επαγγελματική τους συνέχεια, βγάζουν πραγματική αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Μιλάμε για μια δουλειά που έχει πίεση, κι όσο εξελίσσεσαι αποκτά και διοικητική δομή , οι απαιτήσεις αυξάνονται, το άγχος αυξάνεται, αλλά αν αγαπάς αυτό που κάνεις και αν σέβεσαι τους συνεργάτες σου, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιβιώσεις και ότι θα το απολαύσεις πραγματικά. Πέρα λοιπόν από το μαγειρικό κομμάτι, προσπαθούμε να περάσουμε και αυτές τις σημαντικές αξίες στους σπουδαστές. Θέλω να πιστεύω ότι η προσπάθεια μας αποδίδει καρπούς, γιατί συνήθως δεν κοπιάζουμε καθόλου για να βρούμε δουλειά στους μαθητές μας μετά το πέρας της πρακτικής τους, αλλά πολύ συχνά οι ίδιες οι εταιρίες ζητούν συνεργασία με τους αποφοίτους μας από μόνες τους, γεγονός που για μένα τουλάχιστον σημαίνει ότι τα θεμέλια που επιχειρήσαμε να βάλουμε στους σπουδαστές είναι στιβαρά.

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Κάπου εκεί θυμήθηκα και ανέφερα μια πολύ δυνατή εμπειρία που είχαμε ζήσει ως πρωτοετείς σπουδαστές. Μπορεί να τρέχαμε πανικόβλητοι για κάποιες μέρες, όμως μας χάρισε απλόχερα μεγάλη ικανοποίηση η όλη διαδικασία. Δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω τις απίστευτης λεπτομέρειας προετοιμασίες για το TEDx festival πριν κάποια χρόνια, όπου η σχολή είχε αναλάβει το μενού, με μία ομολογουμένως διαφορετικού τύπου ματιά. Gourmet κουζίνα σε σάντουιτς, σερβιριζόμενη μέσα από καντίνα παρακαλώ.

“Τα μαθήματα της σχολής σίγουρα έχουν την μερίδα του λέοντος κατά την διάρκεια της φοίτησης. Συμμετέχουμε όμως και σε διάφορα events της πόλης, μικρά και μεγάλα, πολλές φορές και σε δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Θεωρώ ότι το όφελος είναι μεγάλο για τους σπουδαστές μας, καθώς πέρα από την χαρά που παίρνει κάποιος μαθητής όταν βοηθάει σε τέτοιου είδους γεγονότα, ταυτόχρονα αποκτά ακόμα περισσότερες γνώσεις και δικτυώνεται καλύτερα στον χώρο. Ως σχολή δηλαδή, γνωρίζουμε ότι με την βοήθεια που παρέχουμε σε φορείς της πόλης ,όπως είναι οι δήμοι πολλών περιοχών που συνεργαζόμαστε, ταυτόχρονα βοηθάμε και τους σπουδαστές να βρεθούν από νωρίς σε πραγματικές συνθήκες μιας εκδήλωσης. Επειδή εκεί τα πράγματα πρέπει να πάνε καλά, γιατί έχουμε να επιδείξουμε ένα σωστό αποτέλεσμα, οι μαθητές έρχονται αντιμέτωποι από νωρίς, με την αίσθηση της πραγματικής ευθύνης. Παράλληλα όμως κάνουμε και μια σειρά εξειδικευμένων σεμιναρίων μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής, καθώς και διαφόρων άλλων δραστηριοτήτων ,όπως για παράδειγμα εκπαιδευτικές εκδρομές γαστρονομικού ενδιαφέροντος.



Παναγιώτης Κεραμιδιώτης

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Πρόσεξε τι θα πεις Πάνο, γιατί πλησιάζει εξεταστική και ο Σεφ κρατάει μαχαίρι…

“Ο κύριος λόγος που ένιωσα οικεία και δεν απογοητεύτηκα στην πρακτική μου, ήταν ότι ήμουν ήδη εξοικειωμένος με το περιβάλλον εργασίας. Όταν παραλαμβάναμε την λίστα της προετοιμασίας, αυτομάτως χωριζόμασταν σε ομάδες και ο καθένας είχε την δική του αποστολή. Δεν υπήρχε αρμοδιότητα μικρής ή μεγάλης σημασίας καθώς όλα έπαιζαν τον ρόλο τους. Δημιουργείται αυτομάτως μια αλυσίδα από πράγματα που πρέπει να κάνουμε σε συγκεκριμένο χρόνο και όσο πιο εύστοχα γίνεται, μέχρι να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Στα μαθήματα που είχαν προηγηθεί στα δύο πρώτα εξάμηνα, είχαμε αποκτήσει αυτήν ακριβώς την εξοικείωση. Πέρα από τις συνταγές που κάναμε, αποκτούσαμε πλήρη αντίληψη για το πώς πρέπει να κινηθούμε σε συνθήκες πίεσης.”

Με τον Πάνο έχουμε ένα κοινό. Η γνωριμία μας με τον πρώτο μας Σεφ εξελίχθηκε σε δυνατή φιλία.

“Πραγματικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος που θα σε καθοδηγήσει παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Από την αρχή μάθαμε πώς να διαχειριζόμαστε τα τρόφιμα που είχαμε στα ψυγεία, πώς να κάνουμε σωστά τον κύκλο των υλικών που θα χρησιμοποιούμε έτσι ώστε να μην υπάρχουν απώλειες, και πώς να συμπεριφερόμαστε στην πρώτη ύλη, γιατί κάθε υλικό χρήζει διαφορετικής μεταχείρισης. Παράλληλα όμως, σήμερα που μιλάμε, νιώθω πραγματικά φίλος με τον περσινό μου Σεφ, θεωρώ ότι αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα που με ώθησε στο να τα δίνω όλα στην δουλειά μου και είναι σίγουρα πηγή έμπνευσης για μένα. Αυτό νομίζω είναι μοναδικό. Να συνεργάζεσαι μ έναν άνθρωπο είτε ως μαθητής είτε ως επαγγελματίας, με τον οποίο να νιώθεις ζεστά και οικεία. Έτσι νομίζω ότι πηγαίνεις πιο ευτυχισμένος στην δουλειά σου και πολλές φορές η κούραση είναι και πιο γλυκιά.”



Κατερίνα Κoφονικόλα

Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Το καλύτερο για το τέλος! Η Κατερίνα, με την οποία παρακολουθήσαμε παρέα το τμήμα food science της σχολής, έχει ένα χαρακτηριστικό. Όταν βάζει την ποδιά της, αυτομάτως αρχίζει να γυάλιζει το μάτι της.

“Προσωπικά, κάθε μέρα που περνάει αγαπάω την μαγειρική όλο και πιο πολύ. Μπορεί να ακούγεται στερεότυπο, αλλά έτσι αισθάνομαι. Μαθαίνω συνεχώς καινούργια πράγματα, καινούργιες τεχνικές και παρόλο που κάποιες φορές υπάρχει μεγάλη κούραση, δεν πτοούμαι καθόλου. Κυρίως μετά την πρώτη πρακτική μου, νιώθω ότι βρήκα τα πατήματά μου. Η συνεχής επαφή με το μαχαίρι, τα πράγματα που έβλεπα δίπλα στους επαγγελματίες, η βουτιά στην πραγματικότητα νομίζω ότι ήταν ευεργετική. Εκτός από αυτά όμως, ένιωσα ότι έμαθα τι πραγματικά σημαίνει να κάνεις υπομονή. Και αυτό με άλλαξε πολύ και ως άνθρωπο. Όχι μόνο δεν απογοητεύτηκα, αλλά πιστεύω ότι σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο σκέφτηκα μέσα μου το πόσο μου ταιριάζει και πόσο πραγματικά το αγάπησα όλο αυτό που βίωσα.”



Ένα απόγευμα στις κουζίνες του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Μέχρι σήμερα θεωρούσα ότι η επαγγελματική μαγειρική, εκτός φυσικά από μαγικό ταξίδι, είναι απόφαση ζωής. Η σημερινή κουβεντούλα μ' έκανε να πιστέψω πλέον ότι είναι και στάση ζωής. Όσοι έχουν στα χέρια κοψιματάκια και καψιματάκια, νομίζω ότι θα καταλάβουν λίγο καλύτερα…

συνέντευξη-κείμενο | σίμος παράσχος
φωτογραφίες | χρήστος τραντάς
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης