at a glance
Top

Η στιγμή

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Η στιγμή. Η αγκαλιά. Η μοιραία σύμπτωση. Η πρώτη ματιά. Δε συμβιβάζονται. Παρά μόνο κάτω από το βαρύ βήμα του φόβου αν του το επιτρέψεις. Η ματιά σου με στιγμάτισε. Από το πρώτο κιόλας λεπτό που σήκωσα απλώς το βλέμμα μου για να συναντήσει το δικό σου λες και κάποιος πάνω από εμάς αποφάσισε πως αυτό έπρεπε να γίνει.

Η στιγμή δε φυλακίζεται. Μα δεν παύει να αναβιώνει το συναίσθημά της αν κάτι κάποιος κάποτε την ξυπνήσει ξανά. Τόσο θα κρατήσει πάλι. Μια στιγμή. Μα συνήθως οι στιγμές είναι αρκετές κι απολύτως ικανές ζωές να καταστρέψουν. Ή να χτίσουν. 

Η αγκαλιά δε φυλακίζει. Αρκεί να μην τη φοβηθείς. Αρκεί να βρεις τα κότσια στον εαυτό σου να παραδεχτείς πως στο παρόν σου αυτήν επιλέγεις. Γιατί αυτή θέλεις, εκεί για λίγο σου βγαίνει ν’ αφήσεις την ψευδαίσθηση που τόσο σε τρομάζει –πως κάπου ανήκεις- να υπάρξει ώσπου να σβήσει και πάλι απ’ τη φθορά. Μα πρέπει για σένα να έχει σημασία η επαφή γιατί το μέσα σου πια, το ξέρεις, δε δέχεται να αγκαλιάσει τον καθένα.

Αν με αφήσεις την καρδιά σου ν’ ακούσω ένα βράδυ καθώς θα χτυπάει συμπληρώνοντας τους ξέφρενους ρυθμούς της δικής μου θα νιώσεις πως ποτέ δε θέλησα να σε φυλακίσω στο δικό μου παρόν. Να με επιλέξεις ήθελα.

Και το έκανες. Με τον δικό σου τρόπο που πάντα σε σένα θα με κάνει να γυρνάω, με επέλεξες. Τώρα θέλω να σου πω ένα πράγμα γιατί τα πολλά δύσκολα τα κουμαντάρω. Πως όπου κι αν είσαι, όπου κι αν καταλήξεις, ό,τι κι αν γίνει εσύ μέσα σου θα ξέρεις πως εμείς υπήρξαμε τόσο έντονα μαζί που θα υπάρχουμε για πάντα ακόμη κι αν η αναμνήσεις μας αποκοιμηθούν ώστε να μην μπούνε εμπόδιο στο ένστικτο επιβίωσής μας.

Μα σου αφήνω για το τέλος ό,τι πιο ολέθριο. Η μοιραία σύμπτωση δεν παραβλέπεται κι αυτό το ξέρεις ήδη. Στο πετσί σου με ένιωσες κι εγώ εσένα. Μέσα σε ένα βλέμμα, μέσα στον ανεπαίσθητο μορφασμό μου όταν σε συνειδητοποίησα, μέσα στο έκπληκτο χαμόγελό μου όταν κατάλαβα, μέσα στα αμήχανα γέλια μου όταν σε παραδέχτηκα, μέσα στα μάτια μου που χαμήλωναν για να μη με διαβάσεις ενώ δε χρειαζόσουν καν οπτική επαφή για να με νιώσεις, μέσα στα ίδια μάτια που τολμούσαν πού και πού να σε καρφώσουν αποφασισμένα να τα παίξουν όλα κορώνα-γράμματα για τα δικά σου.

Μοιραίες συμπτώσεις είμαστε κι εμείς. Ακόμη κι αν ισχυριστείς όμως κάποτε το αντίθετο μέσα σου θα ξέρεις. Θα σου πω λοιπόν πως με έναν παρανοϊκό τρόπο – τόσο παρανοϊκό όσο παρανοϊκά είναι όλα όσα έχουν να κάνουν με εμάς- ίσως να είχες και δίκιο. Κι ίσως ποτέ να μη μάθεις τι εννοώ τώρα που το λέω αυτό…ίσως και όχι.