at a glance
Top

Ο Στέλιος Βραχνής αυτοσκανάρεται

κείμενο | στέλιος βραχνής */* φωτογραφίες | αρχείο στέλιου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

Ο Στέλιος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να φύγει στο θέατρο,  τρία τραγούδια που ακούει στο δρόμο για τη πρόβα κι άλλα τρία που θέλει να κάνει αυτό το φθινόπωρο. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Σημειώσεις, laptop, τσιγάρα… Η ίδια τριπλέτα χρόνια. Το ταλαιπωρημένο σακίδιο, από το λύκειο, έχει γίνει πια μέρος της πλάτης. Ανοίγεις το φερμουάρ, που κολλάει κάθε τόσο, κι ένας τεράστιος σωρός από χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά… εκτυπωμένα κείμενα, σημειώσεις, μουτζούρες σου λέει «καλημέρα». Τίποτε δεν πετάμε. Όλα έχουν τη χρήση τους σε μια πρόβα, σε έναν περίπατο. Μύλλερ, Δημητριάδης, Ποντίκας, Χριστιανόπουλος, Κάφκα, Ούλλιαμς, Άμλετ, Γκρέγκορ Σάμσα, Τόμ… συνομιλούν στριμωγμένοι και ελαφρώς τσαλακωμένοι στο σακίδιο αυτό. Απαραίτητος φίλος στην πρόβα το λάπτοπ, που σηκώνει με υπομονή χιλιάδες μουσικά κομμάτια, βιβλία και βιντεοσκοπήσεις. Πολλές φορές οι κουβέντες δεν αρκούν, οι λέξεις δεν φτάνουν, οπότε έρχεται ο φίλος ήχος και η φίλη εικόνα να σε υποστηρίξουν. Το τσιγάρο, κακή συνήθεια μεν, αλλά αναγκαίο κακό δε.  
Καφέδες και φαγητά δεν κουβαλάω από το σπίτι. Θα κατεβώ από νωρίς στο κέντρο. Θα πάρω το καφεδάκι μου στο χέρι (πάντα γλυκό!). Αν «βρυκολακιάσει» η πρόβα, θα τρέξω να πάρω κι άλλον, κι άλλον… Όσο για το φαγητό, θα πεταχτώ στην Pozelli, θα πάρω μια πίτσα και όλα καλά. Θα κάνω πλάκα με το σεφ, θα μου πετάξει και το καθιερωμένο «θα με κάνεις πρωταγωνιστή;». 

Με ενώνει μεγάλη αγάπη με τη Βαλαωρίτου. Φυσάει διαφορετικός αέρας εδώ.  Τα ίχνη της παλιά πόλης δεν έχουν χαθεί. Ερωτισμός, τέχνη, τρυφερότητα, αλητεία, ξενύχτι, το vintage, το μοντέρνο συνυπάρχουν αρμονικά.  

Στην πρόβα θα πάω με ταξί. Αρκετοί ταξιτζήδες με ξέρουν με το μικρό μου πια. Υπερβολή; Μπορεί. Είναι όμως, μια πολυτέλεια που επιτρέπω στον εαυτό μου. Δεν αντέχω το συνωστισμό του ΟΑΣΘ. Εκνευρίζομαι με αρκετές συμπεριφορές των ανθρώπων. Μου γκριζάρει τη διάθεση. Στο ταξί πιάνω συζητήσεις… για ποδόσφαιρο, πολιτική, κινηματογράφο. Κάποτε μου είπε κάποιος «είχα δει μια παράσταση και πήγα αμέσως να πω συγγνώμη στον αδερφό μου»… καθόμουν και τον κοιτούσα, ήταν απίστευτο πως μέσα σε μία πρόταση, τόσο αθώα, χωρίς κομπασμούς και υπεραναλύσεις κατάφερε να εξηγήσει σε κάποιον πόσο ουσιαστικά μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο η τέχνη. Το κράτησα!

Photo 1: Ένα κτίριο σταθερό στο χρόνο του. Λάμπει όπως του αξίζει, λιτό και μεγάλο.

Που πάμε όμως χωρίς μουσική; Τα πάντα γύρω μας είναι ήχος, ρυθμός. Το πρωί  απαραιτήτως Κραουνάκη. «Έναν καφέ την Κυριακή ότι απαιτώ απ’ τη ζωή σου» διασχίζοντας την ατέλειωτη Τσιμισκή με γρήγορα βήμα. «Όλα σ’ αυτή την πόλη, όλοι για αυτήν πόλη» παρατηρώντας τους ανθρώπους να πίνουν το καφεδάκι τους στην Πλατεία Χρηματιστηρίου και  «Γεια, τόσο απλά τόσο σκέτα δε γουστάρω ετικέτα» φτάνοντας στο Μπενσουσάν Χαν για προβίτσα! Η μουσική με ρυθμίζει, πρέπει να με ερεθίζει κάπως. Τώρα τελευταία έχω κολλήσει και με ένα υπέροχο συγκρότημα που θυμίζει καμπαρέ ο ήχος του αλλά με ροκ στοιχεία. Οι Dresden dolls στη διαπασών λοιπόν στο ζέσταμα πριν την πρόβα!

Photo 2: Μικρή ανάσα στη Βουδαπέστη

Τώρα τρέχουμε. Όλοι. Μας πυροδοτεί το ίδιο αίσθημα.  Οι πρόβες, τα περάσματα, οι τελευταίες σημειώσεις… «Ο ρόλος μου τελείωσε παιδιά. Εσείς τώρα!» μια φράση που λέω πάντα όταν αισθάνομαι ότι το έργο έχει φύγει από μένα, έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες μου, δεν έχω κάτι άλλο να πω, να επισημάνω. Θλιμμένη περηφάνια. Είναι περιττό να φαντάζεσαι ένα έργο ΠΩΣ θα ανεβεί, όταν έχεις καλούς ηθοποιούς, ψυχούλες να βουτάνε μαζί σου στο αβέβαιο και να αναζητούν τρόπους, δρόμους, υφές, ποιότητες… Τότε ναι, τα πράγματα απλά συμβαίνουν και τότε είναι αποκαλυπτικά όταν η πτώση είναι κοινή.
Για το φθινόπωρο έχω ετοιμάσει ένα ωραίο ταξίδι στην Πορτογαλία. Ξεκούραση και αποφόρτιση γιατί έχουμε συνέχεια. Επίσης, σίγουρα θα βγω με φίλους που λόγω προβών, δεν έχω το χρόνο να συναντήσω.

 

Photo 3: Ένα πάθος ενσαρκωμένο μπροστά μου.

  • Ο Στέλιος Βραχνής παρουσιάζει στο Μπενσουσάν Χαν, από 12 Οκτωβρίου και για λίγες παραστάσεις, τη θεατρική παράσταση «Γράμμα στον Πατέρα»  του Κάφκα, σε μια συρραφή κειμένων που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Στέλιος. Κάθε Σάββατο στις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 20:00. Παραστάσεις μέχρι τις 10 Νοεμβρίου.