at a glance
Top

Συναισθήματα υποκριτές

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Βαριέμαι τους ανθρώπους όταν λένε σ’ αγαπώ ενώ δεν ξέρουν καν τι σκατά εννοούν κάθε φορά που το δηλώνουν πιστεύοντας πως το νιώθουν. Βαριέμαι τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες βασίζονται στο δέσιμο που διατηρείται όσο κρατάει μια καθημερινότητα. Βαριέμαι την καθημερινότητα που μετατρέπει το πάθος σε ρουτίνα και τα σε θέλω τα κάνει σε έχω. Σε βαριέμαι αν νομίζεις ότι με έχεις και θα με έχεις όπως με είχες αν δε με κρατάς με τον τρόπο που με κρατούσες. Κάθε μέρα πρέπει να με κερδίζεις πάλι απ’ την αρχή κι αν εξαντληθείς σημαίνει πως ποτέ δεν ήμουν για σένα.

Οι σχέσεις μας πολλές φορές δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανάγκες που προσπαθούμε να καλύψουμε μέσα από τους άλλους. Όταν λες σ’ αγαπάω σε κάποιον σημαίνει πως για εκείνον θα έκανες ό,τι για τους υπόλοιπους δε θα σου περνούσε καν από το μυαλό να κάνεις. Όταν λες σε κάποιον σ’ αγαπάω εννοείς ότι χωρίς αυτόν δεν μπορείς να ζήσεις καλά. Ποιον αγαπάς όμως άνθρωπε όταν λίγο καιρό μετά την εκάστοτε απώλεια ξεχνιέσαι κι η ζωούλα σου απλώς συνεχίζεται;

Η αγάπη σου κρατάει μέχρι να χαθείτε μ’ εκείνον που ένιωσες ότι αγάπησες, ώσπου να το συνηθίσεις και να πας παρακάτω. Δεν είναι το νοιάξιμο αγάπη. Κι εγώ θα ήθελα να είσαι καλά εσύ που με διαβάζεις αλλά δε σ’ αγαπάω. Δε μου λείπεις κάθε μέρα, δε νιώθω μέσα μου το κενό της απουσίας σου αβάσταχτο ούτε θα έκανα για σένα ό,τι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να είσαι καλά ξεπερνώντας ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό για χάρη σου και μόνο.

Συναισθήματα-υποκριτές που μας πείθουμε ότι νιώθουμε μήπως έτσι αισθανθούμε λιγότερο μόνοι. Ζωές απονευρωμένες, σχέσεις στον αυτόματο πιλότο που από εκρήξεις έγιναν μηχανικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Σε βαριέμαι άνθρωπε που δεν έχεις τα κότσια να παραδεχτείς κυνικά ότι απ’ όσα λες πως νιώθεις τα μισά είναι μούφες με ημερομηνία λήξης. Ο έρωτας περνάει, η αγάπη ξεθωριάζει μαζί με τις απουσίες, φεύγουν κι έρχονται πρόσωπα στις ζωές μας κι εμείς παρασυρόμαστε όπου μας πάει το κύμα των εφήμερων. Τουλάχιστον ο υποκριτής έρωτας ρε όσο κρατάει σε παθιάζει, σου φοράει δυο φτερά και σου μαθαίνει να πετάς, σε εξιτάρει, είναι ακραίος και μέσα από αυτόν και την ακραία φύση του αισθάνεσαι κι εσύ ζωντανός.

Μη με αγαπάς. Δε μου λέει κάτι αυτό έτσι όπως το έχουμε καταντήσει οι άνθρωποι. Νόημα μηδέν, κονσερβοποιημένα «σ’ αγαπώ», ένταση στο -100 ώσπου ξεχνάμε τι θα πει καύλα. Καύλα για έναν άνθρωπο, καύλα για ένα όνειρο, καύλα για τη ζωή. Μόνο ο ερωτευμένος μπορεί να καταλάβει τη σημασία της αληθινής επιθυμίας και μόνο αυτός φέρεται αναλόγως, διεκδικεί, επιδιώκει, παθιάζεται, καυλώνει, εν ολίγοις «δεν αντέχει άλλο χωρίς». Χωρίς εσένα. Χωρίς τον εκάστοτε εσένα.

Μέχρι τελικά κι αυτό να (του) περάσει για να πάει στον επόμενο ή απλώς να αρκεστεί σ’ εκείνο το σ’ αγαπάω που μένει υπό μορφή συντροφικότητας χωρίς ίχνος ορμής. Ίσως να είμαστε κι αναλώσιμοι εν τέλει πού ξέρεις. Αρκεί που νιώσαμε κάποτε κάτι και κάπως έτσι διαιωνίζουμε την ιδέα του παραμένοντας ερωτευμένοι με αυτή κι όχι με τον άνθρωπο. Κάνουμε εικόνες και μέσα μας πονάμε που οι αναμνήσεις μας είναι πιο πραγματικές κι αισθαντικές από το παρόν μας.

Μα ως τότε έχουμε χρόνο ν’ αρπάξουμε τα θέλω μας απ’ τα κέρατα κι αντί να τα ελέγξουμε να τα καβαλήσουμε και να πάμε μαζί τους βόλτα. Γι’ αυτό θέλω έναν έρωτα με όλη τη σημασία της έννοιας, του συναισθήματος, της κατάστασης. Γι’ αυτό κι όταν δεν κρατάει παραπάνω απ’ όσο θα χρειαζόταν ώστε να τιμήσει έστω τη σπουδαιότητα της ίδιας του της φύσης μόνο κρίμα μπορείς να το πεις. Γι’ αυτό και πριν τον δω να πεθαίνει εντελώς φεύγω.