at a glance
Top

Οι σημειώσεις του Αλέξανδρου Κωχ

κείμενο | αλέξανδρος κωχ */* φωτογραφίες | χάρης γερμανίδης  */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

να καταλήγεις πάντα στους ανθρώπους

Να κρατήσω σημειώσεις. Δηλαδή να γράψω πράγματα που θέλω να θυμάμαι. Πάντα είχα μια περίεργη σχέση με τη μνήμη, δε νομίζω ότι την ελέγχω, έχει δική της βούληση. Πρέπει να καταβάλλω μεγάλο κόπο για να εξασφαλίσω την μονιμότητα μιας θύμησης. Επανάληψη και πάλι επανάληψη για να είμαι σίγουρος. Εδώ βέβαια δεν έχει copy-paste. Ακόμα τουλάχιστον. Αλλιώς ξεκινούν και αλλιώς τελειώνουν οι μνήμες, σαν τους ανθρώπους. Μάλλον καλύτερα έτσι. Τα λέει και ο ποιητής, είναι αληταριό ο νους.

Να θυμάμαι γιατί κάνω θέατρο. Αυτό να θυμάμαι. Στην αρχή είναι πιο εύκολα. Θες απλά να μιλήσεις, να βγάλεις αυτά που έχεις μέσα, ακόμα και αν δεν ξέρεις ακριβώς τι θα βγει. Ανοίγεις το στόμα και σε περιμένει η πρώτη έκπληξη. Δε βγαίνει. Είναι εκεί, το καταλαβαίνεις, αλλά κάτι το εμποδίζει να βγει. Δεν το ήξερα ότι έχω ένα τοίχο μέσα μου. Τι κάνουμε τώρα; Βαριοπούλα. Άναρχα χτυπήματα. Δεν είναι τόσο εύκολο. Θα χρειαστεί χρόνος, υπομονή, αποδέξου το. Σπρώξε από εδώ, σπρώξε από εκεί, μέρα τη μέρα. Δε μπορεί, θα γίνει.

Ως συνήθως σε ανύποπτο χρόνο. Εκεί που αρχίζεις να αφαιρείσαι. Πέντε χρόνια αργότερα, ένα απόγευμα του Ιούλη στην Αθήνα. Τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν. Δεύτερη έκπληξη. Απρόσκλητοι τελικά οι επισκέπτες. Άλλους περιμέναμε και άλλοι ήρθαν. Όταν οργανώνεις ένα ανοιχτό πάρτι δεν επιλέγεις τους καλεσμένους. Φαντάζεσαι ότι θα έρθουν αυτοί που θέλεις, δεν υπολογίζεις όμως τους φίλους τους. Αν τους διώξεις, τέλος η γιορτή, θα φύγουν και οι δικοί σου. Θα πρέπει να συμφιλιωθείς μαζί τους.

Για ένα χρονικό διάστημα παλεύονται, αλλά σε βάθος χρόνου είναι εξαντλητικό. Θα χρειαστείς βοήθεια. Ευτυχώς όσο μοναχικό, άλλο τόσο ομαδικό είναι το άθλημα. Άνθρωποι, πολλοί. Στα υπόγεια, στις κουίντες, θίασοι και συνεργεία, στη σκηνή δίπλα σου και απέναντι σου, μπροστά στην κάμερα και πίσω της, να εναλλάσσονται, κάποιοι για μια φορά, κάποιοι ξανά και ξανά. Και  φυσικά όλοι εκείνοι οι ξένοι που πρέπει να γίνουν απόλυτα οικείοι. Οι άνθρωποι-λέξεις στις σελίδες που κρατάς στα χέρια σου, λέξεις προορισμένες να πάρουν μορφή.

Κάπως εκεί καταλήγω πάντα. Στους ανθρώπους. Δεν αποφεύγονται. Και αφού δεν αποφεύγονται πρέπει να μιλάμε για αυτούς. Να λέμε τις ιστορίες τους, να υψώνουμε τον καθρέφτη όπως λέει ο ποιητής, να κάνουμε θέατρο. Αυτό, ναι, νομίζω ότι αυτό θέλω οπωσδήποτε να το θυμάμαι. Για αυτό και θα το σημειώσω.

* Ο Αλέξανδρος Κωχ σκηνοθετεί τις «100 λέξεις για το χιόνι» με την Ιωάννα Τζίκα που παρουσιάζεται κάθε Δευτερότριτο στο θέατρο Τ της Θεσσαλονίκης (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων) και κάθε Παρασκευή στo θέατρο ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ της Αθήνας.