at a glance
Top

Παραίσθηση

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος σαν μοτίβο επαναλαμβανόμενο. Κι αυτό το χαμόγελο, κι αυτά τα μάτια, κι εκείνο το βλέμμα, κι εκείνα τα μαλλιά, αυτή η κορμοστασιά και ωπ, κάτι μου θυμίζει αυτό το μπλουζάκι, γνωστό περπάτημα αυτό (είναι τώρα ή δεν είναι;) και πάλι οι παλμοί να πιάνουν θεό και πάλι κρύος ιδρώτας να παγώνει θερμόμετρα και ν’ ανάβει φωτιές στο μυαλό και τώρα τι κάνουμε; Θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί αλλά ταυτόχρονα θα κάνω τα πάντα για να πέσω τυχαία πάνω σε αυτό το πρόσωπο. Τόσο τυχαία που διαολοστέλνω αν πριν με δει αλλάξει δρόμο ή αν τελικά νόμιζα λάθος εγώ και δεν ήταν καν αυτό το ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος.

Τι έρωτας κι αυτός! Σιγά να μην μπορούσε να υπάρξει τέτοιος έρωτας, πού το ξανάδες γραμμένο να μην αντέχει καν να προφέρει κάποιος το όνομά του; Του ‘λεγες “τι είσαι εσύ;” και στο πρώτο κομπιαστικό παρατεταμένο “εεε” -γιατί παρακάτω δεν πήγαινε- πνιγόταν κι έβηχε κι άλλαζε θέμα. Κι ας καύλωνε και μόνο στην ιδέα της ύπαρξής του. Άντε το “εεε” κάποτε να έφτανε ως την “εεελξη”, μέχρι εκεί τολμούσε να απλώσει το χέρι του.

 

Τι έλξη κι αυτή ε(εε); Δεν μπορώ να περιγράψω για τι συναίσθημα μιλάμε, φίλε, μόνο αν έχεις ζήσει κάτι τέτοιο και σ’ έχει συνεπάρει το μοιραίο του κομμάτι μπορείς να με καταλάβεις. Σε ξεπερνάει, λέμε, και το εννοώ, ακούς; Σε ξεπερνάει και δεν κάνω πλάκα. Ξέρεις τι είναι να κοιτάζεις τον άλλον κατάματα και να μην ξέρεις αν θα καείς ή αν θα κάψεις; Όποιος πρόλαβε πρόλαβε. Κι εκεί που αναρωτιέσαι από πού θα ξεκινήσει η πυρκαγιά συμβαίνει το ιδανικό κι ανάβετε σπίρτο ταυτόχρονα. Παρανάλωμα κι οι δυο και να φωνάζετε “κι άλλο!”

‘Οχι, δεν περιγράφεται αυτό, φίλε. Τυχερός όποιος το έζησε έστω μόνο μια φορά, τυχερός όποιος από τέτοια πυρά πέρασε και βγήκε ζωντανός. Καλύτερα σαν μάγισσα να με καταδίκαζαν από έρωτα και θάνατο να έβρισκα στις φλόγες δυο ματιών παρά η βαρετή ζωούλα τους όπου με το ζόρι παλεύω να χωρέσω (πιο πολύ από περιέργεια μπας και καταλάβω τι παίζει με τον κόσμο).

Ένα πρόσωπο, που λες, συνεχόμενο μοτίβο μέσα στη γκρίζα παλλόμενη θάλασσα των περαστικών. Πιο πολλές φορές φαντάζεται ο εαυτός σου ότι το βλέπεις εκνευρίζοντάς σε που σε εκθέτει πως ακόμη το σκέφτεσαι παρά το βλέπεις όντως. Λοιπόν, λέω την επόμενη φορά να πιάσω κουβέντα σε αυτήν την ύπαρξη που θα καταφέρει να μου θυμίσει εσένα εκείνη τη μέρα που θα νομίσω ξανά πως σε είδα. Κι αν δε σου φέρνει σε τίποτε άλλο ή που θα με περάσει ένας ακόμη άνθρωπος για τρελή -όχι πώς δεν είμαι, αλλιώς πώς να την παλέψει κανείς- ή που θα κάνω άλλη μία γνωριμία να ‘χω να λέω μεθαύριο ένα “γεια” σε κάποιον πιο συχνά υπαρκτό από εσένα.