at a glance
Top

Ώρα μηδέν

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

  • Όριο Μη Αποσυμπίεσης (Ώρα Μηδέν). Είναι το χρονικό όριο που επιτρέπει να παραμείνει ο αυτοδύτης σε δεδομένο βάθος, χωρίς να χρειαστεί στάσεις αποσυμπίεσης.

 

«Η γενική άποψη που επικρατεί είναι ότι στον χρόνο «0» μπορούμε να αναδυθούμε στην επιφάνεια χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε στάσεις αποσυμπίεσης και είναι σωστό. Αυτό σημαίνει, πως οι ιστοί του σώματος μπορούν (επιτρέπεται) να δεσμεύσουν Ν2, μέχρι κάποιο χρονικό σημείο ώστε να μην υπάρχει καμία επίπτωση όταν αναδυθούμε πάλι στην επιφάνεια και βρεθούμε αμέσως μετά από μια βουτιά σε περιβάλλον ατμ. πίεσης (1 bar), με την προϋπόθεση έχουμε κρατήσει την ταχύτητα ανόδου μικρότερη από 10m / min.» Χ.Ε.

Ώρα μηδέν. Βουτιά στο παρελθόν. Τολμάς;

 

Αν σου πρόσφεραν μια κλεψύδρα με μαγικές ικανότητες έτοιμη να σε γυρίσει με μία κίνηση σε μια δεδομένη στιγμή του παρελθόντος σου ώστε να αλλάξεις τα δεδομένα της ζωής σου τι θα έκανες;

Μη βιαστείς να απαντήσεις.

Συμφέρουσα προϋπόθεση θα ήταν το να ταξιδέψεις στο παρελθόν διατηρώντας τη γνώση του παρόντος σου ανέπαφη στη μνήμη σου. Ξέροντας δηλαδή τι συνέβη τελικά, ποιες κινήσεις σου οδήγησαν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, ποιες στιγμές σου θεώρησες δεδομένες και προσπέρασες όντας «απών» συναισθηματικά, ποιες δεν τόλμησες να ζήσεις στο έπακρο και πάει λέγοντας.

Ποια ήταν αλήθεια η πρώτη στιγμή που σου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές; Ξέρω, είναι ίσως δύσκολο να επικεντρωθείς μόνο σε μία ωστόσο το υποσυνείδητό σου γνωρίζει. Θέλεις ή όχι να το παραδεχτείς εκείνο γνωρίζει.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζώντας το σήμερα αφήνουν το χτες στην ησυχία του προσπαθώντας να κερδίσουν στιγμές. Δίνουν αξία στο παρόν κι εκτιμούν το παρελθόν τους για όλα όσα τους έμαθε. Μέσα από άσχημα κι όμορφα, όλα εμπειρίες είναι εξάλλου. Επίτρεψέ μου μια σκέψη: Κανείς δε σου εγγυάται ακόμη κι αν επέστρεφες σ’ εκείνο το κομβικό σημείο που ίσως ακόμη πονάει σαν απόηχος μιας παλιάς πληγής με χρόνια επίδραση, πως όλα θα άλλαζαν εν τέλει προς το καλύτερο.

Κι αν ακόμη κουβαλούσες μαζί σου τη σοφία των συνεπειών που ήδη γνωρίζεις πως επήλθαν με βάση την τότε απόφασή σου, ο συνδυασμός των επιλογών σου θα ήταν και πάλι άπειρος όπως κι ο συνδυασμός των πιθανών εκβάσεων της εκάστοτε ιστορίας. Το θέμα δεν είναι λοιπόν τι έκανες ή τι δεν έκανες τότε αλλά τι κάνεις ή δεν τολμάς να κάνεις τώρα.

Κι όμως. Εγώ θα ήθελα μια μαγική κλεψύδρα.

«Και δηλαδή τώρα ρε φίλε μας τα γυρνάς;», θα μου πεις. «Αμπελοφιλοσοφίες διαβάζουμε τόση ώρα;»

Δεν ξέρω. Μπορεί ναι μπορεί όχι. Αυτό που ξέρω είναι πως το μόνο εκμεταλλεύσιμο που έχω είναι στην κυριολεξία η στιγμή. Το τώρα. Κι αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους να «λυγίζουν» πού και πού κοιτώντας πίσω όσες μοιραίες στιγμές πέρασαν και δεν τους βρήκαν εκεί. «Δε γυρίζουν πίσω, γαμώτο», σκέφτονται. Δεν είναι τόσο οι επιλογές ούτε οι φαινομενικά λανθασμένες αποφάσεις. Πιο πολύ είναι όσα δεν κάναμε, όσα δε νιώσαμε, όσα μας προσφέρθηκαν κι εμείς τους πετάξαμε στη μούρη ξεδιάντροπα ένα «δεν πειράζει μωρέ κι αύριο μέρα είναι». Εκείνα τα τώρα που αφήσαμε ανεκμετάλλευτα. Εκείνα είναι που πονάνε περισσότερο και κάνουν τις μαγικές κλεψύδρες να φαντάζουν δελεαστικές στα μάτια μας.

Συναισθήματα που δεν αφήσαμε να εκφραστούν ή να αναπτυχθούν από φόβο ή επανάπαυση. Εκείνα τα άλλα που δε βιώσαμε στο έπακρο γιατί κάτι άλλο βασάνιζε το μυαλό μας ή δεν τα πιστέψαμε αρκετά. Ακόμη κι εκείνα που από υπέρμετρη χαρά πελαγώσαμε κι αφήσαμε το «δεν πιστεύω στην τύχη μου» να υπερισχύσει της ζωής.

Γι’ αυτό σου λέω ώρες-ώρες κι εγώ υποκύπτω στον πειρασμό μιας κλεψύδρας. Όχι γιατί θα ήταν ικανή να μου προσφέρει τη σιγουριά ενός καλύτερου μέλλοντος αλλά επειδή εκ των υστέρων κατάλαβα πόσα «παρόντα» άφησα να πάνε χαμένα. Θα τη χρησιμοποιούσα μόνο για να σε νιώσω ως εκεί που δεν πάει άλλο όσες φορές σε είχα δίπλα μου και δεν το έκανα, μόνο για να σου πω και να σου δείξω όλα εκείνα που δεν τόλμησα, για τότε που στάθηκα αμίλητη μπροστά σε μια ευκαιρία, για τότε που άφησα άλλους να ζήσουν στη θέση μου τη δική μου στιγμή.

Ίσως όμως από την άλλη πλευρά η ζωή να είναι από μόνη της μια δεύτερη ευκαιρία. Δες πόσα ακόμη παρόντα σου χαρίζει όσο εσύ σκέφτεσαι εκείνα που περάσανε…

Ώρα μηδέν. Βουτιά στο παρόν. Τολμάς;