at a glance
Top

στη συναυλία του Δημήτρη Μυστακίδη

Με το ζόρι. «Άσε με. Πού να τρέχουμε τώρα; Κάτσε ρε Χρήστο, να πούμε και τη Νίκη να έρθει στο μπαλκόνι, να παίξουμε κάνα τάβλι και να πιούμε μπύρες. Θα σε περάσω κι ένα γύρω τάβλι-θα σε σκίσω ρε Πούσκιν-να δεις εσύ»!  Το υποκοριστικό του Χρήστου, γιατί με είχε ταράξει με τη ρώσικη ποίηση από του Αγίου Πνεύματος κι ύστερα. Και μετά τα  «Αλεξάντερ Σεργκέγεβιτς», έριξε στο τραπέζι την ιδέα του να πάμε συναυλία Μυστακίδη. Εγώ τον είχα πετύχει στο Σπύρο Παπαδόπουλο, ένα βράδυ-ένα κλικ μου το ΄κανε, αλλά από το κλικ μέχρι τη Μονή Λαζαριστών, μια άβυσσος με χώριζε.
Γιώργος- Πούσκιν: 0-1 και στο επόμενο πλάνο, κόβαμε εισιτήρια για βραδιά μπλουζέ ρεμπετάν. Όχι, δεν με χτύπησε ο καύσωνας στη κούτρα. Όχι, δεν είμαι απάλευτος όσο ο καιρός. Μια παρέα που «τζαμάρει» και σε πάει με το πλοίο της γραμμής, σε άγονη γραμμή μυστηριακής χαλάρωσης. Μπλουζέ ρεμπετάν.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

στο εσπεράντο του σαββατογεννημένου

«Αχ, στης ζωής τη στράτα αργοσβήνεις μόνη,
δίχως να `χεις καμιά συντροφιά μαυρομάτα,
πώς κλαίω και θρηνώ για τα γλυκά σου νιάτα»…

Τα ρεμπέτικα μέσα από τη κιθάρα αποκτούν άλλη αίγλη. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα, στα αυτιά μου. Μια κατανυκτική βραδιά, χάρη στο Δημήτρη Μυστακίδη μα και  την Ιφιγένεια Ιωάννου στο τραγούδι. Αναπόσπαστοι λειτουργοί της βραδιάς ο Δημήτρης Παππάς και ο Γιώργος Τσαλαμπούνης.
Για ρομάντζα και φιλιά ήτανε η βραδιά. Άνθρωποι σε ήπιους ρυθμούς που αγαπάνε βαθιά, αθώα και δίχως να το δείχνουν, τις νότες του πενταγράμμου.

«Αν σε απάτησε και σε τραυμάτισε,
ο έρωτας που φωτίζει τα μάτια σου,
τα πανάκριβα παλάτια σου.
Η αγάπη μου θα σε γιατρέψει,
και τ’ όνειρό σου το παλιό θα ζωντανέψει»…

Μάγκας ο Μυστακίδης. Έσβηνε-άναβε τα τσιγάρα ο «Πούσκιν» κι εγώ να πηγαίνω κάθε τρεις και δέκα, δίπλα να παίρνω πλαστικά ποτήρια με φίσκα μπύρες. Ο τύπος από τη «Λοξή Φάλαγγα» με το λαούτο και τη κιθάρα…ο συνεργάτης του Θανάση Παπακωνσταντίνου…ο δάσκαλος της κιθάρας…ο ακόλουθος της μελωδίας….με πίστη την αγάπη στο ελληνικό πεντάγραμμο, ξέρει πως από τα λίγα βγαίνουν τα πολλά. Κι η ευτυχία είναι στιγμές. Ένα τρίλεπτο τραγούδι που θα ρίξουμε ένα «άλλο» βλέμμα, θα αγκαλιαστούμε και θα πνίξουμε το καημό στη χαρά ενός ρεφρέν. 

Όλα μέσα στη νύχτα. Και τα ’16 τραγούδια με κιθάρα», και οι «Αψιλίες», και «Ψιθυρίζοντας το ρεμπέτικο». Όλα να θυμίζουν το μεγαλείο της λαϊκής κιθάρας και την αρμονία στη σύγχρονη τεχνική της. Αστός και συνάμα λαός, ο Δημήτρης Μυστακίδης  σου υπενθυμίζει πως δεν είναι τυχαία η νηνεμία στα αγρίμια της ζωής και σε «θολές» μαινάδες. Μου μιλούσαν γι αυτόν, ο Μανώλης που είναι μαθητής του…από το 2001 διδάσκει Λαϊκή Κιθάρα και Μουσικά Σύνολα στη Σχολή Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Ηπείρου στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής. Η Κάτια έκανε μεταπτυχιακό του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και τον είχε δάσκαλο στη κιθάρα. Και να μου λένε τα καλύτερα για το «μάστορα» της κιθάρας.

Πριν τα μεσάνυχτα, με το που τέλειωσε η συναυλία, γύρισα σπίτι και έβαλα να ακούω τα τραγούδια που διασκεύασε….»Τζεμιλέ’ και έπος το «Σάμπα μου ξηγιέσαι», «Παράξενη Κοπέλα» και «Κοριτσάκι μου». «Μοίρα με καταδίκασες» από το live στο cd όλο το βράδυ. Και δεν ξημέρωνε…Έτσι είναι το χέρι το δεξί που κάνει ντουέτο στο αριστερό, πάνω σε μια κιθάρα. Νυχτώνει τη ψυχή και την εξημερώνει στο νταλκά δίχως το φως το πρωινό. Μπαγάσας μέγας ο Δημήτρης ο Σαββατογεννημένος…ύπουλα σου χώνεται εντός. Ένας Μυστακίδης που σου κάνει ντου στα σωθικά και στα γλυκαίνει πάλι.