at a glance
Top

Μίλα, πες μου, άκου με

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου + ευτυχία πασχαλίδου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να θέλει από κάπου ν’ αρχίσει φωνάζει μέσα στο μυαλό μου η λέξη “μίλα” κι όλες της οι παραλλαγές. Ξεκινάω να σκέφτομαι προτάσεις που αρχίζουν από όσα δεν είπες, όσα δεν είπα, όσα “μίλα μου” ήθελα να πω μα δεν ειπώθηκε τίποτε από όλα αυτά τελικά ή ίσως εμείς δεν καταλάβαμε τη γλώσσα των ματιών μας. Έτσι ξεκινάω να γράφω πάντα. Με ένα “πες μου” που απευθύνεται πότε στον εαυτό μου πότε σ’ εκείνη, πότε σε σένα που με διαβάζεις, πότε σε όσους ο εγωισμός μου πιστεύει ότι μου γάμησαν τη ζωή. Και τους άφησα.

Μου αρκεί η φωνή σου, από ένα μαγνητόφωνο που κάποτε κατέγραψε την ιστορία της διαδρομής μας ή ακόμη καλύτερα θέλω τη φωνή σου ζωντανή, εδώ δίπλα μου για να μπορώ να απολαύσω κάθε ταξίδι στη ζωή μου. Κι αυτό που στην ουσία σου λέω είναι ότι προτιμώ μαζί σου, όχι χωρίς. Δε μ’ αρέσουν τα χωρίς. Εκτός αν μιλάμε για τους νταβατζήδες που έχουμε χτίσει με τα χεράκια μας οι άνθρωποι, κάτι φράγκα, κάτι άλλες μαλακίες κι ασημαντότητες που δίνουν νόημα στην ανοησία της ύπαρξής μας.

 

Εγώ την αγαπάω ρε φίλε την ύπαρξή μου όμως, τι να κάνουμε τώρα. Γι’ αυτό δεν επέλεξα να υπάρχω απλά, θέλω και να ζω κι αυτοί – ποιοι είναι επιτέλους όλοι αυτοί; – μπαίνουν συνέχεια μπροστά μου κι όλο μου κρύβουν τον ήλιο κι ανεμίζουν εκείνα τα μπαϊράκια της ματαιοδοξίας τους σαν λάφυρα πετυχημένου πολέμου. Υπάρχουν επιτυχημένοι πόλεμοι; Κι η απληστία μπουκώνει τον λαιμό μου, τσούζουν τα μάτια μου, κοντεύω να πάω από ασφυξία και ξαφνικά σκάνε τα δακρυγόνα της εποχής και δωσ’ του κλάμα να ‘χεις να ξεσπάς, να ‘φχαριστιέσαι.

 

Και φτου κι απ’ την αρχή. Γι’ αυτό πάντα θα φωνάζω για τη φωνή σου. Μίλα μου θα λέω και θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη που δε σου μίλησα πρώτη εγώ. Θα με ακούσεις; Σ’ εμένα θα έλεγα ότι δεν είναι ακόμη αργά, σ’ εκείνη ότι την αγαπάω, σ’ εσένα που με διαβάζεις θα έλεγα πως θα θελα να σε γνωρίσω κι εσύ εμένα. Πριν μιλήσουμε, πριν συμπεράνουμε, πριν σταυρώσουμε, πριν εκθειάσουμε, πριν καταδικάσουμε, έλα να γνωριστούμε, θα λεγα. Μα θα με ακούσεις; Θέλεις να με ακούσεις; Θα μιλήσεις;

Εγώ τα λέω απόψε μωρέ. Και τι δε θα ‘δινα να ήξερα όμως τώρα αν με ακούς. Αν με νιώθεις. Δεν είναι οι λέξεις μαύρες μουτζούρες σε φόντο λευκό. Είναι κι αυτές ένας τρόπος να δεις, να αισθανθείς, να καταλάβεις. Αν θέλεις. Αν δε θέλεις θα μείνω στο ότι δεν είναι ακόμη αργά. Και στο ότι μου δίνει δύναμη που εγώ αγαπάω εκείνη.