at a glance
Top

Λόγοι Θεάτρου [26 Noεμβρίου-2 Δεκεμβρίου 2018]

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Παρουσιάστηκε για δύο βραδιές στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζεται στο μικρό «Αργώ» της οδού Ελευσινίων στην Αθήνα. «Παζολίνι» με μία αξιόλογη ερμηνεία από τον ταλαντούχο Ένκε Φεζολλάρι, σε ένα έργο που απλά κι από το «τίποτα» έφτιαξε ατμόσφαιρα και αποτύπωσε το κλίμα της εποχής. Ο Ένκε, πάντα, αποτελεί σημείο να σταθείς θεατρικά, ως καλλιτέχνη που παλεύει στην Ελλάδα, για πολιτισμό. Για αυτό που λίγοι πια, θεωρούν, το αυτονόητο.

… και ποιος σου είπε ότι δεν είναι το θέατρο, ένα «παραμύθι»;

Ο Στάθης Μαντζώρος, σηκώνοντας στους ώμους του, το «βαρύ» ρόλο του «Λεόντιου» είναι λόγος να δεις αυτό το έργο. Όπως και η Φωτεινή Τιμοθέου που έχει απόλυτη επίγνωση, σε ότι πράττει επί σκηνής. Κι αν ο σκηνοθέτης της παράστασης έφτιαξε μια «κατασκευή» με δυσχέρεια….αχ, αχ, η ευχέρεια της Μομώς Βλάχου, της ικανότατης ηθοποιού Μομώς Βλάχου σε αυτή εδώ την παράσταση, είναι μια «όαση», σκέτη παρηγοριά. Έπιασα τον εαυτό μου, πολλές φορές, να αποκόπτομαι από το υπόλοιπο «πλάνο» και να εστιάζω στην πλούσια-έως και βουβή- ερμηνεία της.

…και ποιός σου είπε ότι πάντα δεν υπάρχει ένας μονόλογος μόνο για σένα;

Την ιστορία την ξέρεις; Η «Ερατώ» έρχεται συχνά-πυκνά στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Εδώ και πολλά χρόνια, με την ίδια αφίσα, τον ίδιο τίτλο-κράχτη, σε μια «απλή» παραγωγή. Ανάβει το καντηλάκι της και εξιστορεί για τη «Πόρνη από πάνω». Μιλάει για τη γυναικεία καταπίεση, το τρόμο της βίας, τον σύζυγο εκμεταλλευτή των πάντων…το  φαγητό που άφησε στην πόρτα απέξω των μεταναστών. Ίδια πολυκατοικία, ίδια φθορά και ίδια η σαπίλα στον άνθρωπο, που ψάχνει τρόπο να ανασάνει. Λέξεις του Αντώνη Τσιπιανίτη. Η διαχρονικότητα της παράστασης μπλαμπλάρει μόνη της και έχει όλα τα προαναφερθέντα υλικά για συστατικά επιτυχίας. Έρχεται και ξανάρχεται και δεν σταματά να έχει κόσμο. Δευτέρα και Τρίτη.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

Θεατρική ομάδα στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζει ξανά παράσταση. Το 2018 είναι δύσκολη ιστορία να συντάσσεις τη παραπάνω πρόταση. Ο Θάνος Νίκας το πράττει στους Ars Moriendi. Ένα σύνολο ταλαντούχων ηθοποιών, ανάμεσα τους, η υπέροχη- πάντα- Κατερίνα Συναπίδου κι ο πλέον -πλουσιότατος ερμηνευτικά- Δημήτρης Κρίκος, σε ένα κείμενο που δεν κατάλαβα ως επιλογή, αλλά απόλαυσα τις ερμηνείες και το «δέσιμο» των παιδιών, πέρυσι. «Σεράγεβο 1914-Μου είναι μικρός ο τάφος» στο θέατρο Τ, για λίγες παραστάσεις. Ενίσχυση στις θεατρικές ομάδες της Σαλονίκης. Φράση να τη γράψεις σε πανό και να κατέβεις σε διαδήλωση του βορειοελλαδίτικου πολιτισμού.

Τελειώνοντας, ρώτησα το Δημήτρη Καραντζά, «γιατί αυτή τη τελευταία σκηνή από τους «Βρικόλακες» του Ίψεν επέλεξε να ασχοληθεί στο σεμινάριο του στην Θεσσαλονίκη, και τί προσδοκά να «κερδίσει» από την εμπειρία, με την «ομάδα» του,  προσωπικά ο ίδιος»;  Και εκείνος, απάντησε…

«Η τελευταία σκηνή από τους Βρικόλακες αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κλασικής δραματουργίας. Σε αυτή τη σκηνή ο Όσβαλντ, χτυπημένος από τη σύφιλη, παρακαλεί τη μητέρα του να του χορηγήσει μορφίνη για να τον «λυτρώσει».  Είναι μια σκηνή πραγματικά ανοιχτή σε πολλές αναγνώσεις. Θα μπορούσε να διαβαστεί ως η καταδίκη της Αλβινκ ή η απελευθέρωσή της. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτοκτονία του Όσβαλντ ή δολοφονία από τη μητέρα του. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ανύψωση στο φως ή τελική βουτιά στο ζόφο. Θα μπορούσε να ισχύει το οτιδήποτε από τα παραπάνω αλλά και όλα μαζί.

 

Θεωρώ έτσι κι αλλιώς την τριβή με τα κλασικά αριστουργήματα απαραίτητη για οποιονδήποτε ασχολείται με το θέατρο και μου φαίνεται πολύτιμο πατώντας στα υλικά της δραματουργίας να μπορείς να βρεις τους τρόπους και τα εργαλεία να ξεκλειδώσεις τόσο αινιγματικά έργα και σκηνές. Πολύτιμο, τόσο για αυτούς που θα παρακολουθήσουν το εργαστήριο, όσο και για μένα που πρόκειται να ανεβάσω τον Φεβρουάριο αυτό το έργο και μου δίνεται ένας χώρος να αναρωτηθώ ενεργητικά και χωρίς την αγωνία του αποτελέσματος με όλες τις πιθανότητες και εκδοχές που ανοίγει αυτό το αριστούργημα του Ίψεν».