at a glance
Top

Λόγοι Θεάτρου [17- 30 Δεκεμβρίου 2018]

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Ενόψει εορτών, τα θέατρα της Αθήνας πλέον, καταλήγουν στο ποια πάνε καλά, ποια μέτρια και ποια όχι. Η τελική σφραγίδα θα ακουστεί μετά τις γιορτές να πέφτει. Ενώ, στη Θεσσαλονίκη, οι θεατρικές προτάσεις που υπάρχουν-αναλογικά με άλλα χρόνια-είναι λιγότερες. «Συμμαζεμένος» Δεκέμβρης. Δίχως να σημαίνει ότι από τέλος Φλεβάρη, δεν θα αρχίσουν να «βαράνε τα νταούλια» για παραστάσεις που θα ανεβαίνουν από Αθήνα. Μέχρι τότε, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης, 9 με 13 Ιανουαρίου θα παρουσιάσει και στη Θεσσαλονίκη, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Γιοβανίδης, ενώ αμέσως μετά, το «Χελιδόνι» που σκηνοθέτησε η Ελένη Γκασούκα, με τη Σοφία Σειρλή και το Βασίλη Μαυρογεωργίου, από το Μικρό ΓΚΛΟΡΙΑ, θα έρθει για λίγες παραστάσεις στο ΑΥΛΑΙΑ.

…και ποιός σου είπε ότι οι μεγάλοι έρωτες δεν φωτίζονται από τ΄αστέρια;

Ο Νικολής και η Μένια. Ο έρωτας στα 14, που ξεκινά και γίνεται μεγάλος. Καταλυτικός. Επίμονος. Τόσο νεανικός, όσο και παθιασμένος. Το απλό στο μεγαλείο του. Αυτό το απλό, που τόσο αληθινό μπορεί να γίνει. Στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, δύο εξαιρετικά ταλαντούχοι του ελληνικού θεάτρου, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής και η Λίλα Μπακλέση, έρχονται να μας υπενθυμίσουν πως είναι να αγαπάς πρώτη φορά και βαθιά. Από την επιτυχία της Αθήνας, μέχρι τη Κρήτη, έφτασε, έρχεται «να κάνει γιορτές» στον ορισμό της φοιτητικής πόλης. Είσαι;

…και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει perfomance στο θέατρο;

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας σε συμπαραγωγή με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας και το Σύλλογο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Δράμας, παρουσιάζει στο Θέατρο Αυλαία το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Δεκεμβρίου το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο Ξεπεσμένος Δερβίσης υπό την βασιλικήν δρυν», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. Χορογραφεί ο Δημήτρης Σωτηρίου. Επιτέλους, κάτι διαφορετικό στο θέατρο. Σίγουρα δεν αφορά πολλούς, αν όχι τους περισσότερους. Εκείνους, όμως, που ενδιαφέρει, με την υπογραφή του συγκεκριμένου συγγραφέα, σκηνοθέτη και χορογράφου, είναι τόσο «ιδιαίτερο», όσο και έτοιμο να του δώσεις ευκαιρία. Μην το προσπεράσεις.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

Το μοναχικό αγόρι στο «Ποιός σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα», σε σκηνοθεσία Ελεάνας Τσίχλη, είναι αυτό που οπωσδήποτε πρέπει να δεις. Μη κολλάς στη ταμπέλα «εφηβικό θέατρο». Είναι θέατρο για όλους. Και το μεγαλύτερο ατού, η σημαντική ερμηνεία του Βασίλη Ντάρμα. Ο νεαρός πρωταγωνιστής καταθέτει μια λεπτοδουλειά ερμηνείας, που κι ο πιο κακοπροαίρετος, του βγάζει το καπέλο. Στην παράσταση της Μονής Λαζαριστών, υπάρχει μια πανέξυπνη σκηνοθεσία από την Ελεάνα Τσίχλη, και μια ατμόσφαιρα «απίεστης» συγκίνησης, που είχα καιρό να δω. Πάλι «σωστή» μουσική από το Μάνο Μυλωνάκη, κάποια ατυχή κοστούμια, και στιγμιαίοι «αποσυγχρονισμοί» κάποιων ηθοποιών από τους ρόλους, που όμως δεν αρκούν για να «σκαλώσουν» στο τελικό αποτέλεσμα, που η Ελεάνα Τσίχλη αβίαστα σου προσφέρει. Μια κοπέλα που στο θέατρο πια, είναι λόγος να τη παρακολουθείς.

Tελειώνοντας, ρώτησα τον σκηνοθέτη Πάνο Δεληνικόπουλο, γιατί επέλεξε, αυτό το έργο, τη «Φιλονικία» του Μαριβώ, για το θέατρο Τ που κάνει πρεμιέρα τα Χριστούγεννα, με τον συγκεκριμένο θίασο. Ποιες ήταν οι σκέψεις που τον οδήγησαν σε αυτή τη θεατρική «συνθήκη». Κι εκείνος απάντησε…

Γιατί ο Μαριβώ και η «Φιλονικία»; Γιατί έχει δύο πολύ βασικές αρετές, όπως όλοι αυτοί οι παλιοί συγγραφείς. Πρώτον, δεν έχει δικαιώματα (εντάξει δεν είναι αυτό το κίνητρο αλλά δε βλάπτει κιόλας). Δεύτερον, είναι σχεδόν αναμενόμενο κάπως να τους πειράξεις σκηνικά, οπότε εξαρχής δικαιούσαι μια αυξημένη ελευθερία. Έχουν όμως και δύο βασικά προβλήματα. Πρώτον, γράφουν λίγο περίεργα για τη δική μας πρόσληψη (ο δε Μαριβώ  ακόμα περισσότερο). Δεύτερον, όσο τους πειράζεις, τόσο μπαίνει το ερώτημα: «Και γιατί δηλαδή αυτό το έργο; Έχει κάτι να πει αφεαυτού κι εσύ δια μέσου του, ή απλώς θα φάμε στη μάπα τον αισθητικό-φορμαλιστικό σου βαυκαλισμό, βλέποντας πράγματα που έχουμε δει ένα εκατομμύριο φορές και που εσύ απλώς ανακαλύπτεις τώρα νομίζοντας ότι ανακάλυψες την Αμερική»; Για να δούμε λοιπόν κάποια από τα ερωτήματα του έργου αυτού: τι είναι ο έρωτας, τι είναι η ηθική και τι σημαίνει το να την επιβεβαιώνεις μέσω ενός θεάματος, τι είναι εγγενές και τι πολιτισμικό, τι είναι ο εαυτός και πως σχετίζεται με την εικόνα του, ποια είναι τα όρια της γλώσσας και τα όρια που επιβάλλει, τι συμβαίνει σε μια κοινωνία που πλέον χωρίζεται σε βλέποντες και βλεπόμενους. Α ναι. Και ποιο από τα δύο φύλα διέπραξε πρώτο την απιστία στον έρωτα. Σε μια κωμωδία που τρέχει σφαίρα. Έχει αρκετά πράγματα να ρωτήσεις τελικά.

Πριν έρθει όμως ο Μαριβώ, ήρθε πρώτα η πρόταση από το «Τ». Τη μοναδική ελεύθερη σκηνή που έχει απομείνει στην πόλη που κάνει και παραγωγές –του θεάτρου για παιδιά εξαιρουμένου- και όχι μόνο φιλοξενίες και μετακλήσεις. Στελεχωμένη από ανθρώπους που έχουν κατατεθειμένα διαπιστευτήρια στο χώρο και ξέρουν τη δουλειά τους. Ο ενθουσιασμός για την πρόταση και η καταφατική απάντηση ήταν μάλλον αυτονόητα.

Μετά ήρθε ο θίασος. Μια μπάντα από απόφοιτους της σχολής του Κρατικού τελευταίας εσοδείας. Νεαρά, υπέροχα, ταλαντούχα και εξαιρετικά εκπαιδευμένα πλάσματα, που αλιεύτηκαν λίγο πριν φύγουν (και αυτοί) για άλλες πιάτσες, όπου υπάρχουν τουλάχιστον θέατρα για να παίξουν. Κρίμα. Γιατί εδώ η πόλη παράγει πολύ και πολύ καλό υλικό. Ίσως κάποτε φτιάξει και ένα δικό της πρωτάθλημα. Που δε θα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τη β’ εθνική στην οποία παίζεις ως ταλέντο πριν φύγεις για σούπερ λίγκα (όπως νομίζεις τουλάχιστον) με την ελπίδα ότι κάποτε μπορεί να κουνήσεις και σεντόνι.