Μια πρωτοποριακή παράσταση, με είσοδο ελεύθερη, απόψε στο Βασιλικό Θέατρο. Μια πρωτοποριακή παράσταση, με είσοδο ελεύθερη στην ουσία, που η καινοτομία είναι γεγονός κι όχι επικοινωνιακό τρικ. Εννέα μαρτυρίες γυναικών από το καρκίνο, σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη, πάνω στο σανίδι. Εννέα στιγμές σε ένα βράδυ, γεμάτο ειλικρίνεια κι αγάπη. Και φόβο και τρόμο και πυγμή. Και παρ΄όλα αυτά, αυτοπεποίθηση γένους θηλυκού. “Παρ΄ όλα αυτά”, Πέμπτη 10 Μαΐου δίπλα στη θάλασσα, στο κέντρο της πόλης. Στο θέατρο που δεν είναι δίπλα στην αλήθεια, μα είναι το ίδιο η αλήθεια. Γιατί τελικά, δεν είναι όλα θέατρο.

… και ποιός σου είπε ότι μια φούντωση δεν καίει πάντα τη καρδιά;

“Το μπουζούκι έχει το σκάφος του, με το καπάκι από πάνω και το μάνικο του. Το μάνικο έχει απάνω του, ετούτη τη πλάκα. Πάνω στο μάνικο είναι τα κλειδιά με την κορδατούρα του. Τα τέλια δηλαδή του μπουζουκιού. Τί χορδές; Εγώ πρόκαμα τα κανονικά μπουζούκια που ήταν από καρουλάκια. Καρουλάκι ψιλό. Εγώ δεν είχα δάσκαλο, μόνο ο ντεκές ήταν το σχολείο μου” μια παράσταση-ωδή στην Ελλάδα, τη μελωδία και τη λαϊκότητα. “Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης” με τον Θανάση Παπαγεωργίου σε μια σπουδαία ερμηνεία. Σπουδαία από το σίγμα ως το άλφα. Από το θέατρο ΣΤΟΑ. Τον χώρο που 47 χρόνια τώρα, από το σίγμα ως το άλφα του, παράγει θέατρο.  ….”Ο άνθρωπος για να λέγεται αληθινός άνθρωπος, πρέπει να μπορεί να έρχεται και στη θέση του άλλου. Του ομοίου του”. Ένας μονόλογος για τα παθήματα και τα φταιξίματα που είναι ίδια.

… και ποιος σου είπε ότι ο πόλεμος από το 1914 και για 96 χρόνια δεν παραμένει ίδιος;

Ο Θάνος Νίκας σκηνοθετεί τους Ars Moriendi και από 10 έως 13 Μαΐου, στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών, παρουσιάζει το άπαιχτο έργο στην Ελλάδα “Σεράγεβο 1914-μου είναι μικρός αυτός ο τάφος”. Μια αξιέπαινη δουλειά με ταλαντούχους νέους ηθοποιούς, όπως ο Χρήστος Παπαδόπουλος-που ολοένα και κερδίζει πρόσημα-μα και ο Δημήτρης Καπετάνιος, στις πρώτες του θεατρικές “ιστορίες”. Όμως οι ξεχωριστές ερμηνείες είναι δύο άλλων. Η Κατερίνα Συναπίδου συνεχίζει απλά να κάνει θέατρο λεπτομέρειας με “φώτα χαμηλά”, μετά το “Γυάλινο Κόσμο” της στο θέατρο Τ, ενώ ο Δημήτρης Κρίκος είναι ο αξιοπρόσεκτος δουλευταράς στο θέατρο της Θεσσαλονίκης που έχει εξελιχθεί σε ένα-άρτιων μέσων- εξαιρετικό ηθοποιό. Το μέλλον του Δημήτρη Κρίκου προβλέπεται ευοίωνο, γεμάτο μεγάλους ρόλους.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

“Εγώ τη μισώ τη βία. Με κάνει να κλαίω. Πάντα έτσι ήμουνα. Ήμουνα τόσο ευτυχισμένος όταν τα φτιάξατε. Κι όταν μου είπε πως θα παντρευτείτε, πέταγα στον ουρανό”. Το βάλσαμο του ελληνικού θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, κρύβεται μέσα στο φουαγιέ. Το ΄πα και θα το ξαναπώ. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για μια παράσταση που πήγε παραπέρα τον “ήσυχο” Μάη μας, σε αυτή τη πόλη. Τα “Ορφανά” με την υπογραφή του Τάκη Τζαμαργιά. Ένα σκηνικό βγαλμένο από το “ολοκαίνουργιο” στο θέατρο και τρεις ηθοποιοί που στις τρεις θέσεις του βάθρου, ισόποσα, ισότιμα, στο ίδιο ύψος τάσσονται, κερδίζουν και μοιράζονται, καθένας την πρωτιά και μαζί τη νίκη,  στο καλό θέατρο. Αχ…τόση βία σε ένα έργο, κι όμως να φέρνει τόση γλύκα στη καρδιά…

Τελειώνοντας, ρώτησα τον Αλέξανδρο Μαυρόπουλο, που κερδίζει τις εντυπώσεις παίζοντας στο Εθνικό Θέατρο, στο “Ψηλά από τη Γέφυρα” του Μίλερ, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, στο πλάι του Γιώργου Κιμούλη, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζεται να γίνει “Όρέστης”, αυτό το καλοκαίρι στην “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή, που θα σκηνοθετήσει ο Θάνος Παπακωνσταντίνου και πάλι στο Εθνικό Θέατρο, πώς αισθάνεται αυτό το διάστημα ανάμεσα σε πρόβες και παραστάσεις και στην τελική…γιατί κάνει θέατρο. Και ο Αλέξανδρος απάντησε…

“‘Ενας κύκλος ανοίγει, ένας άλλος ανοίγει. Κι όλα γίνονται τόσο γρήγορα. Από τη μία, στο “Ψηλά από τη γέφυρα”, υπάρχει μια θλίψη γι αυτό που τελειώνει. Ένας αποχωρισμός του ρόλου, των ανθρώπων και όλων των συναισθημάτων που μοιραστήκαμε, εντός και εκτός σκηνής. 

Από την άλλη, στην “Ηλέκτρα”, η προσμονή γι αυτό που έρχεται, είναι έντονη. Η αγωνία για κάτι καινούργιο, μεγάλο, διαφορετικό. 

Μέσα σε αυτούς τους δύο κύκλους, προσπαθώ να βρω την ισορροπία. Το μυαλό δουλεύει, οι σκέψεις πολλές. Ένας αγώνας διαρκής, κοπιαστικός, αλλά εξίσου όμορφος. Με δυσκολίες αρκετές, προβληματισμούς, ανασφάλειες, και συνέχεια….

Και τελικά, γιατί κάνω θέατρο; Δεν ξέρω, πολλές φορές ρωτώ τον εαυτό μου, σα να χρειάζεται αυτή η ερώτηση για να επαναπροσδιοριστώ. Δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις. Τον λόγο. Ίσως κάτι μέσα σε όλο αυτό…κάτι ψάχνω….