at a glance
Top

Κάτω απ’ τον μαύρο μου ουρανό

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Όσα μυστικά κι αν χρειαστεί να κρατήσουμε κάτω από έναν μαύρο ουρανό που μόνη μου δημιούργησα θέλω να ξέρεις ένα πράγμα κι αυτό να θυμάσαι ό,τι κι αν γίνει τελικά. Πως σ’ αγαπάω. Κι είναι μια δήλωση που δε μου αρέσει να κάνω ίδια με όλες τις άλλες, ίδια με τόσων άλλων, με ίδιες λέξεις κάθε φορά. Σε κάθε άνθρωπο αξίζει ένα διαφορετικό «σ’ αγαπάω» φτιαγμένο από άυλα υλικά που χαρακτηρίζουν αυτόν και μόνο στα μάτια και στην καρδιά εκείνου που τον αγαπά.

Σ’ εσένα ταιριάζει ένα «σ’ αγαπάω» γεμάτο αντιθέσεις. Ένα «σ’ αγαπάω» που κρύβεται μέσα σε μία επίσης μαύρη καρδιά όμως μοιράζεται πολλαπλασιαζόμενο σε δύο. Ένα «σ’ αγαπάω» παιδικό αλλά και παθιασμένο την ίδια στιγμή. Αδιαμφισβήτητα πληγωμένο μα κι ευτυχισμένο ταυτόχρονα. Παραπονεμένο μα γεμάτο στιγμές ανεξήγητης πληρότητας. Ένα «σ’ αγαπάω» βγαλμένο από την αλλοπρόσαλλη δική μου ψυχή. Αν το θελήσεις θα σου έλεγα να το κρατήσεις μέσα σου για πάντα. Ό,τι κι αν συμβεί.

Είπαμε τόσα μυστικά. Μοιραστήκαμε πράγματα που κανείς άλλος δε θα μάθει ποτέ. Εμείς όμως, μάτια μου, το ξέρεις, το αισθάνθηκες, πως ήταν λες και τα γνωρίζαμε ήδη κι απλώς επιτέλους τα εξομολογηθήκαμε μια νύχτα κοιτάζοντας κατάματα όσα νιώθαμε όπως κι εμάς τους ίδιους.

Τον δικό σου ουρανό ήθελα πάντα να τον γεμίζω χρώματα. Τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος που χαζεύουμε αγκαλιά από το μπαλκόνι του «σπιτιού μας», κατάλαβες. Ξέρω όμως πως αντί για χρώματα πολλές φορές γέμισα τον ορίζοντά σου σύννεφα. Κι αυτό με έκανε να θέλω να φύγω όσο πιο μακριά σου γίνεται για να πονάω –σκεφτόμουν- μόνο εγώ. Ύστερα πάλι όσα σκεφτόμουν μας πλάκωναν. Πλάκωναν κι εσένα κι εμένα και πάλι με γυρνούσαν στο μηδέν.

Περνάνε στιγμές-στιγμές από το μυαλό μου σαν φωτογραφίες τραβηγμένες από τα δικά σου μάτια οι πιο έντονες εικόνες που φτιάξαμε μαζί από νωρίς. Όσα θεωρούσαμε απαγορευμένα και δεν παραδεχόμασταν, όσα προσπαθούσαμε να πνίξουμε από φόβο, όσα βράδια πίναμε αντί να πούμε, τις ματιές, τα γέλια, το πρώτο φιλί, τα άκυρα που νόμιζα πως έτρωγα ενώ το μόνο που θέλαμε κι οι δύο ήταν να αφεθούμε, η επιστροφή σου.

Άλλοτε χαμογελάω και νιώθω γεμάτη και τυχερή που φτάσαμε στο σήμερα άλλοτε –όταν σε βλέπω να σκοτεινιάζεις- σκέφτομαι πως ίσως δεν έπρεπε να επιμείνω τόσο για το καλό σου. Και δε με μαζεύει τότε κανείς. Μα να σου πω κάτι; Για μένα αξίζει όλο αυτό τελικά. Αξίζει για μένα όσο κι αν δεν ξέρω αν εγώ αξίζω σε σένα.

Κάτω απ’ τον δικό μας μαύρο ουρανό είπαμε χίλια μυστικά κι αν αγαπάς το μαύρο μου θα μοιραστούμε άλλα τόσα. Τα δικά μου χρώματα ίσως να μην τα δεις ποτέ ξέρω όμως πως τη ζεστασιά τους τη νιώθεις κάθε φορά που σ’ έχω αγκαλιά. Δεν μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματα. Γι’ αυτό με συγχωρείς που είμαι αυτό κι όχι κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι άλλο. Αγαπάω με ένα τρόπο παράδοξο μα όταν αυτό συμβεί δε φοβάμαι το πνίξιμο που ώρες-ώρες νιώθω. Αναπνέω μέσα από αυτό. Μέσα από εσένα.