at a glance
Top

Κάθε μου πρόταση τελειώνει με κόμμα

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

«Νιώθω ένα τίποτα που τίποτα δε νιώθει.»

Μισή τουλάχιστον από τη ζωή μου τη λες και δική μου φαντασίωση. Παρατηρητής; Όχι, όχι. Δεν καταλαβαίνεις. Απλός παρατηρητής δε θα δεχόμουν να είμαι. Κι αν παρατηρώ είναι για να γίνω στο τέλος αποτελεσματικότερος δράστης. Έχω κάτι υπαρξιακά από τόση δα και κάποτε γι’ αυτό μεγαλύτερός μου φόβος ήταν μην τρελαθώ. Παιδί τώρα σου μιλάω πως ήμουν.

Τώρα δε φοβάμαι την τρέλα. Τώρα φοβάμαι μόνο εμένα κι ό,τι συνεπάγομαι. Δε δίνω μία για όσα με νοιάζουν, αλλά πού να σου εξηγώ τώρα κι εσένα τι εννοώ. Όλα όσα πραγματικά θέλω έχουν ένα κόμμα συνοδεία να με εκνευρίζει όσο η ίδια η εξημερωμένη φαινομενικά οργή μου απέναντι σε όσα με άδειασαν. Φοβάμαι και τη μη ζωή. Την έλλειψή της. Όχι ρε τον θάνατο. Όσα δε γίνονται πριν από αυτόν φοβάμαι.

Βράζω ώρες-ώρες. Είναι τότε που μοιάζω ίσως πιο ήρεμη από ποτέ. Αν με ήξερες δε θα μπέρδευες τη γαλήνια όψη μου με ηρεμία. Κάποιους ανθρώπους τους βαρέθηκα, κάποια πράγματα τα βαρέθηκα, κάποιες καταστάσεις τις βαρέθηκα. Εμένα -όταν παραδέχομαι- με βαριέμαι. Δε μου αρέσει να βαριέμαι. Είναι τότε που οι σκέψεις μπαρουτιάζουν το μυαλό.

Με μπερδεύω ρε φίλε. Δεν ξέρω ούτε εγώ η ίδια πια πότε εννοώ όσα λέω και πότε ψεύδομαι. Πιο πολύ έχει να κάνει με επιθυμίες. Πιο πολύ έχει να κάνει με συναισθήματα. Σε τρομάζουν τα συναισθήματα; Μου πήρε πάρα πολύ καιρό για να παραδεχτώ πως εμένα με τρομάζουν. Καμιά φορά σκέφτομαι πως είναι ίσως σχεδόν όλα πλασματικά. Κι όταν περνάνε μένουν μόνο αναμνήσεις να πονάνε για κάτι που δεν υφίσταται καν. Πια. Και να σου πω: Όταν νιώσεις ότι νοσταλγείς και γουστάρεις την ανάμνησή μου κι όχι εμένα την ίδια τότε φύγε αλλιώς θα φύγω εγώ.

Οι αρχές είναι όλα τα λεφτά. Οι αρχές γαμάνε σου λέω. Βλέμματα, αγγίγματα, χαμόγελα, εκρήξεις. Και μετά; Σε άκουσα. Με ρώτησες από πότε με νοιάζει εμένα το μετά. Έχει να κάνει με αυτό που σου είπα πιο πάνω. Κάτι για συναισθήματα αν θυμάσαι. Ξενερώνω εύκολα. Με τα πάντα εκτός από αυτά που έχω επιλέξει και με επιλέγουν με την ίδια ένταση κάθε μέρα. Αλλιώς ξενερώνω. Εύκολα. (Φόβος δέσμευσης) Και ξέρεις πότε-πότε δε θέλω. Όπως τώρα ίσως. Τώρα ας πούμε δε θα ήθελα και… Απλώς δεν το ‘χω με το να κρατάω κοντά μου ανθρώπους. Τέλος πάντων, άστο.

Προβληματίζονται όσοι με νοιάζονται εδώ και μια ολόκληρη ζωή. Όσο διαρκεί η δική μου δηλαδή. Εγώ; Εγώ τι; Απλώς ατενίζω αναίσθητη -εντός «»- όλους όσους ανησυχούν για πάρτη μου ελπίζοντας να βάλω μυαλό φορώντας το δικό τους. Μη με ρωτάς πόσο είμαι αλλά πόσο νιώθω. Κατάρα. Δε γίνεται πια στην ηλικία που έχω φτάσει να πάψω να είμαι έφηβη.

Αν δεν υπάρχουν λύσεις τότε δεν υπάρχουν και προβλήματα, λέω. Άμυνες. Βαρέθηκα τα χωρίς αντίκρισμα. Λόγια, υποσχέσεις, ελπίδες και καλά. Ξέρεις. Από αυτές που σου πετάνε ένα κομμάτι ονείρου και μετά σε αφήνουν να αναρωτιέσαι αν το εννοούν και σαδιστικά σου το παίρνουν πίσω αργά-αργά ζητώντας σου να μη στεναχωριέσαι. Κι αν στεναχωρηθείς είσαι αδύναμος. Έτσι μάθαμε, τι να γίνει τώρα. Γι’ αυτό δε σας πιστεύω, ευθαρσώς το λέω, ακόμη κι όσους με αγαπάτε πιο πολύ κι απ’ τη ζωή σας, δε σας ακούω πια. Ούτε εμένα ίσως. Μόνο κάτι ταχυπαλμίες έχουν μείνει να με δίνουν στεγνά καμιά φορά. Πάμε παρακάτω.

Τι κόσμος κι αυτός για να με νοιάζει εδώ που τα λέμε…

Κι έρχονται ξαφνικά δυο γαμημένα μάτια για να σου τρίψουν στη μούρη πως θες δε θες για κάποιους θα προτιμήσεις να επιλέξεις να πιστέψεις πως αξίζει. Πρόσεξες τις λέξεις που διάλεξα. Όλα έχουν νόημα και τίποτε δεν έχει. Δυο γαμημένα μάτια, ένα μοιραίο χαμόγελο, μια τρομακτική αγκαλιά. Δε μου αρέσει αυτό που γίνεται. Τώρα όμως ξέρω. Έπαθα. Έμαθα. Όχι πια. Ή τουλάχιστον έτσι μου λέω κάθε βράδυ πριν παλέψω με την αυπνία και να ‘ρθουμε ισόπαλες.

Ξέρεις…όταν αρχίζω να ψάχνομαι αρχίζει η αυτοκαταστροφή.