at a glance
Top

Κατερίνα Συναπίδου

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

I cheated myself, like I knew I would

«Η καταγωγή είναι από την Ορεστιάδα. Εκεί που λες πως το χιόνι, ποτέ δεν τελειώνει. Οι Αθηναίοι αυτό δεν μπορούν να το καταλάβουν. Όσο χιόνι κι αν έπεφτε, τα σχολεία έμεναν ανοιχτά. Φαντάσου, είναι απόγευμα, είσαι στο παράθυρο, χιονίζει και αναρωτιέσαι «πόσο χιόνι μπορεί να ρίξει, ακόμα”, «να διαβάσω ή να χαζέψω έξω το ατέλειωτο άσπρο που πέφτει και φωτίζει το σκοτάδι;”. «Θα το στρώσει; Πώς θα φτάσω αύριο στο σχολείο”; Και συνέχιζε να ρίχνει χιόνι για ώρες. Ωραία, χρόνια στην Ορεστιάδα. Θυμάμαι παίζαμε στη γειτονιά όλη μέρα, έξω, μέχρι τα 13 μας και βάλε! Αυτά πια, δεν υπάρχουν”…Η Κατερίνα Συναπίδου, το κορίτσι του θεατρικού «Γυάλινου Κόσμου” κι όχι μόνο, στο rejected…

I love you much / It’s not enough / You love blow, and I love puff
And life is like a pipe / And I’m a tiny penny rolling up the walls inside

Κ.Σ.: «Έπαιζα βόλεϊ στην Ορεστιάδα, από όπου και κατάγομαι. Έκανα πρωταθλητισμό, β’ πασαδόρος βέβαια, δεν πείθω λόγω σωματότυπου. Ανήκω σε αυτούς που αν βάλουν ένα στόχο, δεν γίνεται να μην τον επιτύχω. Ο πρωταθλητισμός έγινε δίχως να το πολυκαταλάβω. Είχα ανάγκη την ομάδα, από μικρή. Έτσι μπήκα από την αθλητική ομάδα και στην θεατρική ομάδα της Ορεστιάδας. Ήξερα την πειθαρχία, από μικρή. Έφυγα από Ορεστιάδα, και σπούδασα επικοινωνία στην Αθήνα. Το πως έφτασα, πολύ μετέπειτα στην Σχολή Καλών Τεχνών, δεν έχει εξηγήσεις. Μου έγινε. Το είχα στο νου μου, υπήρχαν φάσεις που σκεφτόμουν να δώσω Εθνικό, ενώ ήμουν στην Πάντειο. Αλλά, είμαι άνθρωπος που όταν ξεκινά κάτι, θέλει και να το τελειώσει. Δεν μπορώ να αφήνω εκκρεμότητες και να σέρνω πράγματα και καταστάσεις. Έτσι τέλειωσα την Πάντειο, πρώτα. Προέκυψε η Θεσσαλονίκη, αφού πέρασα στην Σχολή Καλών Τεχνών”.

We only said goodbye with words / I died a hundred times /
You go back to her /And I go back to / I go back to us

Κ.Σ.: «Ναι, όλοι οι φίλοι μου λένε ότι είμαι τόσο ευγενική, όσο και ευάλωτη. Και ισχύει. Ξέρω τα όριά μου πια, στον εαυτό μου και τους γύρω μου. Ξέρω πού είμαι και πού δεν είμαι. Έχω ξεφύγει αρκετά από τα προσωπικά μου όρια, αλλά όχι πια…νομίζω. Τις είδα τις διαχωριστικές και σταμάτησα. Με στεναχωρεί η αγένεια. Θεωρώ ότι πρέπει να σεβόμαστε τον άλλον. Την αγένεια δεν την χωράει ο νους μου. Εδώ φτάσαμε, την ευγένεια να θεωρούμε ότι είναι μειονέκτημα. Χαζό θα σε πουν, αν είσαι ευγενικός. Νοοτροπίες που δεν αλλάζουν”.

I love you much / It’s not enough / You love blow, and I love puff
And life is like a pipe / And I’m a tiny penny rolling up the walls inside

Κ.Σ.: «Ο δικός μου «γυάλινος κόσμος” είναι οι άνθρωποι, οι σχέσεις μαζί τους και προσωπικά βιώματα. Είτε άνθρωποι που έφυγαν, είτε άλλοι που είναι ακόμη στην καθημερινότητά μου. Ο κόσμος μας είναι οι άνθρωποι που συναντήσαμε σε αυτή τη ζωή. Αλλά δεν είμαι σίγουρη, αυτό, κατά πόσο μας κάνει απόλυτα ελεύθερους. Ξέρεις πότε ένιωσα φουλ ελευθερία; Απόλυτα ελεύθερη ένιωσα όταν έμεινα μόνη, δίχως τίποτα να αισθάνομαι. Με έναν απόλυτα μαγικό τρόπο, τότε, ένιωσα την καθαρότητα της εσωτερικής μου δύναμης”.

I told you I was trouble / You know that I’m no good / Upstairs in bed with my ex bo
He’s in a place but I can’t get joy/ Thinking on you in the final throes

Κ.Σ.: «Όσοι σπουδάζουν θέατρο, δεν βλέπουν θέατρο. Δεν ξέρουν ποιες είναι οι ομάδες της πόλης. Οριακά μπαίνουν να δουν παραστάσεις στο Κ.Θ.Β.Ε. επειδή έχουν ατέλεια. Στην προηγούμενη σχολή μου, την Πάντειο, μπορεί και το 80% των συμφοιτητών μου, να έβλεπε θέατρο και να είχε άποψη. Όταν θέλεις να γίνεις ηθοποιός και σπουδάζεις, δεν γίνεται να μη βλέπεις παραστάσεις. Να μην παρακολουθείς τι γίνεται «έξω”.

Meet you dowstairs in the bar and hurt / Your rolled up sleeves in your skull t-shirt,
You say ‘What did you do with him today?’/ And sniffed me out like I was Tanqueray,
‘Cause you’re my fella my guy / Hand me your Stella and fly,
By the time I’m out the door / You tear men down like Roger Moore

Κ.Σ.: «Οι μικρές ομάδες έγιναν εξωστρεφείς και δεν σκέφτονται «μικρά”. Οι μικρές ομάδες, βγήκαν από τα υπόγεια και έπαιξαν σε θέατρα, όπως το ΑΥΛΑΙΑ ή το Black Box κι άρχισαν να έχουν άλλες βλέψεις. Αλλά, ταυτόχρονα μετά από κάποιο διάστημα το οικονομικό έφερε δυσχέρεια σε όλο αυτό που συνέβαινε. Άπτεται βέβαια, και της κάθε ομάδας. Εμείς, με τους «Ars Moriendi” πέρυσι παίξαμε στην Αθήνα, στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Κάθε ομάδα, έχει την δική της πορεία”.

All I can ever be to you is a darkness that we knew / And this regret I got accustomed to/
Once it was so right / When we were at our height/ Waiting for you in the hotel at night
I knew I hadn’t met my match / But every moment we could snatch
I don’t know why I got so attached/ It’s my responsibility
You don’t owe nothing to me/ But to walk away, I have no capacity

Κ.Σ.: «Φωτογραφίζω, κάνω βίντεο, μοντάζ, έχω κάνει οργάνωση παραγωγής. Μαζί με το θέατρο κάνω κι άλλες δουλειές. Τα πρωινά κλείνω παραστάσεις για τους Hippo Theater Group, σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα κι όχι μόνο. Μου αρέσει πολύ η φωτογραφία. Πίσω από το φακό, ο κόσμος δεν ξέρω αν είναι αλλιώς. Εγώ, πίσω από το φακό, εστιάζω στο τι έχει ο κάθε άνθρωπος να δώσει. Στο πώς θα βγει πιο όμορφος-όχι εμφανισιακά-αλλά πώς θα βγει το πιο γοητευτικό κομμάτι του. Είχα το μικρόβιο της φωτογραφίας από μικρή, μπαμπάς και αδελφός είναι επαγγελματίες φωτογράφοι . Ως φοιτήτρια είχα αφήσει εντελώς την φωτογραφία και τώρα μου ξαναήρθε. Ό,τι βλέπω είναι κάδρο, γραμμές και σχεδόν κινηματογράφος. Μπαίνω σε άλλη διάσταση, πλέον, με το φακό. Ποια μεγάλη χαρά πήρα τελευταία πίσω από το φακό; Όταν φωτογράφισα τον σύντροφό μου”.

I don’t understand / Why do I stress the man
When there’s so many bigger things at hand?
We could’ve never had it all / We had to hit a wall
So this is inevitable withdrawal / Even if I stop wanting you
And perspective pushes through /I’ll be some next man’s other woman soon
I cannot…

Κ.Σ.: «Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη, στο καθετί. Είτε είναι δουλειά, είτε Τέχνη, πάθος. Αν δεν υπάρχει κάτι μέσα σου, να βράζει, χάνεις το νόημα και το ενδιαφέρον. Εγώ, διαφορετικά δεν μπορώ να λειτουργήσω. Στην παράσταση «Γυάλινος Κόσμος”, η ηρωίδα μου είναι ευρέως γνωστή ως θύμα. Αυτή η στάση ζωής δεν μου αρέσει και δεν με επηρεάζει στο ρόλο μου. Εκείνη ζει συνεχώς την ματαίωση επειδή δεν αποδέχονται αυτό που πραγματικά είναι. Η ίδια, όμως είναι καλά στον «κόσμο” που δημιούργησε. Έχει βρει τον τρόπο να είναι καλά και να περνάει καλά. Και ναι, για μένα, το μπλε ταιριάζει στα ρόδα, όπως αναφέρεται και μέσα στο κείμενο του Τένεσι Ουίλιαμς. Το μπλε χρώμα μου δίνει ελπίδα, ίσως γιατί αγαπώ πολύ τη θάλασσα. Η θάλασσα δεν με ηρεμεί όταν κολυμπώ. Η θάλασσα δεν είναι ποτέ λάδι. Έχει μικρά κύματα και μεγάλα κύματα. Έχει εναλλαγές. Το μπλε-που δεν είχαμε στην Ορεστιάδα-και το πράσινο που είχαμε πολύ, είναι χρώματα που με έχουν οριοθετήσει. Έχεις αντικρύσει το μεγαλείο του μπλε σε έναν ωκεανό;”

All I need is for my man to live up to his role / You always want to talk it through, I’m okay
I always have to comfort you every day / But that’s what I need you to do, are you gay?
‘Cause I’ve forgotten all of young love’s joy / Feel like a lady, and you my lady boy

Κ.Σ.: «Στη Θεσσαλονίκη, μου αρέσει να πηγαίνω σε κουτουκάκια, να έχουν και ζωντανή μουσική, μπορεί και να βοηθήσω σιγοντάροντας. Αυτή την περίοδο δουλεύω ασταμάτητα, οπότε περιορίστηκαν αυτά σε ένα ποτό, σε κοντινά μπαρ, μετά την παράσταση. Εδώ, με το ζόρι, συναντώ τις φίλες μου, αυτό το διάστημα. Μη με ρωτάς, αν με την χροιά φωνής που έχω, γιατί δεν κάνω ραδιόφωνο. Σε πληροφορώ πως έχω κάνει ραδιόφωνο. Ήταν πριν δέκα χρόνια, που πρωτοήρθα Θεσσαλονίκη. Έκανα ραδιόφωνο στο ΡΑΔΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Έκανα για ένα χρόνο εκπομπή, τρεις με επτά το ξημέρωμα. Ήταν ο μόνος σταθμός που είχε εκείνες τις ώρες εκπομπές. Το πιο ωραίο είναι πως νιώθεις ότι κρατάς παρέα σε ανθρώπους που εκείνη την ώρα δουλεύουν. Εγώ μέχρι τότε, δεν είχα ιδέα πόσος κόσμος εργάζεται τη νύχτα. Ταξιτζήδες, αλλά και μοναχικούς ανθρώπους που μοιράζονταν μαζί σου πράγματα-γέμισα εμπειρίες να τους ακούω σε ανοιχτή ακρόαση στον αέρα ή και κατ’ ιδίαν στο ακουστικό, όταν το επιθυμούσαν. Κορυφαίο ήταν να περνάνε έξω από τη νύχτα, «μου άναβαν τα φώτα” συνωμοτικά δυο φορές κι έλεγαν διάφορα στον αέρα. Και στην Μελβούρνη, για ένα εννιάμηνο, έκανα ραδιόφωνο. Εκεί να δεις! Στον μοναδικό ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό της Μελβούρνης, έκανα αφιερώματα στο ρεμπέτικο και χτυπούσαν ταυτόχρονα έξι γραμμές, επί τρεις ώρες ασταμάτητα! Και να σου λένε «με αυτό το τραγούδι, με φίλησε στο στόμα, στον Πειραιά, στις αλάνες”. Να σε πηγαίνει ο κόσμος σε άλλες εποχές και εμπειρίες. Υπήρχε φτώχεια, αλλά υπήρχε και το μαζί. Να σου λένε πως οι τσέπες ήταν άδειες, αλλά μαζεύονταν όλοι μαζί και τραγουδούσαν με ψυχές γεμάτες. Με το ραδιόφωνο, ερχόμουν κοντά σε άγνωστους ανθρώπους, που μοιράζονταν βαθιές αλήθειες. Μου ανοίγονταν τόσο πολύ, άνθρωποι που ήταν τόσο μακριά μου”…

Στο θέατρο μιλάνε οι σιωπές

For you I was the flame / Love is a losing game
Five story fire as you came / Love is losing game
One I wished, I never played/ Oh, what a mess we made

Κ.Σ.: «Στο θέατρο μιλάνε οι σιωπές. Μαγικές στιγμές. Έχω νιώσει, κοιτώντας βλέμμα θεατή, ότι εγώ πήρα περισσότερα πράγματα από εκείνον. Σε δύο διαφορετικά έργα μου συνέβη. Ίσως, γι αυτό και θέλω να συνεχίζω να κάνω θέατρο. Σου μιλάω για δύο στιγμές, διάσπαρτες στα χρόνια. Αλλά σου δίνουν τόση δύναμη, να θες να κάνεις θέατρο για πολλά χρόνια. Κι ο θεατής είναι συμπρωταγωνιστής σε μια παράσταση. Η ενέργεια του θεατή που κάθε φορά αλλάζει, από παράσταση σε παράσταση, καθορίζει την βραδιά του έργου”.

He walks away / The sun goes down
He takes the day, but I’m grown / And in your way
In this blue shade / My tears dry on their own

Κ.Σ.: «Με ενδιαφέρουν συνεργασίες και έργα που θα με εξελίξουν υποκριτικά, μα και προσωπικά. Στοχεύω στην εξέλιξη. Εμένα, πάνω από όλα και μετά την Τέχνη μου. Με το θέατρο, όσο μεγαλώνω, καταφέρνω να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου. Κι όχι αυτό με το οποίο μεγαλώνουμε, που νομίζουν οι άλλοι ή και εμείς οι ίδιοι ότι είμαστε. Ποιος είσαι πραγματικά; Μπορεί να γίνει μέσα από μια τεράστια καταβύθιση στην υποκριτική. Για μένα, αδιαπραγμάτευτο είναι κάτι που οι άλλοι θεωρούν κακό. Το πείσμα. Το πείσμα, είναι ο πυρήνας του χαρακτήρα μου. Όπως και κάτι άλλο… να ακούω τους άλλους. Ακούω, και αυτό δεν αλλάζει, όσο και αν εγώ αλλάζω. Δεν θέλω να επιβάλλομαι στους άλλους, αλλά ακούω. Θα το πάρω στο σπίτι μου, αυτό που θα μου πεις. Προτρέχουμε σε μια συζήτηση. Το εγώ μας είναι πάνω από όλα, κι όχι το εγώ του άλλου. Δεν ανήκω σε αυτούς που θα πάρουν το λόγο, σε μια παρέα, με τη μία. Θα ακούω. Αυτό και με δυσκολεύει και με πονάει αρκετές φορές, ειδικά σε ένα τέτοιο χώρο που εργάζομαι. Αλλά, αφού αυτό είμαι, με αυτό θα πορευτώ και το να ακούω τους άλλους γίνεται η δύναμή μου”…