at a glance
Top

Ιωάννα Παππά

Μια ζωή στ' αστέρια

συνέντευξη | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

«Πάμε να κάνουμε την συνέντευξη στο φυσικό μας περιβάλλον. Στο θέατρο», μου είπε η Ιωάννα. Πράγματι, πρόκειται για μια γυναίκα που γεννήθηκε για βρίσκεται πάνω στην σκηνή. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρά και η γεμάτη επιτυχία πορεία της, οι βραβεύσεις της και οι αμέτρητοι ρόλοι που έχει υποδυθεί. Ένα πλάσμα που πετάει ψηλά και προσγειώνεται στο σανίδι για να γεμίσει τον χώρο τέχνη. Η Ιωάννα Παππά είναι στο rejected.gr

Ηθοποιός γεννιέσαι και γίνεσαι

rejected: Η σεζόν που πέρασε σε βρήκε σε δύο ρόλους- στοίχημα. «Άμλετ» του Σαίξπηρ με εσένα στον ρόλο της Οφηλίας και τον μονόλογο «Το Μόνον Της Ζωής Του Ταξείδιον» του Γεώργιου Βιζυηνού στο οποίο κλήθηκες να υποδυθείς τόσο τον ίδιο τον Βιζυηνό όσο και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου. Ποια είναι τα κοινά αυτών των χαρακτήρων;

 

Η Οφηλία χαρακτηρίζεται από την αθωότητα στον τρόπο σκέψης και την ψυχική γενναιοδωρία. Δίνει αγάπη και εμπιστεύεται τους ανθρώπους. Έτσι, όταν η λογική και εμπιστοσύνη της διαταράσσονται, εκείνη χάνει τον άξονά της, τρελαίνεται και τελικά οδηγείται στην αυτοκτονία. Το έργο «Το Μόνον Της Ζωής Του Ταξείδιον» είναι αυτοβιογραφικό. Υποδύομαι τον Βιζυηνό στα δέκα του χρόνια, ο οποίος στάλθηκε από την Θράκη στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει την τέχνη του ράφτη όπου ορμώμενος από ένα παραμύθι που του διηγούνταν ο παππούς του, πιστεύει πως αν ολοκληρώσει την δουλειά του τέλεια, θα τον ερωτευτεί βασιλοπούλα. Όταν φτάνει στην Κωνσταντινούπολη και βιώνει τον εγκλεισμό μέσα στο ραφτάδικο αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, αποκτά έντονες τάσεις φυγής και πλάθει έναν φανταστικό κόσμο στον οποίο πολλές φορές δεν διαχωρίζει την πραγματικότητα από το όνειρο. Τελικά πληροφορείται πως ο παππούς του πεθαίνει και αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής μέσα σε μια εφιαλτική νύχτα κάτω από την πανσέληνο και η τελευταία του συνάντηση με τον παππού του. Στο έργο υπάρχει συνεχής μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία και αυτό το κάνει τόσο ενδιαφέρον. Τόσο την Οφηλία όσο και τον Βιζυηνό, χαρακτηρίζει η αθωότητα και έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στις κακουχίες και το άδικο. Είναι χαρακτήρες ευαίσθητοι και ρομαντικοί που δεν αντέχουν τις συνεχείς ανατροπές που συμβαίνουν στις ζωές τους.

rejected: Στο έργο του Βιζυηνού κεντρικός ρόλος είναι ένα δεκάχρονο αγόρι μια εντελώς διαφορετικής εποχής. Ποια είναι τα κοινά σου σημεία με αυτό το αγόρι;

Όταν έρχομαι σε επαφή με έναν καινούριο χαρακτήρα είμαι πολύ ανοιχτή πνευματικά και συναισθηματικά και συσχετίζομαι με όσα πιστεύει και νιώθει. Ανεξάρτητα από τα κοινά που ήδη έχεις με τον ρόλο, γίνεσαι σιγά-σιγά κομμάτι του και αποκτάς ακόμη περισσότερα κοινά.

 

   rejected: Το έργο εκτός των άλλων, καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα της απώλειας. Έχεις έρθει αντιμέτωπη με αυτό θέμα στην ζωή σου;

Η έννοια της απώλειας με φοβίζει. Έχω χάσει ανθρώπους, όπως και όλοι μας. Δεν έχω χάσει άτομα του στενού οικογενειακού μου κύκλου –μιλώντας αυστηρά για γονείς και αδέλφια- όμως δυστυχώς έχω χάσει τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου πολύ μικρή. Έφευγε ο ένας μετά τον άλλον. Θυμάμαι την πρώτη απώλεια που ήρθα αντιμέτωπη όταν πέθανε ο αγαπημένος μου παππούς –από τον οποίο πήρα το όνομά μου-. Ενώ ήμουν γύρω στα πέντε χρονών μου είχε κοστίσει πάρα πολύ. Δεν με άφησαν να πάω στην κηδεία γιατί φοβόντουσαν πως θα αντιδράσω. Δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι συνέβαινε, όμως κατάλαβα πως δεν θα τον ξαναδώ και όταν το κατάλαβα αυτό τον έβλεπα μπροστά μου παντού για περίπου έναν μήνα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με την έννοια του θανάτου. Παρ’ όλα αυτά πάντα τον φοβάμαι, δεν είμαι εξοικειωμένη μαζί του και αυτό το έργο λειτουργεί διδακτικά για εμένα. Μέσω του έργου είναι σαν να συνδιαλέγεσαι με το ίδιο το γεγονός και έρχεται μια συμφιλίωση μαζί του. Αυτό που αισθάνομαι και εγώ αλλά αυτό που έχουν εκμυστηρευτεί και θεατές είναι πως η παράσταση δημιουργεί μια ψυχική πληρότητα, άρα έχει πετύχει τον σκοπό της.

   rejected.gr: Αν μπορούσες να κάνεις μόνο ένα ταξίδι στην ζωή σου, ποιο θα ήταν αυτό;

Αν είχα την ευκαιρία να φύγω έξω απ’ την σφαίρα της γης θα πήγαινα εκεί. Το ήθελα από μικρό παιδάκι. Ποτέ δεν έμενα στα γήινα.

 

 rejected.gr: Ο κόσμος  βρίσκεται σε κρίση. Εσένα πως σε επηρεάζει αυτό;

Οι εικόνες που βλέπουμε καθημερινά και μόνο απ’ την Συρία αρκούν. Δεν μιλάμε για την δική μας πραγματικότητα. Στην χώρα μας βιώνουμε ο,τι συμβαίνει και για άλλους είναι ευκολότερα, για άλλους δυσκολότερα. Επειδή, όμως, η πληροφορία είναι πλέον τόσο άμεση και ξεκάθαρη, γνωρίζουμε τους λόγους, τις συνθήκες και την έννοια του πολέμου στην Συρία με λεπτομέρειες και αυτό προκαλεί δυστυχία. Ακόμη κι αν βρίσκομαι μακριά από τα γεγονότα, δεν μπορώ να μην μπω στην θέση αυτών των ανθρώπων. Είναι μια κατάσταση που ξεπερνάει την λογική, θα μπορούσε να έχει ήδη τελειώσει και έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ όσο αντέχει αυτός ο λαός. Αν μπορούσα να ορίζω τον κόσμο, δεν θα επέτρεπα να συμβαίνει κάτι τέτοιο ούτε για ένα λεπτό, να μην βιώνει κανείς αυτήν την δυστυχία. Αυτός ο εξωφρενικός παραλογισμός της πραγματικότητας οδηγεί σε απόγνωση για το μέλλον της ανθρωπότητας.

rejected: Έχεις υποδυθεί πολλούς διαφορετικούς ρόλους στην ζωή σου. Ξεχωρίζεις κάποιον από αυτούς;

Δεν μπορεί να είναι ένας. Μου αρέσει πολύ ο ρόλος του Βιζυηνού. Έπειτα, από τους αγαπημένους μου ρόλους είναι η Οφηλία, η Μαρία Πολυδούρη, ο ρόλος μου στην παράσταση «Η κοιμωμένη ξύπνησε», η οποία στήθηκε αρχικά σαν παιδική παράσταση όμως τελικά αφορούσε κοινό όλων των ηλικιών και ο ρόλος μου στο «Ξύπνημα της Άνοιξης».

 

rejected: Τι σου αρέσει περισσότερο στην Θεσσαλονίκη;  

Έχω έρθει πάρα πολλές φορές κυρίως για δουλειά, όμως την έχω γυρίσει αρκετά και έχω κάνει φίλους μέσα σ’ αυτά τα χρόνια. Μου αρέσει να είμαι έξω. Μου αρέσουν τα μαγαζιά, το φαγητό και πως φαίνεται από παντού η θάλασσα. Είναι επίσης πόλη με μικρό κέντρο και τα πάντα γίνονται μέσα σε πέντε λεπτά. Μου αρέσουν και οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι διαφορετικοί και αυτό με ανανεώνει και ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας της Θεσσαλονίκης, η οποία είναι γεμάτη απομεινάρια παλιών εποχών.

rejected: Τι θυσίασες πρακτικά στην προσωπική σου ζωή για να αφοσιωθείς ολοκληρωτικά στο θέατρο;

Έχω θυσιάσει χρόνο για εμένα και τους ανθρώπους μου. Παλαιότερα όσο χρόνο είχα τον αφιέρωνα αποκλειστικά στο θέατρο. Πλέον έχω μάθει να διαχειρίζομαι πιο σωστά τον χρόνο μου και προσπαθώ να κερδίζω από την μια δουλειά στην άλλη λίγο χρόνο για να ξεκουραστώ και να έρχομαι σε μεγαλύτερη επαφή με τους ανθρώπους μου.

 

rejected: Όταν φεύγουν οι άνθρωποι τους ξεχνάμε; Πότε θυμήθηκες τελευταία φορά τον φίλο σου, Κωνσταντίνο Παπαχρόνη;

Δεν τους ξεχνάμε. Απλώς από ένα σημείο και μετά δεν είναι τόσο έντονος ο πόνος. Όταν φεύγει ένας άνθρωπος αφήνει ένα κενό μέσα μας, το οποίο παραμένει. Ο Κωνσταντίνο έφυγε τόσο ξαφνικά. Ήταν και φίλος και συνεργάτης και μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω πως έφυγε. Μου πήρε τρία χρόνια να διαγράψω το κινητό του από το τηλέφωνό μου. Έπρεπε να περάσει τόσος καιρός για να το αντιληφθώ. Δεν πρόκειται να τον ξεχάσω ποτέ επειδή στιγμάτισε μια ιδιαίτερη στιγμή στην ζωή μου. Παίζαμε μαζί στο θέατρο στην παράσταση «Το ξύπνημα της άνοιξης» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και είχαμε κάνει από την πρώτη μέρα μεγάλη επιτυχία. Αφού έγινε το συμβάν με τον Κωνσταντίνο, η παράσταση έπρεπε να συνεχίσει με αντικατάσταση κι εγώ δεν ξέρω αν ήμουν σε θέση να συνεχίσω όμως συνέχισα γι αυτό και ταλαιπωρήθηκα αρκετά.