at a glance
Top

Ιδέες

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου  */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Αν όλα γίνονται για κάποιον λόγο, όπως μου είχες πει, τότε θα βρω εκείνον που μας έφερε κοντά και θα σου τον τρίψω στη μούρη. Πιστεύεις στο timing και τα ρίχνεις όλα στη στιγμή. Τη “λάθος στιγμή”. Λες και μπορεί μια στιγμή να είναι λανθασμένη. Αυτοαναιρείσαι όμως εκτός των άλλων και να σου πω γιατί; Αφού όλα έχουν έναν λόγο που συμβαίνουν ή θα συμβούν τότε το timing δεν μπορεί να είναι λάθος. Κάτι θέλει να μας πει ο ποιητής κι ίσως τελικά με τον τρόπο του μας δείχνει πόσο χέστηδες είμαστε απέναντι στα ίδια μας τα θέλω. Πόσο λάθος είμαστε εμείς τελικά. Πόσο λάθος είμαστε όταν δεν επιλέγουμε να ζούμε αντί να υποθέτουμε. Πόσο λάθος είμαστε που πελαγώνουμε μπροστά στους καψουρεμένους έρωτες αντί να βουτήξουμε μέχρι τα μπούνια μπας και μουσκέψουμε ως το κόκαλο απ’ τη λαχτάρα.

Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω ότι η δειλία μας ήταν σωστή απέναντι σε ένα λάθος timing, λοιπόν. Κι άντε εμένα δε με πείθεις και το ξέρεις. Το χειρότερο είναι ότι προσπαθείς να πείσεις και τον εαυτό σου γι’ αυτό, αλλά να θυμάσαι ότι οι εαυτοί μας δεν ξεχνάνε ποτέ. Τα κρατάνε όλα μανιάτικο κι όταν νιώσουν ευάλωτοι ή δυνατοί – μέση οδό δεν έχει- ξερνάνε τα χρωστούμενα στα μούτρα μας χωρίς ίχνος οίκτου. Αν νομίζεις ότι σε έπεισες φοβού τις ευάλωτες νύχτες, λοιπόν. Τότε να σε δω ή μάλλον τότε είναι που θα θες να δεις εσύ εμένα αλλά και πού να το πεις; Προς όποιου θεού ο εαυτός σου κυρίως δεν πρέπει να το μάθει. Οπότε κάπως έτσι αποκλείονται κι όλοι οι υπόλοιποι αφού όσα τολμάμε να ξεστομίσουμε είναι γνωστό ότι αποτελούν παραδοχές που δε μαζεύονται με τίποτε.

Άπαξ και ξεφύγει μισός φθόγγος από τα χείλη σου που να θυμίζει το όνομά μου χάθηκες. Πνίξε κι αυτόν κι εμένα κι όσα δεν έζησες κι άντε καληνύχτα. Σταμάτησα και να σου τις λέω κι αυτές, τις καληνύχτες, θυμάσαι; Για καλημέρες ούτε λόγος. Εκείνες κι αν θέλουν κότσια να σταθούν κάτω απ’ το φως του ήλιου. Σε ξεγυμνώνουν από την κορφή ως τα νύχια, γι’ αυτό και σπανίως οι δυο μας τα λέγαμε πριν το σούρουπο.

 

Αλήθεια, δε σε έχω ρωτήσει ποτέ. Πόσα μηνύματα -νοερά ή πραγματικά- έπνιξες στην ανυπαρξία για να μη μου τα στείλεις τελικά; Πόσες φορές το μυαλό σου σε έκανε εικόνα να πληκτρολογείς έστω κάτι μονολεκτικό που να δηλώνει όσα “μου λείπεις” κατάπιες αμάσητα για να μην πάρουν μορφή;

 

Εμένα πάντως μου λείπεις ρε βλάκα. Και να σου πω και κάτι; Καλύτερα που μου λείπεις και δε σε συνήθισα ποτέ γιατί ίσως και να σε απομυθοποιούσα τελικά. Όλα είναι δράση αντίδραση, βλέπεις. Κι αν εσύ δεν τόλμησες τη δράση ίσως κάτι μέσα μου να αντέδρασε στην επίφοβη σταθερότητα. Απλώς, οκ, το παραδέχομαι. Οι ατμόσφαιρες είναι δύσκολο να σβηστούν, οι ενέργειες είναι δύσκολο να πνιγούν, οι ματιές είναι δύσκολο να προσπεραστούν, η γεύση των φιλιών είναι δύσκολο να πραγραφεί, τα αρώματα είναι δύσκολο να μείνουν πίσω, τα λόγια χαράζονται, οι δειλές οικειότητες παραμένουν ανολοκλήρωτες υποθέσεις.

Γάμα το, καλύτερα έτσι. Δε θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι πέρα από όλα τα παραπάνω εμείς. Ιδέες. Αυτό είμαστε κι έτσι θα μείνουμε.