at a glance
Top

Έρωτας ο μη συμπερασματικός

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

-Ξέρεις σήμερα πήγα για λίγο τον χρόνο πίσω.

-Πώς σου ήρθε αυτό;

-Ήταν η ανάγκη μου να μας δω να μιλάμε όπως τότε.

-Δε σ’ αρέσει το τώρα μας;

-Δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το τότε.

-Και; Σου έχει λείψει;

-Ίσως πιο πολύ να μου έχω λείψει εγώ.

-Γιατί; Δεν είσαι εσύ;

-Εγώ μέσα από σένα τότε.

-Άλλαξε κάτι;

-Εγώ όχι. Όμως τότε αυτό δεν ήταν κακό.

-Πότε έγινε κακό;

-Άσε, τίποτε, κάτι δικά μου.

-Δε μου αρέσει όταν το κάνεις αυτό.

-Θέλεις να ταξιδέψουμε μαζί για λίγο εκεί;

-Δεν έχω ξεχάσει.

-Άλλο να το θυμάσαι άλλο να το ζεις.

-Τι είναι αυτό που θέλεις στ’ αλήθεια;

-Ίσως και να μέναμε εκεί.

-Είμαστε αυτό που ήμασταν. Κι είμαστε ακόμη καλύτερα.

-Να μέναμε στο μαζί της “αβεβαιότητάς” σου που προκαλούσε πυρκαγιές…

-Τώρα προκαλεί πυρκαγιές η βεβαιότητά μου.

-Να μέναμε στα “στην υγειά των ματιών σου” και “του χαμόγελού σου”.

-Πειράζει που τώρα τα χαιρόμαστε;

-Να μέναμε στα υπονοούμενα.

-Τα κάνουμε πράξη.

-Στην πρόκληση.

-Τη ζούμε.

-Στο παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσης.

-Κερδίσαμε.

-Δεν είναι έπαθλο ο έρωτας. Δεν είναι αποτέλεσμα. Πάντα αρχή είναι. Η αρχή των πάντων.

-Δεν τελειώσαμε.

-Προχωράμε όμως.

-Κι είναι κακό αυτό;

-Το θέμα είναι προς τα πού.

-Προς όπου.

-Δε μ’ αρέσουν οι προορισμοί στον έρωτα. Κι όσο πιο συχνά επιστρέφεις στην αρχή του τόσο πιο συχνά απομακρύνεσαι από το τέλος του.

-Μα σε θέλω.

-Το προτιμώ χωρίς το μα.

-Σε θέλω.

-Το προτιμώ γεμάτο τρόμο, πάθος, τρέμουλο, χάωμα αλλά και την πιο αναγκαία καύλα που έχει δει ποτέ άνθρωπος. Δε μ’ αρέσουν τα συμπερασματικά σε θέλω.

-Δε σε καταλαβαίνω.

-Ο συμπερασματικός έρωτας χαλάει το ανεξερεύνητο. Ξαφνικά νομίζεις πως τα ξέρεις όλα και δεν έχεις τίποτε άλλο να μάθεις.

-Κι αν είσαι ερωτευμένος με αυτά που ξέρεις;

-Κι η ίντριγκα; Η ίντριγκα απέναντι στο άγνωστο;

-Αφού θέλεις και το γνωστό.

-Κι όμως.

-Τι;

-Δεν είναι. Γνωστό. Δεν είναι. Είναι που σε κάνει το συμπέρασμα να το πιστεύεις. Και χάνεις όσα πάλευες κάποτε ν’ ανακαλύψεις κι ας σε τρόμαζαν. Αυτό. Αυτό είναι ίντριγκα. Έρωτας. Αυτό είναι.

-Δεν ήθελες να σε μάθω;

-Δεν ήθελα να πιστέψεις πως με ξέρεις.

-Το ίδιο δεν είναι;

-Όχι.

-Κι όσα δεν ξέρω θα θέλω πάντα να τα μάθω.

-Κι όταν θα τα μαθαίνεις; Τι θα θέλεις μετά;

-Να μάθω κι άλλα.

-Έτσι λες;

-Αμφιβάλλεις;

-…Θέλεις να σε πάω μια βόλτα στο τότε μας;

-Δε χρειάζεται. Για μένα δεν άλλαξε τίποτε.

-Δεν αλλάζουμε εμείς. Αφήνουμε τα πάντα γύρω μας να αλλάζουν τις αντιδράσεις μας. Το αποτέλεσμα μετράει όμως.

-Και; Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

-Δεν ξέρω αν θέλω να το δω.

-Φοβάσαι κάτι;

-Α, πάντα. Αλλά δεν έχει σημασία.

-Εγώ είμαι εδώ.

-Για να μη φοβάμαι;

-Ναι.

-Θα ήθελα εγώ να είμαι εδώ.

-Γιατί, δεν είσαι;

-Να είμαι εδώ να σε φοβίζω.

-Θες να με τρομάζεις;

-Μας τρομάζουν όσα μας ξεπερνάνε. Θέλω να σε ξεπερνάω.
-Τώρα με ξεπερνάς και σε άλλα επίπεδα.

-Κι αν αλληλοαναιρούνται;

-Αυτό φοβάσαι τελικά;

-Έχεις δει κανέναν να καταφέρνει τον έρωτα;

-Συνδυαστικά με όλα τα άλλα δε γίνεται;

-Εσύ τι λες;

-Εγώ λέω ναι.

-Επειδή το θες. Κι επειδή σε έχω πρήξει τόση ώρα πάλι…

-Το θέλω, ναι. Δεν αρκεί αυτό;

-Τι να σου πω. Συνήθως αρκεί. Όταν είναι πιο δυνατό από άλλα θέλω.

-Όταν μας ξεπερνά. Αυτό δεν εννοείς;

-Και αυτό.

-Και πότε μας ξεπερνά;

-Όταν γεννιέται.

-Όχι όταν μεγαλώνει;

-Οι άνθρωποι μεγαλώνοντας φθείρονται.

-Ο έρωτας;

-Εξαρτάται πώς εννοείς το “μεγαλώνει”.

-Ωριμάζει. Εμπλουτίζεται.

-Τον προτιμώ έφηβο και καυλιάρη.

-Να μην ξέρει τι του γίνεται;

-Τουλάχιστον τα δίνει όλα. Δεν του χρειάζεται να ξέρει. Του αρκεί που νιώθει τον ίδιο του τον εαυτό.

-Δεν είναι πιο συνειδητοποιημένος μετά; Άρα και πιο αληθινός;

-Είναι συμπέρασμα. Εγώ τον θέλω ανάγκη.

-Μα το συμπέρασμα σε κάνει να είσαι σίγουρος.

-Για σένα ή για τον άλλον;

-Και για τους δυο.

-Κι αν το να είσαι σίγουρος για τον άλλον τον κάνει δεδομένο στα μάτια σου;

-Εσύ έτσι λειτουργείς;

-Χα. Μόνο εγώ δε λειτουργώ έτσι.

-Σου έχω δείξει πως λειτουργώ έτσι εγώ;

-Ωριμάζεις. Αυτό δε θέλεις;

-Δεν απαντάς.

-Όχι.

-Τότε;

-Σου είπα. Μου λείπω μέσα από τα έντρομα παραδομένα σου μάτια, δε σου αρκεί αυτό;

-Θα ήθελες να σε κοιτάζω έντρομη;

-Θα ήθελα να με κοιτάζεις χαωμένη.

-Τώρα πώς σε κοιτάζω;

-Με αγαπάς.

-Μόνο αυτό;

-Με φοβίζει που θα αρκούσε κάποτε για να μη σου χρειάζεται τίποτε άλλο. Εμένα όμως μου χρειάζεται. Πάντα θα μου χρειάζεται.

-Από πότε σε νοιάζουν εσένα τα κάποτε;

-Από τότε που συμπέρανα κι εγώ πως νιώθω το ίδιο για σένα.

-Τότε γιατί να μη συμβεί σε σένα αυτό;

-Γιατί…σε αυτό σου έχω απαντήσει ήδη.

-Τι σε έχει πιάσει απόψε;

-”Είσαι τόσο όμορφη. Γιατί να μένεις με κάποιον τόσο νευρωτικό;” Θυμάσαι;

-Γιατί ξέρω πώς να αντιμετωπίζω τα συμπτώματα.

-Εκείνο που δε μου απάντησες ποτέ είναι αν ξέρεις πώς να αντιμετωπίζεις την αιτία.

-Ούτε εσύ. Αλλά δε με νοιάζει.

-Ακόμη; Εντύπωση μου κάνει τελικά.

-Γιατί;

-Εσύ; Τόσο ορθολογίστρια, τόσο λογική!

-Γιατί το συνεχίζεις;

-Έχεις δίκιο. Θα ‘θελες να πάμε για λίγο τον χρόνο πίσω μαζί;

-Τι θα αλλάξει;

-Τίποτε. Αυτό είναι το ζητούμενο…