at a glance
Top

Ζω για το εφήμερο που κοντράρει τον θάνατο στα ίσα

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Ελπίζω σε μια χίμαιρα κι ευλογώ τον εγωισμό μου που δεν την κυνηγάω. Σκοτώνω αγάπες στο δικό της όνομα. Ζω για το εφήμερο που κοντράρει τον θάνατο στα ίσα αποζητώντας μέσα από το πάθος του το αιώνιο. Δεν ερωτεύομαι παρά μόνο την ιδέα των ερωτευμένων. Ίσως ούτε καν τους ίδιους τελικά. Κι η πραγματικότητα με κουράζει. Τη βαριέμαι. Βαριέμαι. Κι όταν βαριέμαι γίνομαι επικίνδυνη. Για τους άλλους, για μένα και σε συνδυασμό.

Ένα μεγάλο κακομαθημένο συναισθηματικό και χαωμένο παιδί είμαι. Που λατρεύει το χάος του και ταξιδεύει σε όσα μέρη δεν έχουν ακόμη υπάρξει. Γεννάω συναισθήματα από το μηδέν. Έτσι, λίγο να νιώσω πώς είναι να μην ξέρεις καν πώς λέγεται αυτό που αισθάνεσαι αφού κανείς ως τώρα δεν μπήκε στον κόπο να το ονομάσει. Πιο ρευστές έννοιες από τις “δεδομένες” δεν υπάρχουν. Και τώρα τι να λέμε. Στήσε κομμάτι-κομμάτι κι εσύ τις άμυνές σου μπροστά μου να δούμε πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό. Πόλεμος και χαρακώματα οι ψυχές. Τα πιο ευαίσθητα σημεία των σπλάχνων μας γεννούν τους μεγαλύτερους κυνικούς “μαλάκες”. Εμάς τους ίδιους.

Κάπως έτσι. Γεννήθηκε μέσα μου κάποτε ένα πλάσμα που μου έμοιαζε πολύ και το αγάπησα. Μια πονεμένη αγάπη που πλήγωνε σαν μίσος. Το πήρα από το χέρι να του δείξω τα κατατόπια μα φάνηκε πως εκείνο τα ήξερε καλύτερα από μένα. Πήγα λίγο να τρομάξω αλλά δε μου βγήκε. Στο κάτω-κάτω εκείνο με βοήθησε να ζήσω έξω από τον φαντασιόπληκτο κόσμο μου. Η πρώτη μου αληθινή ανάσα συνέβη μέσα από τα δικά του πνευμόνια. Μου φάνηκε τότε πως βρόμαγε ο αέρας σαπίλα. Κι αναρωτήθηκα αν ερχόταν αυτή η μπόχα από μέσα ή απ’ έξω και δε μ’ άρεσε που ανακάλυψα ότι όλες οι σάπιες ιδέες μιας καθημερινότητας σε αποσύνθεση ανακυκλώνονταν τόσα χρόνια μέσα μου.

Εισπνοή-εκπνοή. Εισπνοή-εκπνοή. Ο έρωτας μ’ αρέσει γιατί είναι ντόπα. Τα κάνει όλα να μοιάζουν αλλιώς και ποιος ξέρει αν αυτό το αλλιώς τελικά είναι το μεγαλύτερο ψέμα -όπως δείχνουν τα πράγματα- ή εκείνη η αλήθεια που δεν τολμάμε ν’ αγγίξουμε νηφάλιοι; Κι αποφάσισα ποτέ να μην ξανασκεφτώ νηφάλια. Μόνο ερωτευμένα. Όταν με ρωτάνε τι θέλω να απαντάω ερωτευμένα. Όταν με ρωτάνε ποια είμαι να απαντάω ερωτευμένα. Όταν με ρωτάνε τι σκέφτομαι να απαντάω ερωτευμένα. Εξαντλητικό. Ακατανόητο. Όπως ο έρωτας. Καταλήγεις με ένα σωρό ανθρώπους γύρω μα πιο μόνος από ποτέ. Ώσπου ο φόβος σου, αυτός της μοναξιάς, να γίνει η δική σου καθημερινότητα.

Άραγε στα γεράματά μου πώς θα μοιάζω; Θα μπορώ να σκέφτομαι και να απαντάω ακόμη ερωτευμένα; Ή θα μου μείνει αμανάτι η μοναξιά λίγο πριν τον θάνατο που θα με έπαιρνε έτσι κι αλλιώς μόνη; Δεν ξέρω. Ως τότε όμως προτιμώ να ζήσω ερωτευμένα. Ένα μεγάλο κακομαθημένο, συναισθηματικό και χαωμένο παιδί είμαι άλλωστε. Οι μεγαλύτερες παρορμήσεις ανήκουν στα παιδιά όταν εκείνα δεν υπακούν στους εκφοβισμούς των γονιών τους. Δε θέλω δερβέναγες πάνω απ’ το κεφάλι μου. Οι δικοί μου δεν ήταν. Κρατάω την παρόρμηση.