at a glance
Top

ερωτευμένη με την άρνηση

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου + ευτυχία πασχαλίδου  */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Στα όρια της άγριας ερωτευμένης απελπισίας. Εκεί που η αυτοκαταστροφή γίνεται ένα με την εκδίκηση καθώς κουρνιάζουν στην ασφυκτική αγκαλιά των “σε θέλω” που ο εγωισμός μου πνίγει στα αναφιλητά όταν είμαι μόνη για να μην ακουστεί τίποτε και ξυπνήσουν οι νεκρωμένες αισθήσεις μου, υπάρχεις. Κουρνιάζουν εκείνες μαζί με κάθε άλλο επιτηδευμένα ξεχασμένο μου συναίσθημα όσο εγώ χτυπιέμαι στα τείχη που ύψωσαν τα “όχι” που δεν ήθελα ν’ ακούσω μα τ’ άκουσα.

 

Τα “όχι” που δεν ήταν αληθινά και που πονάνε περισσότερο από κάθε ξεκάθαρη πραγματική άρνηση αφού καθετί ταϊσμένο με φόβο κι υποθέσεις μοιάζει με πληγή μολυσμένη. Ξερνάει αηδιαστικό πύον κι εξοργιστικά ψέματα, πηχτό αίμα κι ύπουλες προσδοκίες, βγάζει νύχια και ξύνει το μυαλό σαν αρχή τρέλας. Δες με. Δώσε μου κάτι να ‘χω να θυμάμαι.

Να σε είχα απέναντί μου τώρα καθαρή από κάθε περισπασμό και να σε έστελνα, λέει, έτσι, ντόμπρα, να πας να γαμηθείς. Και να το εννοούσα όσο από μέσα μου θα ωρυόμουν “βοήθησέ με”. Πώς με έχεις κάνει έτσι; Δε με αναγνωρίζω και δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ. Που θα σε έχω μονίμως μπροστά μου, κατασκεύασμα του θολού μου μυαλού, να με κοιτάς καθώς θα κατεβάζω ό,τι πίνεται, θα βουλιάζω, δε θα ελέγχομαι κι όλα αυτά συνειδητά μέσα στην παράνοια της εμμονής που ‘χει τη μορφή σου; Ή που με βλέπω έτσι εγώ και θέλω να με φτύσω κατάμουτρα γελώντας σχεδόν υστερικά;

 

Μπορώ και το ξέρω να χάσω την πλασματική μου ψυχραιμία ανά πάσα στιγμή αν το θελήσω. Ένας οργισμένος παράνομος παρασιτικός οργανισμός είμαι εξάλλου. “Μίασμα για τα καλά παιδιά”, σου θυμίζει κάτι; Δεν το ‘χω σε τίποτε να γκρεμίσω, λοιπόν, κι όλους τους δικούς σου καθωσπρεπισμούς μέσα σε μια στιγμή, εκείνους που παλεύεις να διατηρήσεις με νύχια και δόντια κι έτσι θα ξεγυμνωθείς μπροστά σε κάθε αγαπημένο πρόσωπο που αφήνεις να μη σε αφήνει να είσαι αυτό που είσαι. Μα κυρίως μπροστά σε εμένα.

 

Ποια είναι τέλος πάντων η φάση σου έρωτα; Πόσες μορφές έχεις και γιατί κάποιες από τις εκφάνσεις σου τρομάζουν μπροστά στην ίδια τους την ταραχώδη ύπαρξη; Θα σε κατέτασσα στις πιο απαραίτητες θηριωδίες στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, από τις καταστροφές εκείνες, τις αναπόφευκτες που μόνο μέσα απ’ τη λάβα τους γεννιέται η ζωή για να συνεχιστεί παλεύοντας αβυσσαλέα με όλα τα στοιχεία και στοιχειά της φύσης προκειμένου να σε κατακτήσει κάποτε. Εσένα. Που για τον καθένα σημαίνεις ένα διαφορετικό Εσύ.

Δε με ορίζω μα κι αυτό ακόμη το ελέγχω. Με κατέχω ανεξέλεγκτη γιατί είμαι ερωτευμένη με μια άρνηση. Είμαι ερωτευμένη με την πιο τρομακτική πλευρά του πιο αναποφάσιστου φόβου σου. Με το σκοτάδι σου, με την αναρχία σου, με το χειρότερο πρόσωπό σου. Βουλιάζω μέσα σου για να αναδυθώ στα πιο μύχια όνειρά σου. Πνίγομαι στις ανάσες σου για να λεηλατήσω όλο σου το είναι. Θα ριζώσω μέσα σου σαν το πιο κακόηθες συναίσθημα και θα κάνω μετάσταση σε κάθε κύτταρό σου. Ζήσε με την άρνηση κι υποδέξου την πιο παρανοϊκή σου έμμονη ιδέα: εμένα. Θα σε ακούω να  μου ζητάς βοήθεια κι ίσως κάποτε σκεφτώ να σε σώσω όταν βαρεθώ ή με παραδεχτείς. Θα ήταν αλήθεια μεγάλη ικανοποίηση.

 

Και τώρα γαμήσου και βοήθα με. Να γλιτώσω κι εγώ από σένα.